جامعهى اسلامى که متعهّد شده است حیات را و نظام زندگى را بر اساس هدایت دین اداره بکند و بنا را بر این گذاشته است که حکمت الهى را، معرفت الهى را، هدایت الهى را بر حکمت ناقص بشرى و هدایت ناقص بشرى و دیدِ آلوده و غیر پاکیزهى بشرى ترجیح بدهد، آن وقتى میتواند درست حرکت بکند که هدایت الهى و حکمت الهى و گرهگشایى دین خدا در امور زندگى مردم، به وسیلهى یک عدّه انسان وارد و عالِم و بىغرض و بىطمع روشن و آشکار بشود؛ این فلسفهى حوزههاى علمیّه است. حوزهى علمیّه اساساً براى این است که هدایتهاى الهى را و فقه الهى را ــ که فقه به معناى عام در اینجا مورد نظر است، نه فقه به معناى احکام شریعت که اصطلاح خاص است ــ براى مردم تبیین کند. اوّلاً به دست بیاورد، بعد تبیین بکند؛ «اَخذ» و «اِعطا». این تکلیف حوزههاى علمیّه است از اوّلى که این حوزهها در زمان ائمّهى هدیٰ (علیهم السّلام) به وجود آمد و بعد تطوّر پیدا کرد، گسترش پیدا کرد، عمق پیدا کرد تا رسید به امروز. منتهاى مراتب، حوزههاى علمیّه دو دوران را تجربه کردهاند: یکى دوران انزوا و یکى دوران حضور.حوزهٔ علمیهگروه و سازمان
نامهای دیگر: حوزههای علمیه
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
مراکز آموزش علوم دینی و تربیت روحانیان و جایگاه و وظایف آنها.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:پیام بهمناسبت برگزاری سمینار هفته وحدت حوزه و دانشگاه— ۱۳۶۰/۰۹/۲۷
سیر زمانی
از ۱۳۶۰ تا ۱۴۰۴۱۳۶۰۱۴۰۴
فقط سال ۱۳۶۸همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
یک دوران هم دوران حضور است که دوران ما است؛ همین چند سالِ بعد از انقلاب. اینجا دوران حضور یعنى چه؟ یعنى آیا حوزهها الان در همهى امور کشور حضور دارند؟ نه، متأسّفانه چنین چیزى نیست. دوران، دوران حضور است امّا آیا حضور هست یا نیست، این به عهدهى حوزهها است که به خود برگردند و فکر کنند ببینند هست یا نیست؛ امّا دوران، دوران حضور است؛ یعنى چه؟ یعنى در کشور جمهورى اسلامى که یک کشورى است پهناور، بزرگ، با جمعیّت زیاد، ثروت زیاد، عنوان زیاد ــ ما یک کشور آفریقایى دورافتادهى فراموششده نیستیم؛ ما یک کشورى هستیم بزرگ؛ همین امروز هم با اینکه همهى گردنکلفتها و سرِگردنهبگیرهاى دنیا با ما بد هستند و علیه ما حرف میزنند و از ما ناراحتند، علىرغم [آنها] و به کورى چشم آنها ما در دنیا جایگاهى داریم، عنوانى داریم، تأثیرى داریم، نفوذى داریم و جمهورى اسلامى صدها کار در سطح جهان انجام میدهد ــ یک کشورى با این عظمت و با این قدرت، الان اینجورى است که اگر چنانچه یک مسئلهى جدیدى در آن به وجود بیاید، یک سؤالِ قانونىاى پیدا بشود یا فرض بفرمایید که در مسائل مربوط به قضاوت، در مسائل مربوط به تحصیل علم، در مسائل مربوط به جهاد و جنگ و صلح، در مسائل مربوط به سیاست خارجى یک معضلهاى به وجود بیاید، اوّلین سؤالى که در ذهن مسئولین مطرح میشود این است که حکم خدا در این باره چیست؛ حکم اسلام در این باره چیست. حکم اسلام را چه کسى باید بیان کند؟ هر کسى آمد گفت من اسلامشناسم، چهار تا لفّاظى هم کرد، حکم اسلام را میتواند بیان کند؟ نه؛ پیدا است که مرکز حکم اسلام حوزههاى علمیّه است، علماى دینند، فقهاى عظامند. پس حوزه، در معرض حضور است؛ یعنى دوران حضور حوزه است؛ دوران استفسار از حوزه است، دوران استفهام از حوزه است، دوران استعلام از حوزه است. حالا آیا حوزه حضور دارد یا نه، آن موضوع بحث دیگرى است که اتّفاقاً مورد نظر من هم تا حدودى هست و عرض خواهم کرد.