رفتن به محتوای اصلی

اهل‌بیت (ع)

نام‌های دیگر: اهل بیت، خاندان پیامبر

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

خاندان پیامبر اکرم (ص) و امامان معصوم (ع)، جایگاه، معارف و راه آنان.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در اولین کنگره بین‌المللی نهج‌‌البلاغه— ۱۳۶۰/۰۲/۲۹

سیر زمانی

از ۱۳۶۰ تا ۱۴۰۴
۱۳۶۰۱۴۰۴

روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.

تعریف در کلام رهبر

عمر مبارک امام رضا (سلام‌الله‌علیه) تقریباً پنجاه و پنج سال بوده است - یعنی از سال ۱۴۸ که سال شهادت امام صادق (علیه‌السّلام) است تا سال ۲۰۳ - تمام زندگی این بزرگوار با همه‌ی این عظمتها و عمقها و ابعاد گوناگونی که میشود برای آن ذکر کرد و تصویر کرد، در همین مدّت عمر نسبتاً کوتاه انجام گرفته است. از این مدّت پنجاه و پنج سال، نزدیک به بیست سال - تقریباً نوزده سال - مدّت امامت این بزرگوار است؛ امّا همین مدّت کوتاه را که ملاحظه میکنید، تأثیری که در واقعیّت دنیای اسلام گذاشت و به گسترش و عمقی که به معنای حقیقىِ اسلام و پیوستن به اهل‌بیت (علیهم‌السّلام) و آشنا شدن با مکتب این بزرگواران انجامید، یک داستان عجیبی است، یک دریای عمیقی است. آن وقتی که حضرت به امامت رسیدند، دوستان و نزدیکان و علاقه‌مندان حضرت میگفتند که: علىّ‌بن‌موسی در این فضا چه کار میتواند انجام بدهد - این فضای شدّت اختناقِ هارونی که در روایت دارد که میگفتند: وَ سَیفُ هارونَ تَقطُرُ دَما؛ خون میچکد از شمشیر هارون - این جوان در این شرایط، در ادامه‌ی جهاد امامان شیعه و در مسئولیّت عظیمی که برعهده‌اش است، میخواهد چه بکند؟ این اولِ امامت علىّ‌بن‌موسی‌الرّضا (علیه‌السّلام) است. بعد از این نوزده سال یا بیست سال که پایان دوران امامت و شهادت علىّ‌بن‌موسی‌الرّضا است، وقتی شما نگاه میکنید، میبینید که همان تفکّر ولایت اهل‌بیت و پیوستگی به خاندان پیغمبر آن‌چنان گسترشی در دنیای اسلام پیدا کرده که دستگاه ظالم و دیکتاتور بنی‌عبّاس از مواجهه‌ی با آن عاجز است؛ این را علىّ‌بن‌موسی‌الرّضا انجام داده. شنیده‌اید شما که دعبل به مروْ، به خراسان آمد و آن اشعار معروف را در مدح امام رضا انشاء کرد و انشاد کرد؛ بعد هم جایزه‌ای گرفت؛ و حالا فرض بفرمایید چند روزی هم در مروْ و در سایر شهرهای خراسان ماند، بعد هم راه افتاد رفت به طرف بغداد و کوفه و همان جاهایی که میخواست برود. در میان راه دزدها به کاروانی که دعبل در آن بود حمله کردند و غارت کردند این کاروان را. کاروانیها نشسته بودند تماشا میکردند، اموالشان همه به غارت رفته بود، رئیس دزدها هم نشسته بود بالای بلندی روی یک سنگی، او هم با تبختر تماشا میکرد این زندانیها و اسرای کاروانی و این اموالی را که گرفته بودند و جمع میکردند و میبستند و ضبط میکردند. دعبل شنید که رئیس دزدها دارد با خودش زمزمه میکند، یک شعری را میخواند؛ گوش کرد، دید شعر خودش است. یک بیت از همان قصیده‌ای را که فرضاً یک ماه پیش، یک ماه و نیم پیش در مرو سروده - «أرَی فَیئَهُم فی غَیرِهِم»[2] تا آخر - رئیس دزدها در بین راه، در نزدیکی مثلاً ری و عراق، این شعر را دارد از حفظ میخواند. دعبل خوشحال شد، بلند شد گفت که این شعری که میخوانی، مال کیست؟ گفت: این شعر مال دعبل خزاعی است. گفت: خب، دعبل خزاعی منم! رئیس دزدها وقتی که دید این شخص دعبل خزاعی است، بلند شد او را در آغوش گرفت، بوسید، گفت: به برکت حضور این شخص در این کاروان، همه‌ی اموال را پس بدهید. همه‌ی اموال را پس دادند، کاروانیها را احترام کردند، راه انداختند، رفتند. خب، این حادثه‌ی کوچکی است در تاریخ، امّا معنای بزرگی دارد. شعری که در باب علىّ‌بن‌موسی‌الرّضا در مروْ سروده میشود؛ بعد از حدود یک ماه، یک ماه و نیم - کمتر، بیشتر - در ری و عراق از زبان یک راهزن، آن هم به صورت حفظ شده، تکرار میشود. معنای این چیست؟ معنایش این است که زمینه آن‌چنان برای ترویج اهل‌بیت و برای نام مبارک امام رضا مساعد است که این شعر - که آن روز شعر یکی از مؤثّرترین و نافذترین رسانه‌ها بوده - در یک مدّت کوتاهی دست به دست میچرخد تا میرسد به یک آدمی که مثلاً یک راهزنی در وسط بیابان است. این نشان‌دهنده‌ی حرکت عظیمی است که در دوران امامت علىّ‌بن‌موسی‌الرّضا (سلام‌الله‌علیه) برای ترویج مکتب اهل‌بیت انجام گرفته؛ محبّت آنها همه‌گیر شده است؛ حضور آنها و وجود آنها در جامعه‌ی اسلامی به اعماق دلهای مردم نفوذ پیدا کرده است. اینکه شما میبینید امامزاده‌های بزرگوار بلند شدند، راه افتادند، آمدند اینجا، غیر از جنبه‌ی عزا و غمناک قضیّه که شهادت اینها در بین راه است، یک جنبه‌ی مثبت و پرمعنا دارد؛ معنای این، درخواست مردم، تقاضای مردم، زمینه‌ی پذیرش و قبول مردم نسبت به اهل‌بیت است. میدانید وقتی میگوییم «اهل‌بیت»، یعنی این مکتب، این معنا و لبّی که اهل‌بیت از اسلام معرّفی میکردند؛ یعنی یک کار عمیقاً فرهنگی و معنوی و یک کار بزرگ اعتقادی.

