پذیرش دعوت پیامبر (ص) تنها از سوی علی (ع) در کودکی
آن وقتى که میخواست ایمان بیاورد ــ که اوّلمؤمن به نبىّ اکرم، امیرالمؤمنین بود ــ در آن لحظهاى که ایمان مىآورد، همهى کسانى که در آن جامعه بودند، به این حقیقت کافر بودند؛ او به کفر آنها و به انکار آنها و به عناد آنها اعتنائى نکرد. در واقعهى یومالدّار که پیغمبر بزرگوار بزرگان عرب در مکّه را جمع کردند و اسلام را عرضه کردند بر آنها و فرمودند که هر کسى که امروز اوّلنفر ایمان را بپذیرد، او وصىّ من خواهد بود و امیر پس از من خواهد بود و عرضه کردند این معنا را بر دیگران، هیچکس ــ از کفّار و قرشیّونى که بودند ــ حاضر نشد این دعوت را قبول کند؛ و امیرالمؤمنین که کودکى یازدهساله یا سیزدهساله بود، بلند شد و قبول کرد و رسول اکرم هم از او قبول کرد؛ هم ایمانش را، هم نفر دوّم شدنش را ــ که کفّار برگشتند به ابىطالب، پدر آن بزرگوار به صورت استهزا گفتند که پسرت را بر تو امیر کرد ــ این اوّلین قدم بود.