البتّه روشن است که وقتى ما میگوییم از حوزه میخواهند، معنایش این نیست که در همهى امور جزئى کشور میروند سراغ هر کسى از اشخاص حوزه، هر احدى از آحاد حوزه، و از او اجازهى کار میخواهند؛ نه، اینجور چیزى نیست. دستگاه نظام دارد، تشکیلات دارد، رئیس و مرئوس دارد، سلسلهمراتب دارد؛ همه کارهاى خودشان را انجام میدهند امّا هر مسئلهى اساسى و جدیدى که در جامعه مطرح بشود که حکم الهى در آن روشن نباشد، اوّلسؤالى که به ذهن مسئولان مىآید، این است که حکم خدا در این باره چیست. یا اگر چنانچه از آن طرف ــ از طرف مراکز علمى حوزه ــ حرف جدیدى دربارهى مسئلهاى که تا کنون یک حکمى داشته است، یک مجراى خاصّى و جریان خاصّى داشته است، مطرح بشود، دستگاه ادارهى کشور آن را با روى باز و با استقبال میپذیرد و مغتنم میشمارد. این، دورهى حضور است.شاهدها (۳۳ پاراگراف)
نقیصهٔ آموزش متن قرآن و ضعف برخی طلاب در قرائت آن
… کسى این مقدار قرآن حفظ کرد، این امتیاز را خواهد داشت -یا امتیازِ نمره فرضاً یا امتیازهاى دیگر؛ [یعنى] دست شما براى دادن امتیازهاى مختلف باز است- شاید ما بتوانیم این مسئلهی حفظ قرآن را یک مقدارى در این مدرسه و بین این گروه جوانهاى تازهسالمان رشد بدهیم. واقعاً این، یک نقیصهاى در حوزههاى ما است. در بعضى حوزههاى اهل سنّت، از ابتدا شرط آن حفظ قرآن است -که مسبوق هستید- بعضى دیگر هم اگر شرط آن نیست، لکن به حفظ قرآن تشویق میشوند. غالب اهل علمِ آنها با قرآن اُنس زیادترى دارند. درحالیکه ما در حوزههاى خودمان طلبههایى را مشاهده میکنیم که درس هم مقدارى خواندهاند، لکن هنوز به همین قرائت رایج قرآن که ما با آن اُنس داریم -یعنى قرائت حفص-[2] تسلّط ندارند، فضلاً از اینکه[3] قرائات دیگر را بدانند؛ یعنى اشکالاتى در تلاوتشان هست. علّتش این است که سابق، قرآنخوانى در مکتبخانهها تأمین میشد؛ لذا هر کسى وارد میدان علم و مانند اینها میشد، قرآن را یاد گرفته بود. بعد که مکتبخانهها برافتاد و در مدارس جدید هم قرآنخوانى به آن شکل شروع نشد، این خلأ باقى مانده. …لزوم ماندن حوزهها بهعنوان کانون علم و پیراستن علم از زوائد
… احساس کردن، براى مردم دل سوزاندن و کار کردن، به دشمنان مردم نزدیک نشدن؛ اگر این خصوصیّت نبود، اطمینان مردم به روحانیّت جلب نمیشد که به خیابانها بیایند و آنجور جان خودشان را در راه آرمانهاى این انقلاب در معرض خطر قرار بدهند. اینها خصوصیّات مثبت روحانیّت است؛ اینها را بشدّت حفظ کنیم.حوزههاى علمى کانون علم باید بمانند. و هرچه در توان ما است، باید علم را خالصتر، صافیتر و از زوائد پیراستهتر کنیم. این حرکتِ به سمت ترتیب برنامههاى علمى حوزههاى علمیّه، یک حرکت واجب است؛ [اگر] این نباشد، علم پیشرفت نخواهد کرد. علم مثل درختى است که یکى از موجبات رشد آن، هرس کردن است، زوائد آن را چیدن است، اجازهی رشدْ به شاخههاى زیادى و بوتههاى مزاحم ندادن است. این …لزوم تربیت عالمان پولادین و مؤمن و نسخههای کامل امام در حوزهها
… کار نیست. روحانیّت در آغاز کار است. انقلاب در عمر یازدهسالهی خود، در اوایل دوران جوانى است. در عمر یک انقلاب و یک ملّت و در مقیاسهاى اینجورى، این ده سال و یازده سال، چند روز بیش نیست. هنوز اوّل کار است؛ ما باید تلاش کنیم. طلّابِ جوان خودشان را بسازند. فضلا و مدرّسین و اساتید و علماى بزرگ، جهت حوزهها را در جهت ساختن انسانهایى و علمائى منطبق با معیارهاى اسلامى قرار بدهند و عناصر پولادین، هوشیار، خستهنشو، مؤمن و نسخههاى کامل امام بزرگوارمان را در حوزهها به وجود بیاورند؛ اسلام احتیاج دارد. اگرچه یکچنان شخصیّتى میتواند ملّتى را نجات بدهد، امّا ملّتهاى مسلمان و جهان و حرکت انقلاب خودمان و آیندهی تاریخ خودمان [هم] احتیاج زیادى به اینجور عناصر دارد.مسئولیت همگانی در حوزهها و لزوم برنامهریزی آیندهنگر به جای اکتفا به حرف