شاهدها (۱۷۰ پاراگراف)

دستور یکی از خلفای عباسی به اعلام حقانیت اهل‌بیت (ع) در خطبه‌ها

یکی از خلفای بنی‌عباس نامه‌ای نوشت و دستور داد که در خطبه‌ها نام اهل‌بیت را بیاورند و بگویند که حق با اهل‌بیت است. این نامه در تاریخ ثبت شده است. نوشته‌اند وزیرِ دربار، خود را به سرعت به خلیفه رساند و گفت: چه‌کار می‌کنی؟! جرأت نکرد بگوید حق با اهل‌بیت نیست! گفت: الان در کوه‌های طبرستان و جاهای دیگر، عده‌ای با شعار اهل‌بیت قیام کرده‌اند؛ اگر این حرف تو همه‌جا پخش شود، …

غربت سه امام دور از مدینه و خاندان و محیط مألوف

اینکه آن بزرگوار‌ها در غربتِ زیادی بودند، واقعاً همین‌طور است؛ دور از مدینه و دور از خاندان و دور از محیط مألوف؛ اما در کنار این، دربارۀ این سه امام ـ از حضرت جواد تا حضرت عسکری ـ نکتۀ دیگری وجود دارد و آن این است که هرچه به پایان دورۀ حضرت عسکری جلوتر می‌رویم، و این غربت بیشتر می‌شود، حوزۀ نفوذ ائمه و وسعت دایرۀ شیعه در زمان این سه امام، نسبت به زمان امام صادق و امام …

دیدن عزت و عظمت ائمه (ع) در کنار غربت آنان

… که حضرت هادی را از مدینه به سامرا می‌آورند و در سنین جوانی ـ چهل‌ودوسالگی ـ ایشان را به شهادت می‌رسانند؛ یا حضرت عسکری در بیست‌وهشت‌سالگی به شهادت می‌رسند؛ اینها همه نشان‌دهندۀ حرکت عظیم ائمه علیهم‌السلام و شیعیان و اصحاب آن بزرگوارها در سرتاسر تاریخ بوده. بااینکه دستگاه خلفا، دستگاه پلیسیِ با شدتِ عمل بود، درعین‌حال ائمه علیهم‌السلام این‌گونه موفق شدند. غرض، در کنار غربت، این عزت و عظمت را هم باید دید. (1382/2/20)

