جنگ و اختلاف دائم در جزیرةالعرب پیش از پیدایش اسلام
… روم، در بین این دو نظام هم جزیرةالعرب با اهواء[2] مختلفه و آراء متشتّته و دشمنى و کینورزى دائم بود. با اینکه دو قدرت بزرگ بالاى سرشان بود و هر دو قدرت میخواستند از اینها سود ببرند و آنها را زیر فشار قرار میدادند، در عین حال در جزیرةالعرب وحدت کلمه نبود؛ عدّهاى مشرک بودند، عدّهاى یهودى بودند، عدّهاى نصرانى بودند، همهى اینها با هم در حال اختلاف و نزاع بودند؛ یهودىشان با مشرکشان، مشرکشان با یهودىشان و همه با نصرانىشان، و باز در میان خود آن مشرکین هم اختلافات فراوان قبیلهاى و حتّى کوچکتر از قبیلهاى، دائم برقرار بود؛ یعنى احزاب مختلفه و گروههاى گوناگون، به طور دائم در حال جنگ و جدال بودند. پس دنیاى اطراف جزیرةالعرب و مهبط وحى را وقتى شما نگاه کنید، مىبینید که قبل از پیروزى اسلام و پدید آمدن حکومت اسلامى در زمان نبىّ اکرم (صلّى الله علیه و آله و سلّم)، همهطرف جنگ بود، خونریزى بود، اختلاف بود؛ تا اینکه اسلام پدید آمد.
اتحاد گروههای متخاصم در جنگ با اسلام
… عرض من اینجا است که وقتى اسلام به وجود آمد، آن گروههایى که همه به طور دائم با هم در حال جنگ و جدال و خونریزى بودند، در یک چیز متّفق شدند و آن، حمله کردن به اسلام بود؛ این پدیدهى عجیبى نیست؟ این پدیده براى ما آشنا نیست؟ این پدیده براى ما عبرتآموز نیست؟ روم با اسلام جنگید، ایران با اسلام جنگید، یهود با اسلام جنگیدند، نصارا با اسلام جنگیدند، قریش با اسلام جنگیدند، ثقیف[3] با اسلام جنگیدند؛ همهى گروههایى که میتوانستند از خودشان نمودى نشان بدهند، شمشیر به دست گرفتند و علیه اسلام شروع کردند جنگیدن که یکى از مظاهر آن، همین جنگ احزاب بود که به اسم «جنگ احزاب» هم نامیده شده است، زیرا که احزاب مختلف با یکدیگر همدست شدند و فرقهها و گروهها و گروهکها و تشکیلات مختلف ریختند سر مدینةالاسلام و مرکز قدرت نبوى؛ این را ما در تاریخ دیده بودیم. بنابراین مؤمنین تعجّب نکردند وقتى که بعد از پیروزى انقلاب اسلامى، آمریکا با ایران جنگید، اسرائیل با ایران جنگید، شوروىِ آن روز با ایران جنگید، مرتجعین با ایران جنگیدند، گروههایى که در طول زمان با هم دعوا داشتند، اختلافها را …
پشتیبانی مردم و رهبر از رزمندگان در جنگهای پیامبر و امیرالمؤمنین
… از حوادث خونبار صدر اسلام، به اندازهى حادثهى کربلا غربت و بىکسى و تنهایى وجود نداشت؛ در هیچ حادثهاى. این تاریخ اسلام است، هر کس میخواهد نگاه کند؛ بنده دقّت کردهام و هیچ حادثهاى مثل حادثهى کربلا نیست. حوادث صدر اسلام، یک مقدار جنگهاى صدر اسلام بودند؛ جنگهاى پیغمبر، جنگهاى امیرالمؤمنین. خب یک حکومتى بود، یک دولتى بود، مردمى داشتند، سربازانى هم جدا میشدند از این جمعیّت مردم و میرفتند به میدان جنگ، پشت سرشان دعاى مادران، آرزوى خواهران، تحسین بینندگان، تشویق رهبر عظیمالقدرى مثل پیغمبر یا امیرالمؤمنین. میرفتند در مقابل پیغمبر جانشان را فدا میکردند کار سختى نیست؛ چقدر جوانهاى ما حاضر بودند در مقابل یک پیام امام جانشان را قربان کنند؛ چقدر از ماها الان آرزو داریم اشارهى لطفى از طرف ولىّ غایب ما بشود تا جانمان را قربان کنیم؛ انسان در مقابل رهبرش، جلوى چشمش، با …
اوج جوامع اسلامی در دین و در دانش بشری به برکت اسلام
… که کار پیچیدهتر میشد و محتاج تخصّص بود، آنها را دائم امر کرد که بروید علم یاد بگیرید؛ بروید بینش پیدا کنید؛ بروید به اشیاء نگاه کنید. راه کشف کردن، راه پیدا کردن، راه دیدن، مرتّب در قرآن و سنّت نبىّ اکرم (علیه و على آله الصّلاة و السّلام) یاد داده شده است. لذا شما مىبینید که هر کدام از این دو قسمت در جوامع اسلامى صدر اوّل، یک اوج و شکوهى دارد؛ و در بخش دنیایى هم به برکت اسلام، آنها شدند قلّهى دانش بشرى. این خاطرهى تاریخى را هم که دیگر بنا نیست امروز غربىها از ملل مسلمان سلب کنند؛ اینکه دیگر جاى انکار نیست. خب، اگر این دو با هم جمع شدند، این خواهد شد دنیا و آخرت با هم. اگر هر کدام گرفته شد، یک اشکالى به وجود مىآید.