حوزهها خیلى کار دارند، خیلى مسئولیّت دارند؛ [این] مسئولیّت بر دوش همه است، فقط بر دوش مراجع یا مدرّسین یا طلّاب و فضلاى جوان نیست؛ بلکه هر کسى نسبت به توان خود و امکانات خود در حوزههاى علمیّه مسئولیّتهایى دارد. مهم این است که به حرف اکتفا نکنیم، به تحسین بیان امام اکتفا نشود. حقیقتاً راه، به سمت کامل کردن و آیندهنگرى در کار حوزهها برنامهریزى بشود و آن کسانى که میتوانند، با استمداد از پروردگار این راه را طى کنند. و بدانید که مردم از هر حرکت روحانیّت به سمت رشد صحیح جامعهی روحانیّت، خشنود و خوشحال میشوند؛ همچنان که اگر خداى نکرده روحانیّون را سرگرم مسائل شخصى و مسائل دنیایى، یا بیرغبتى و عدم توجّه به مسائل انقلابى، یا غرق شدن در دستهبندیهاى سیاسى و غیره ببینند، …ناکافی بودن روال جاری حوزه برای پاسخ به نیازهای امروز
… را بکند؟ عرض من این است. این حرف من نیست؛ حرفى است که سالها است در حوزه مطرح است. این که کسى مثل جناب آقاى مصباح (ادام الله بقائه و برکات وجوده) به این فکر بیفتند که بیایند این روال کار شما را به وجود بیاورند، ناشى از این سؤالِ چنددهساله در حوزه است. مسئله این است که آیا روال جارى و موجود حوزههاى علمیّه براى پاسخ دادن به این نیازها کافى است؟ جواب این است که نه، کافى نیست. باید از چهارچوبهاى مستحکم و استخوانبندى قوىّ حوزهی علمیّه و از امکانات فراوان فکرى و معنوى که در حوزههاى علمیّه هست، وسایلى ساخت براى فراهم کردن پاسخهاى این استفهامهاى فراوان و ساختن آن انسانهایى که بتوانند مثل چشمههاى جوشانى از معارف و احکام، بجوشند و نیازها و خلأها را پُر کنند.راه نیافتن علوم جدید به حوزهها بهسبب بدبینی علما و ممانعت غربیها
… گشت که چرا در دهههای این قرن و قرن گذشته، فراگرفتن دانشهای غیردینی -همین علوم رایج که قبل از آن در حوزهها تعلیم و تعلّم میشد- در حوزههای علمیّه نیامد و چرا علما که خود متفکّرینی بودند و ورّاث و صاحبان همین علوم در دورههای گذشته بودند، آنها را طرد کردند. دو مؤثّر و عامل وجود داشت و هر دو مربوط میشد به اینکه غربیها متصدّی و صاحب علم و دانش طبیعی در محیط عالم شده بودند. این دو مؤثّر، یکی این بود که علمای دین، علمی را که بهوسیلهی دشمنان دین و کفّار میخواست ترویج بشود، با چشم بدبینی نگاه میکردند و طرد میکردند؛ و عامل دوّم این بود که همان دشمنان و همان کفّار حاضر نبودند علم را که در اختیار آنها بود، به داخل حوزههای علمیّه که مرکز دین بود، راه بدهند و نفوذ بدهند. هر دو از یکدیگر گریزان و با یکدیگر دشمن [بودند]؛ و علّت اصلی هم این بود که علم، ابزاری بود در دست سیاستهای ضدّدین؛ در همه جای عالم و از جمله در کشورهای اسلامی.محدود شدن به مسائل ذهنی و بیخبری از تحولات جهان در اثر این جدایی
… دین از صحنهی زندگی؛ و این در کشور ما اثر گذاشت: پایهی اصلی دانشگاه ما بر مبنای غیردینی گذاشته شد؛ علما از دانشگاه روگردان شدند و دانشگاه هم از علما و حوزههای علمیّه روگردان شد. این پدیدهی مرارتبار، هم در حوزهی علمیّه سوء اثر گذاشت و هم در دانشگاهها. در حوزههای علمیّه سوء اثر گذاشت، زیرا علمای دین را صرفاً محدود کرد و محصور کرد به مسائل ذهنیِ دینی ولاغیر؛ آنها را از تحوّلات دنیای خارج بیخبر نگه داشت؛ پیشرفتهای علم از نظر آنها پوشیده ماند. ضرورت تحوّل در فقه اسلام و استنباط احکام دینی -که همواره در تحوّلات عظیم جهانی، چنین تحوّلی در استنباط دین و فقه اسلام وجود داشته است و فقه برای رفع نیاز جامعه، مستند به قرآن و سنّت است- و روح تحوّلگرایی در حوزهها از بین رفت؛ حوزهها از واقعیّت زندگی، از …حوزه محور و هستهٔ مرکزی نظام اسلامی از جهت حرمت و تأثیر