حرکت امامان در خط حاکمیت قانون الهی بر جامعه‌ها

حکومتی که امروز در دست شما مردم است آرزوی هزارسالۀ مؤمنانِ بالله بوده است. امامان همه در این خط حرکت کرده‌اند که حاکمیتِ خدا را، حاکمیتِ قانونِ الهی را بر جامعه‌ها حکومت بدهند. تلاش‌ها شده است، جهادها شده است، زجرها کشیده شده است، زندان‌ها و تبعیدها و شهادت‌های پرثمر و پربار در این راه تحمل شده است. امروز این فرصت را شما پیدا کرده‌اید؛ همچنانی‌که بنی‌اسرائیل پس از قرن‌ها این فرصت را در زمان سلیمانِ پیغمبر و داوودِ پیغمبر پیدا کردند. …

لزوم شناخت ائمه به‌عنوان الگو و درس عینی خودسازی

عظمت فاطمۀ زهرا سلماا‌الله‌علیها در سیرۀ آن بزرگوار آشکار است. یک مسئله این است که ما چه شناختی از فاطمۀ زهرا سلماا‌الله‌علیها داریم؟ (73/9/3) اولاً احتیاج به شناخت فاطمۀ زهرا علیهاالسلام را من مختصری بشکافم که چرا ما یک‌چنین نیازی داریم؟ خب، شخصیت‌های برجسته زیادند، ازجمله شخصیت ائمۀ معصومین علیهم‌السلام. ما مثلاً خیلی احتیاج داریم که شخصیت حضرت هادی علیه‌السلام را، یا حضرت عسکری علیه‌السلام را، یا حضرت باقر علیه‌السلاام را بشناسیم. شک نیست که شناخت شخصیت هرکدام از این بزرگوارها که اسوه‌ها و الگوها و درس‌های عینی برای خودسازی انسان هستند، برای ما لازم است. اما وقتی دربارۀ امام صادق علیه‌السلام سخن می‌گوییم و شخصیت امام صادق را مثلاً از ابعاد مختلف بررسی می‌کنیم، گویی شخصیت امام باقر را هم بررسی کردیم، گویی شخصیت امام هادی را هم بررسی کردیم. گویی امامت بااینکه مصداق‌ها و عنوان‌های گوناگون دارد، در یک موجود، در …

زندگی فقیرانهٔ خاندان امیرالمؤمنین (ع) همراه با اطعام مسکین و یتیم و اسیر

ازلحاظ زندگی هم وضع روبه‌راهی ندارند؛ همان چیزهایی که شنیدید: «وَ یُطعِمونَ الطَّعامَ عَلَی حُبِّهِ مِسکیناً وَ یَتیماً وَ اَسیراً * اِنَّما نُطعِمُکُم لِوَجهِ اللهِ»[8]، یعنی حقیقتاً زندگی فقیرانۀ محض. (77/2/7) اینکه شنیده‌اید در خانۀ امیرالمؤمنین گاهی غذا پیدا نمی‌شد و خود آن بزرگوار و فاطمۀ زهرا و فرزندانشان علیهم‌السلام گرسنه سر می‌کردند، برای این بود که امیرالمؤمنین همۀ فعالیت و همت و تلاشش برای کارهای عمومی کشورِ تازه‌ولادت‌یافتۀ اسلامی بود و به مسائلِ …

پایداری بر حق با وجود روی‌گردانی همهٔ مردم

امیرالمؤمنین نشان داده و خاندان پیغمبر نشان داده‌اند که آن‌وقتی‌که حق را دانسته و شناخته‌اند، اِعراض همۀ انسان‌ها از حق، نتوانسته آنها را از حق روگردان کند؛ این به‌آن‌معنا نیست. اما یک ملتِ آگاه، یک ملتِ بارُشد، یک ملتِ مصمم، یک عده مردم مسلمانی که بر اساس معیارهای صحیح، یک هدفی و خواسته‌ای را خواسته‌اند و پیدا کرده‌اند، رأی، فکر، تصمیم، و خواستشان از نظر امیرالمؤمنین محترم و معتبر است. «لَو لا حُضورُ الحاضِرِ»، …

زندگی دیگر امامان در دوران اختناق و بیرون از حاکمیت

شاید با همۀ روایاتی که از ائمۀ معصومین علیهم‌السلام داریم، ازاین‌جهت فرق می‌کند. که آنها در دوران حاکمیتِ مورد قبول اسلامی از دیدگاه ائمه علیهم‌السلام زندگی نمی‌کردند؛ آنها در دوران اختناق به سر می‌بردند، و مسائل از دیدگاه یک حاکم و مسئول ادارۀ مملکت، بر زبان آنها جاری نمی‌شد. اما امیرالمؤمنین به‌عنوان یک حاکم اسلامی حرف می‌زند، با یک جامعه‌ای که تحت اِشراف و حکومت خود اوست، حرف می‌زند. و این بیشترین سخنانی است که از امیرالمؤمنین در نهج‌البلاغه نقل شده. البته در کلمات آن حضرت، سخنانی هم هست که مربوط به دوران حکومت ایشان نیست.

سرپرستی مردم نه مانند سرپرستی گوسفندان

ِساسَةَ لا کَمَن یَرَی رَعیَةَ النّاس سَواءً وَ رَعیَةَ الاَنعام این‌کسانی‌که من آنها را مدح می‌گویم و ستایش می‌کنم ـ یعنی اهل‌بیت پیغمبر ـ سیاستمدارانی هستند که سرپرستیِ مردم را مثل سرپرستی گوسفندان نمی‌دانند. سیاست‌مدارانی وجود دارند که سرپرستی مردم را مثل سرپرستی گوسفندان می‌دانند؛ طعنه می‌زند به بنی‌امیه. واقعاً هم همین‌طور است. برای بنی‌امیه، سرپرستی مردم مثل سرپرستی گوسفندان بود. یعنی گوسفند متعلق به مالکش است دیگر، اینها خودشان را مالک مردم می‌دانستند و …

جهت‌گیری ارزشی خاندان پیامبر در تربیت‌شدگان اهل‌بیت

… این نوجوان سیزده چهارده‌ساله عرض کرد: عمو جان! آیا من هم به شهادت خواهم رسید در این میدان؟ امام حسین خواستند این نوجوان را آزمایش کنند، گفتند: عزیزم! ـ به تعبیر ما ـ کشته‌شدن در ذائقۀ تو چگونه است؟ گفت: «اَحلَى مِنَ العَسَلِ» از عسل شیرین‌تر است. ببینید! این، آن جهت‌گیری ارزشی است در خاندان پیغمبر؛ تربیت‌شده‌های اهل‌بیت این‌طورند. این نوجوان از کودکی در آغوش امام حسین بزرگ شده است؛ یعنی سه‌ساله بوده است تقریباً، سه چهارساله بوده که پدرش از دنیا رفته است و امام حسین این نوجوان را بزرگ کرده؛ مُربّیٰ به تربیتِ امام حسین است.

اثبات مصداق اهل‌بیت در کتاب نویسنده‌ای غیرشیعه از حجاز

همین یکی دو سال قبل از این، کتابی آوردند برای من از حجاز، کتاب تازه، نه کتاب‌های قدیمی ـ در کتاب‌های قدیمی که خیلی هست ـ که این کتاب دربارۀ معنای اهل‌بیت نوشته شده است. تحقیق کرده یکی از نویسندگان فعلی حجاز، اثبات می‌کند در این کتاب که اهل‌بیت یعنی علی، فاطمه، حسن و حسین؛ او می‌نویسد. حالا ما شیعه که خب، این حرف‌ها جزو جانمان است، اما آن برادر مسلمان غیر شیعه این را نوشته و نشر کرده است. کتاب هم هست، بنده هم دارم این کتاب را، هزارها نسخه هم لابد چاپ شده، پخش شده. اهل‌بیت محترمند، این را بدانید. آن روز هم در نهایت احترام [بودند]، اما درعین‌حال وقتی جامعه تهی شد، خالی شد، پوک شد، این اتفاق می‌افتد. حالا عبرت کجاست؟ عبرت اینجاست که چه‌کار کنیم …

گرداندن خاندان پیامبر در کوچه و بازار با تهمت خارجی

… عالمشان، قاضی‌شان، قاری‌شان، اَجامِر[3] و اوباششان ـ در کوفه و کربلا جمع بشوند، جگرگوشۀ همین پیغمبر را با آن وضع فجیع به خاک و خون بکِشند. خب آدم باید به فکر فروبرود، چرا این‌طوری شد؟ از درس‌های عاشورا مهم‌تر، عبرت‌های عاشوراست؛ این را من قبلاً گفتم. کار به جایی برسد که جلوی چشم مردم، حرم پیغمبر را بیاورند در کوچه و بازار، به اینها تهمت خارجی بزنند!