امروز انقلاب اسلامىِ پیروزمندى بر محور حوزهی علمیّه به تحقّق رسیده، به پیروزى رسیده و نظامى به وجود آمده. حوزه در این نظام، بیگانه که نیست، محور و هستهی مرکزى است؛ چه از لحاظ حرمت، چه از لحاظ تأثیر واقعى، چه از لحاظ آیندهنگرى؛ در اینکه بحثى نیست. امروز بهانهها منقطع است و همه براى اصلاح حوزه و اگر این تعبیر به گوشها سنگین نیاید بگوییم براى مدرنیزه کردن حوزه و منطبقِ با نیازها ساختنِ حوزه، مسئولیّت دارند. همهی کسانى که دستشان میرسد که کارى انجام بدهند -از طلّاب، تا فضلاى جوان، تا …مسئولیت حوزه در تنقیح احکام و تبیین معارف مورد نیاز نظام و عهدهدار نشدن مستقیم آن تاکنون
… و محور حوزههاى علمیّه در کشور ما بلکه در عالم تشیّع است- و در درجهی بعد بقیّهی حوزهها، تنقیح مقرّرات اسلامى و احکام اسلامى و تبیین معارف اسلامى را که نظام با آنها حرکت خواهد کرد به عهده نگیرند، چه کسى میخواهد به عهده بگیرد؟ چه کسى باید به عهده بگیرد؟ حوزهها این مسئولیّت را بایستى احساس بکنند؛ حوزه تاکنون این مسئولیّت را بهصورت مستقیم بر عهده نگرفته؛ من این را بهصورت صریح عرض میکنم. چرا، کسانى در حوزهها هستند که غیرمستقیم کار میکنند، تلاش میکنند، مشکلات نظام را و گرههاى نظام را از لحاظ فکرى با مباحث خودشان باز میکنند؛ کسانى از حوزهها متخرّج شدهاند و در سراسر کشور یا در داخل نظام -در تشکیلات گوناگون …حوزه در تصویر مطلوب کارگاه ایدئولوژی و پاسخگوی پرسشهای مبنایی نظام
… دستگاه، در یک مسئلهاى دچار سؤال شد -مثلاً مسئلهی زمین، مسئلهی موسیقى؛ یا در یک چهارچوب وسیعتر، سیستم اقتصادى، در باب روابط خارجى، در باب ارتباط با ملّتها و مسائل اینجورى، در باب مسائل پولى کشور، در باب ارزشهاى کارگزاران حکومت و صدها مسئله از این قبیل؛ که هر دستگاهى همواره با این سؤالات از لحاظ مبنائى مواجه است که ما بر چه اساسى قانون بگذرانیم، بر چه اساسى مقرّرات ادارى بگذاریم، بر چه اساسى عمل بکنیم، و مواجه با یک سؤالى شد- بداند که در یک جایى یک مرکزى هست که این سؤال را به آن دستگاه جواب میدهد؛ یک کارگاه ایدئولوژى، مرکز ایدئولوگها؛ حوزهی علمیّهی قم یک چنین چیزى است؛ در تصویر مطلوب و ایدئال، حوزه این است. البتّه تاکنون -همانطور که عرض کردیم- مستقیماً این نقش را حوزه به عهده نگرفته. اگرچه برکات نازل بر این کشور از شخص شخیص امام بزرگوارمان -که ریشهی همهچیز و مایهی اصلى همهی این برکات، شخص او بود- تا دیگران و دیگران و دیگران، متخرّجین حوزه هستند، امّا این …پنج کار اصلی مورد انتظار از حوزه در درون و بیرون آن
مطلب دوّم در باب حوزه. ما وقتى نگاه میکنیم به تصویر دنیاى اسلامى کشورمان، پنج کار اصلى را میبینیم که از حوزه باید توقّع داشته باشیم. سه کار کارهایى است که در درون حوزه، خود حوزه براى بقاى خودش تقریباً به آنها احتیاج دارد و دو کار کارهایى است که بیرون حوزه به آنها احتیاج دارد. البتّه این تقسیمبندیاى که ما میکنیم و این تعریفها جامع و مانع نیست؛ [گاهى] هر دو براى هر دو [جا] به درد میخورد. یکى از آن پنج کار عبارت است از مرجعیّت و افتاء؛ مردم همیشه محتاج مرجع و مُفتى هستند؛ حوزه متکفّل تربیت و تولید مرجع و مفتى است.بیشترین مسئولیت حوزه و بهویژه قم در تولید آثار اسلامی