جاودانه شدن یاد نهضت حسینی با تدبیر الهی خاندان پیامبر (ص)

اگر ما نهضت امام حسین را تقسیم کنیم به مرحلۀ عاشورا و مرحلۀ اربعین، [باید] عاشورا را فداکاری حسین و اربعین را آغاز گسترش اندیشۀ حسینی و بنای مقاومت حسینی به‌حساب بیاوریم. (59/10/7) در این روز، با تدبیر الهیِ خاندان پیامبر، یاد نهضت حسینی برای همیشه جاودانه شد و این کار پایه‌گذاری شد. (68/6/29)

کانون اسلام واقعی و شجاعت در بیان حقایق

در نظرتان باشد که یزید و عبدالملک و معاویه ندارد! (51/11/22) یزید رفت، مروان [آمد]، بعد مروان رفت، عبدالملک [آمد]؛ سیاست، یک سیاست بود، و خط‌مشی، یکی. و تماماً برای اینکه آثار اسلام واقعی را که در دستگاه اهل‌بیت پیدا می‌شد، [از بین ببرند]. آنها بودند که شجاعت داشتند و همه‌چیز را می‌دانستند و همه‌چیز را می‌گفتند و مردم را ارشاد می‌کردند، دیگر علمای آن زمان و محدثین بزرگ، این شجاعت و جرئت را نداشتند، خیلی‌هایشان وابسته می‌شدند و در اختیار دستگاه درمی‌آمدند. لذا سیاست این بود که کانون اسلام واقعی را به‌کلی از بین ببرند و کسانی را که ممکن است ادعای جانشینی پیغمبر را داشته باشند و مردم هم قبول داشته باشند که اینها جانشین به‌حق پیغمبرند، اینها را به‌کلی نابود یا منزوی کنند. این هدف سیاست اموی از بعد از حادثۀ عاشورا …

تلاش زهری برای پایین آوردن شأن خاندان پیامبر (ص) در سطح مردم عادی

… از زبان امام سجاد یک احادیث خوش‌ظاهری نقل می‌کند، احادیث خیلی معقولی است که عامه در کُتبشان نقل کردند و وقتی انسان نگاه می‌کند، می‌بیند نه، عیب و علتی به ظاهرش در کار نیست. اما وقتی می‌شناسد موضعِ محمدبن‌شهاب زهری را، می‌فهمد که این احادیث چقدر رذالت دارد. تمام کوشش این مرد این بوده که خاندان پیغمبر را که داعیۀ وصایت و خلافت واقعی و وراثت علم پیغمبر را داشتند، در سطح مردم معمولیِ زمان پایین بیاورد! (52/12/2)

نقد بدگویی دربارهٔ حسنین (ع) و روی‌گردانی از رهبران هدایت برای دنیا

… کردی، معنای زهد و تزهید امام این است. ای کسی که با حَجّاج این‌طور صحبت کردی، برای چه این‌طور صحبت کردی؟ برای خاطر اینکه از عطایش محروم نمانی، یا به‌خاطر اینکه از شلاقش مصون بمانی؟ آن عطا مال دنیاست، پولِ دنیاست. این شلاق‌نخوردن برای دنیاست، آسایش دنیاست؟ نه پول دنیا و نه آسایش دنیا، نمی‌ارزد که انسان به‌خاطر آن، این‌طور جنایت کند. راجع‌به حسن و حسین این‌طور حرف بزند، از جگرگوشه‌های پیغمبر این‌طور نام بیاورد، رهبران هدایت را این‌طور در گوشۀ گمنامی بیندازد و از آنها روی بگرداند؛ قیمتی ندارد این دنیا. زهد امام سجاد یعنی این. (52/12/1)