… مشغول کارهاى گوناگون اجرائى شدند؛ امّا اساس قضیّه این است که ما تولید نکردیم. ده سال، یازده سال از انقلاب میگذرد؛ ما در این ده سال خوب بود صدها نویسندهی اسلامى که مبانى اسلام را بنویسد و منتشر بکند -چون انقلاب ما اسلام است- تربیت میکردیم که نکردیم. این یکى از کارهاى حوزه است. نمیخواهم بگویم کسانى که بیرون حوزهها نشستهاند مسئولیّتى ندارند، امّا بیشترین مسئولیّت را حوزهی علمیّه دارد؛ و بیش از همه قم؛ قم بایستى محصول وافرى در این زمینه میداد. مثلاً فرض بفرمایید که ما الان به رادیو میگوییم شما براى مسائل اسلامىِ منتشرشوندهی در رادیو چرا اینقدر ضعیفید؟ همین قبل از شما، [بعضى] از مسئولین رادیو اینجا بودند، بهشان میگفتم. مثلاً در باب زندگى ائمّه، در باب این قطعههاى دینى که میخوانند و صحبت میکنند و …تولید فکر برای مقابله با تهاجم فرهنگی از انتظارات حوزه
… ما هستیم؛ هدف آن اسلام است؛ هدف آن انقلاب است؛ تهاجمى [است] با این ابعاد! البتّه مقابلهی با این تهاجم، پول و بودجهی دولت را میخواهد، شکّى نیست؛ امکانات سیاسى و پشتیبانیهاى سیاسى دولت را میخواهد، تردیدى نیست؛ امّا دولت پول بدهد. پشتیبانى بکند که چه بشود؟ که یک فکرى پخش بشود. آن فکر کجا تولید خواهد شد؟ آن هم در دولت، یا در حوزه؟ ببینید، ابعاد انتظارات از حوزه اینها است، که حالا من چهار مطلب را عرض کردم.نقش سیاسی حوزه و لزوم پرورش رهبران و مدیران آیندهٔ انقلاب و کشور
البتّه یک چیز دیگر هم اینجا هست و آن، نقش حوزه در ادارهی جامعه است؛ غیر از جنبههاى فرهنگى. ما از نقش سیاسى حوزه و نقش شخصیّتهاى حوزى[32] در ادارهی جامعه غافل نشویم؛ این چیز مهمّى است، یعنى شما باید رهبران آیندهی انقلاب و کشور را بسازید و فراهم کنید؛ شخصیّتهایى که بتوانند رئیسجمهور باشند، وزیر باشند، نماینده باشند، نظریّهپرداز سیاسى باشند در کشور باید درست کنید و در حوزه بپرورانید. کمااینکه شما ملاحظه میکنید از بعد از پیروزى انقلاب، معمّمین و شخصیّتهاى متخرّج حوزه، منهاى امام -اگر امام را بخواهیم [بگوییم] که «لا یعادله احد» و هیچ مجموعهاى با ایشان معادل نیست؛ بعد از شخص شخیص آن بزرگوار- در ادارهی انقلاب و مسئولیّتپذیرى در مسائل …نیاز حوزه به وحدت و حل اختلافات خطی و جریانی در درون آن
البتّه من این را هم سفارش بکنم: من خواهش میکنم نگذارید این مجموعهی شما از حالت یک مجموعهی طلبگى و کارى، تبدیل بشود به یک مجموعهی سیاسى و خطّى؛ بشدّت مراقبت کنید که اینجورى نشود؛ چون این واقعاً چیز بدى است. حوزه احتیاج دارد به وحدت. شما کارى کنید که حتّى اختلافات داخل حوزه -اختلافات خطّى و جریانى- در درون خودتان حل بشود.نقش اول حوزهها و لزوم تحرک، سازماندهی و نوآوری بر سه مبنا
… باید نگذارد [اینطور بشود]، و اسلام را تبیین کند، و آنجایى را که احتیاج به متصدّیان لایق و مؤمن و عارف و آشنا به رموز اسلامى است پُر کند، و مردم را ارشاد کند، و حکومت را نصیحت کند، و در راههاى مشکل، مشکلات را با قدرت معنوى خودش هموار کند؟ جامعهی روحانیّت. لذاست که حوزههاى علمیّه نقش اوّل را دارند. بحث دراینباره طولانى است، من نمیخواهم تفصیلاً صحبت بکنم. عرض میکنم حوزههاى علمیّه بر سه مبنا باید تحرّک خودشان را افزایش بدهند، سازماندهى کنند، نوآورى کنند:بازسازی و توسعهٔ حوزهها بر سه پایهٔ فقاهت، تزکیه و بصیرت سیاسی
بر این سه پایه و مبنا -فقاهت، دیانت و تقوا و تزکیهی معنوى و اخلاقى، و هوشیارى و بصیرت سیاسى- باید حوزههاى علمیّه را بازسازى کنیم، تقویت کنیم، توسعه بدهیم. حوزهی مشهد حقّاً و انصافاً حوزهی پُراستعداد و قویاى است. بحمدالله استعداد علمى بالایى دارد: اساتید خوب، علماى بزرگ، شخصیّتهاى برجسته -علماً، اخلاقاً، عملاً، سیاسیّاً- طلّابِ خوب و بااستعداد، سابقهی خوب. و انشاءالله این حوزه میتواند در این زمینه یک …نقش ممتاز حوزهها و استادان آن در تحکیم مبانی اسلام و تبیین فرهنگ قرآن
… است با استظهار[2] به ادعیهی زاکیهی آنجناب و همهی صلحا و اخیار[3] در حرکت به سمت هدفهاى اسلامى لحظهاى درنگ پیش نیاید و نظام مبتنى بر شریعت اسلام که ضامن اجراى عدالت و ترویج ارزشهاى والاى انسانى و حمایت از مظلومین است، روزبهروز مستحکمتر و جامعتر گردد. بیشک در تحکیم مبانى اسلام و تبیین فرهنگ نجاتبخش قرآن، حوزههاى علمیّه و اساتید عالیمقام آن داراى نقشى ممتاز و یگانهاند. از خداوند متعال دوام و استحکام حوزههاى علمیّه و توفیقات جنابعالى را مسئلت مینمایم.حوزههای علمیه قوام اصلی و ستون انقلاب و نظام
حقیقتاً حوزههای علمیه، قوام اصلی و ستون مهم انقلاب و نظام مقدس جمهوری اسلامی هستند. سالهاست که من با قشر و نسل شما قلباً و روحاً پیوند و انس دارم. شما مایهی امید هستید. آینده متعلق به شما و در دستهای شماست. دل و دست و مغز و روح و زبان گویای شماست که آیندهی کشور و انقلاب و حتّی آیندهی اسلام و مسلمین را طراحی میکند و میسازد.حوزه قاعدهٔ نظام جمهوری اسلامی و وابستگی استحکام آن به سه عنصر
عزیزان! طلاب جوان! فضلا! توجه کنید که حوزهی علمیه -همانطور که امام(ره) مکرر فرمودند- قاعدهی نظام جمهوری اسلامی است و همه چیز روی این قاعده بنا شده و دوام خواهد یافت. این قاعده باید محکم باشد. استحکام این قاعده، با تضمین سه عنصر اصلی امکانپذیر است، و هر کدام از آنها نباشد و یا کم باشد، این قاعده متزلزل خواهد شد، و اگر قاعده متزلزل شد، طبیعتاً همهی آنچه که بر او سوار است، تکان خواهد خورد.لزوم ارتقای کیفیت و نظم حوزه برای هدر نرفتن درس طلاب
در درجهی اول، به حوزهی علمیهی قم، و در درجهی بعد، به دیگر حوزههای علمیه امید زیادی است. شما که حرکت میکنید، دنیا متوجه میشود عدهیی از طلاب و فضلا از قم به تهران میآیند. این، نقش تعیینکننده و بسیار بزرگ حوزه را نشان میدهد. من همان ایمان گذشته را نسبت به حوزه دارم و معتقدم باید کیفیت حوزه از آنچه که هست، بهتر شود و هرچه کیفیت آن بالاتر رود، باز هم جا دارد و زیاد نیست. باید انشاءاللَّه در آینده بزرگان و فضلای حوزه برای ایجاد نظم و ترتیب شایستهی این مکان مقدس کمک کنند، تا درسی که طلاب میآموزند، هدر نرود و هر صفحه کتابی که میخوانند، بیجا نباشد.مسئلهٔ حوزه از مهمترین مسائل امروز جهان اسلام
اوّلاً از زحمتى که برادران عزیز و آقایان محترم کشیدید و از قم تشریف آوردید تا دربارهی مسئلهاى که به نظر همهی ما یکى از اهمّ مسائلِ امروز دنیاى اسلام است و هم موضوعى که احبّ موضوعات براى ما است -یعنى مسئلهی حوزه- با یکدیگر صحبت بکنیم و دربارهی آن تبادل نظر بشود خیلى متشکّرم، و امیدوارم که این ملاقات منشأ خیر باشد و براى بنده و شما آقایان پیش خداى متعال حسنهاى به حساب بیاید.اوّلاً نفْس عنوانِ نمایندگان طلّاب قم یک عنوان شیرین و امیدبخش و بیدارکنندهی آرزوهاى دیرین در باب حوزهی علمیّه است. اینکه طلّاب قم به این عزم راسخ برسند که باید تشکّلى و حضورى و تلاشى براى بهسازى حوزه داشته باشند و این عزم در مقام عمل به آنجا برسد که انتخاباتى صورت بگیرد و نمایندگانى برگزیده بشوند، مژدهی بسیار بزرگى است.حوزه مجموعهای یکپارچه و نه عرصهٔ تقابل قشر پایین و بالا
… در یک جاهایى از پایین انقلاب میکنند و بالاییها را در مقابلِ عمل انجامشده قرار میدهند- از پایین یک انقلابى بکنیم و حوزه را بهصورتى که میخواهیم دربیاوریم، بعد به مراجع و بزرگان بگوییم بسمالله، این حوزه را اداره کنید؛ [این] نه شدنى است و نه جایز است؛ زیرا اینجا مسئله مسئلهی تقابل قشر پایین و قشر بالا -مثل کارگر و سرمایهدار؛ مثل کشاورز و مالک- نیست؛ قضیّه در حوزهها این نیست. همه اعضاى یک مجموعه هستند؛ آن، مثال اعلاى آن است، ربّالنّوع آن است؛ بقیّه هم بالقوّههایى هستند که به آنجا منتهى خواهند شد؛ یعنى جهت حرکت، همان جهت است.البتّه اهداف مختلف کارى را در مورد قم و در مورد حوزههاى علمیّه، بعد عرض خواهم کرد. همه نمیکوبند[6] که مرجع بشوند و صحیح هم نیست، …تربیت قاضی چهارمین وظیفهٔ حوزه در رشتهای مستقل
… «مأذون مِن قِبَل المجتهد»[12] اکتفا میکنیم، این از باب ضرورت است که «الضَّروراتُ تُبیحُ المَحظورات»؛[13] آنوقتى که قاضى عادل قطعى نداریم و به آن که مورد اعتماد باشد اکتفا میکنیم، از همین قبیل است؛ وَالّا باید فقیه و مجتهد عادل، منصب قضا را به عهده بگیرد. پس این هم کار دیگر حوزههاى علمیّه است که بایستى دائماً یک رشته از رشتههاى پنجگانهی حوزه براى این، کار کند.برنامهریزی حوزه برای تأمین نیاز سیسالهٔ کشور به قاضی مجتهد عادل
آیا بدون نظم و تقسیمبندى و تقسیم کار و کوتاه کردن راهها و زدن از زوائد و پرداختن به بعضى از کارهاى لازمى که امروز به آن پرداخته نمیشود، ممکن است ما این پنج وظیفه را از حوزه متوقّع باشیم و حوزه برآورده کند؟ فرض کنیم ما باید حساب کنیم ببینیم در سى سال آینده، این کشور اسلامى چند قاضى مجتهد عادل لازم دارد؛ حوزه بایستى خیز خودش را اینجور بردارد؛ جورى خیز بردارد که بتواند تا سى سال آینده این تعداد را بدهد؛ همچنان که ما براى پزشک، با دانشگاهها همینجور مواجه میشویم؛ میگوییم ما تا بیست سال آینده این تعداد پزشک لازم داریم، دانشگاههاى پزشکى جورى برنامهریزى بکنند که این تأمین بشود. پزشک اگر نداشتیم، از بنگلادش و فلان [جاى دیگر] برمیدارند میآورند؛ [امّا] ملّا اگر …استعدادهای فوقالعادهٔ حوزه و بینیازی در صورت هدایت آن به تبلیغ درست
… هست. واقعاً فهمیدن بعضى از مطالب اصولى، بعضى از مطالب فلسفى، و بعضى از ریزهکاریهاى فقهى، مشکلتر از فهمیدن بسیارى از فرمولهاى علمى دنیا است؛ و طلبهها با آن دقّت فکرى خودشان، اینها را میفهمند. مگر میشود آدم بهآسانى مغزى مثل مغز صاحبْقوانین[17] پیدا کند؟ در حوزههاى علمیّه از این قبیل زیاد است؛ مرتّب فکر میکنند، دقّت میکنند، ریزبینى میکنند. اگر این استعدادها، این خلّاقیّتها، آن ذوقهایى که گاهى مشاهده میشود، به یک شکل صحیحى به سمت یک تبلیغ درست هدایت بشود، ما دیگر محتاج چیزى نیستیم.خارجیها کتاب میخواهند. یک آقایى از همین وعّاظالسّلاطین مصرى -که واقعاً حیف است بگوییم وعّاظالسّلاطین، وعّاظالسّلاطین هم نیستند، خدّامالسّلاطیناند؛ چون وعّاظالسّلاطین یک وقتى مثلاً سلطانى را یک وعظى میکرده، امّا اینها واقعاً خدّامالسّلاطیناند؛ متأسّفانه اینها دیگر …عیب ندانستن نیازهای کتاب جهان اسلام در برابر اتهامها از سوی حوزه
خب حالا من سؤال کنم: آقایان! شما میدانید امروز در درجهی اوّل چند عنوان کتاب براى دنیاى اسلام لازم است؟ گمان نمیکنم کسى از شماها بداند، من هم نمیدانم -بنده شاید از بعضى از شما یک ذرّه بیشتر بدانم، امّا بهطور دقیق نه- حوزه نمیداند. البتّه [اگر] من ندانم عیب نیست، [امّا] حوزه نداند عیب است. حوزهی علمیّه باید بداند که امروز در درجهی اوّل مثلاً پنجاه عنوان کتاب در پنجاه موضوع هست که ما باید [در جواب آنها] کتاب نوشته باشیم یا بنویسیم؛ در درجهی دوّم در ۱۲٠ موضوع. نیازها را -به تناسب تهمتهایى که به ما میزنند، به تناسب فحشهایى که به ما دادند، به تناسب کتابهایى که علیه ما نوشتند- باید بدانیم. خب، کجا است مرکز اطّلاعات حوزه؟ آن بانک اطّلاعات کجا است که اینها را تحقیق کند، نگاه کند و بنویسد؟من الان به شما عرض میکنم، یکى از کارهایى که حوزه باید انجام بدهد همین است: یک مرکزى داشته باشد که همهی کتابهایى را که راجع به انقلاب در سراسر دنیا نوشتهاند جمع …دعوت از فضلای حوزه به پاسخ مثبت به دعوت نمایندگی ولیفقیه در سپاه
… روحانى -به قدر لازم- در اختیار آنها نگذاریم؛ این نمیشود؛ این تکلیفِ مالایطاق[8] است؛ این توقّعِ زیادى است. اینجا است که تکلیف روحانیّون محترم و علماى عظیمالشّأن و فضلا نسبت به این سازمان انقلابى و همهی نیروهاى مسلّح -بخصوص سپاه- تکلیف بسیار عاجلى میشود. من از همهی حوزههاى علمیّه و فضلاى جوان و هوشیار و آگاه و انقلابى درخواست میکنم و دعوت میکنم که به دعوت نمایندگى ولیفقیه در سپاه پاسداران[9] -تا آنجایى که براى آنها تکلیف مالایطاق و اضطرار نباشد- پاسخ مثبت بدهند و این کار بزرگ را انجام بدهند. سپاه براى ما خیلى قیمت دارد. امروز سپاه یک سرمایهی ذیقیمتى است براى انقلاب ما؛ این سرمایهی ذیقیمت را باید حفظ کرد؛ و حفظ همهجانبهی آن تنها در آن صورت انجام میگیرد که ما، هم به جهات مادّى و هم به جهات معنوى و فکرى آن برسیم؛[10] این مسئله، بسیار مهم است.استفاده از فضلای حوزه در تدوین دایرةالمعارف
… اسلامی در اختیار داریم. نباید هم خودمان را خیلی دست کم بگیریم. دیگران تازه وارد میدان شدهاند. ما میتوانیم اینها را در خلال معارف اسلامی عرضه کنیم. مثلاً «حکومت» و «ورود» یک اصطلاح فقهی و اصولی است. به نظر من میشود اینها را آورد؛ چون چیزهای بسیار جالبی است. من تصور میکنم برای اینطور چیزها میتوان از فضلای حوزهها هم استفاده کرد. درست است که آن آقایان به سبک تحقیقات رایج روز مطلبی نمینویسند، لیکن میتوان آن مواد را به این سبک هم درآورد.لزوم تلاش بزرگان حوزه در استحکام فکری، اخلاقی و علمی طلاب
… اسلام است. آبروى روحانیّت، آبروى انقلاب است. بخصوص آبروى روحانیّت، آبروى امام است؛ چون امام از روحانیّت خیلى تجلیل و حمایت و پشتیبانى کردند. هر حرکتى در روحانیّت که درخشان و مفید و براى اسلام و مسلمین مثمر و بابرکت باشد، براى امام یک آبرو است، یک ذخیره است. هر حرکتى در دنیاى روحانیّت و میان افراد معمّم که خداینکرده مایهی سرشکستگى یا تردید در ذهن مردم یا ابهام در عقاید و معتقدات و افکار مردم یا موجب گمراهى در اعتقاد مردم نسبت به روحانیّت انجام بگیرد، مایهی سرشکستگى اسلام و انقلاب و بخصوص مایهی سرشکستگى امام عزیزمان است و باید با آن مقابله بشود.اعتقاد من این است که بزرگان علماى سراسر کشور در حوزههاى علمیّه، میتوانند و میباید که در استحکام فکرى و اخلاقى و علمىِ یکایک طلّاب و روحانیّون، نهایت سعى و تلاش را بکنند و از این قضیّهی مهم آسان عبور نکنند؛ با زشتیها هم در داخلهی روحانیّت به همان نحو مقابله کنند. امام نسبت به این قضیّه چقدر با دقّت و هوشیارى برخورد میکردند و براى مقابلهی با همین کجیها، ایشان شخصاً دستور دادند این دادگاه ویژهی روحانیّت به وجود بیاید و احکام مسئولین آن دادگاه را نوشتند؛[7] بنده هم تنفیذ و تأیید کردم[8] و باید آن دادگاه با قوّت و …