گرایش دل‌های مردم دوردست به اهل‌بیت (ع) با گسترش تبلیغات

… (61/7/2) مردم، آن بی‌اعتنایی و بی‌مهری نسبت به خاندان پیغمبر را دیگر ندارند. وقتی امام باقر وارد مسجد مدینه می‌شود، عده‌ای از مردم همواره حلقه می‌زنند، دور او را می‌گیرند و از او استفاده می‌کنند...از بلاد دوردست هم عده‌ای می‌آمدند دور حضرت را می‌گرفتند. این، نشان‌دهندۀ این است که تبلیغات دارد مثل امواجی به سرتاسر جهان اسلام سرایت می‌کند و مردم نقاط دوردست، دلشان به اهل‌بیت دارد نزدیک می‌شود. (65/4/28)

انتشار فضایل اهل‌بیت (ع) با وجود تلاش بنی‌امیه برای پوشاندن آن

همان‌طورکه قبلاً اشاره کردم، بر اثر کوشش‌های امام سجاد و بعد، کوشش‌های خود امام باقر علیه‌الصلاة‌والسلام در آفاقِ عالم اسلام، آوازۀ فکر تشیّع و انگیزه‌های شیعی، و آوازۀ فضایل و مناقب اهل‌بیت ـ که بنی‌امیه سعی کرده بودند آنها را بپوشانند ـ همه‌جا را فرا گرفته بود و در همه‌جا پیچیده بود. در بسیاری از شهرهای کشور اسلامیِ آن روز، مردمی بودند که علاقه‌مند به امام باقر بودند و جزو تشیّع بودند، که از جملۀ آنها کوفه است، از جملۀ آنها خراسان است.

پرسش از مراد «ملک مؤجل»: حکومت آغازشونده از سال ۱۴۰ یا حکومت آخرالزمان

خب، حالا البته این بیانات، بیانات مفصّلی است، من چند جمله‌اش را فقط اینجا یادداشت کردم. حضرت به کجا اشاره می‌کند؟ آیا مراد حضرت از این مُلک مؤجّل[10]، مُلک بادوام و زمان‌دار، که از یک زمانی آغاز می‌شود، همان حکومتی است که از سال 140 باید شروع بشود؛ یا مراد حکومت آخرالزمان و حکومت الهی است، یا بحث‌های دیگری؟ به‌هرحال امام یک‌چنین خطابه‌ای را شروع می‌کند. بعد که حرف‌ها را می‌زند، اینها درمقابل این بیانات، منطق خودشان را از دست می‌دهند؛ همچنانی‌که توقع و انتظار هم می‌رفت! آن جرئت و قدرت خودشان را از دست می‌دهند، خودشان را می‌بازند. هشام رو می‌کند به امام باقر، …

فداکاری عظیم و نیندیشیدن به عافیت و زندگی شخصی

… شهادت؛ فاطمۀ زهرا که هجده‌ساله است، از دنیا می‌رود، با آن وضع؛ امیرالمؤمنین هم که شصت‌وسه‌ساله است، با محاسن سفید، آن‌طور از دنیا می‌رود؛ امام سجاد هم شهید می‌شود، امام صادقِ شصت‌وپنج‌ساله هم شهید می‌شود، امام جواد بیست‌وپنج‌ساله هم شهید می‌شود. همه شهید! این چه فداکاری عظیم و محیّرالعقولی است در این خانواده! اینها که هستند واقعاً! چه انسان‌های بزرگی! انسان‌هایی که یک‌لحظه به عافیت، به سلامت، به زندگی شخصی دنیا نیندیشیدند.

ادامهٔ کار انقلابی پیامبران پس از رحلت پیامبر اسلام

… می‌آمدند دنبالۀ انقلاب آنها را می‌گرفتند، بعضی می‌آمدند کار آنها را تکمیل می‌کردند، بعضی می‌آمدند کار آنها را به ثمر می‌رساندند، بعضی می‌آمدند رجعت‌هایی که بعد از انقلاب‌های به ثمر رسیدۀ آنها به‌وجود می‌آمده، برگردانند، باز یک انقلاب نوینی به‌وجود بیاورند؛ همان کاری که اوصیایِ پیغمبر ما، بعد از رحلت پیغمبر ما انجام می‌دادند؛ کار امیرالمؤمنین، کار امام حسین، کار ائمۀ دیگر، کار علمای امت اسلام و کارِ بالاخره صاحب‌الزمان، ولی‌عصر صلواةالله‌وسلامه‌علیه. (صلوات جمع. ما معموال ًعادت نداریم که در وسط صحبتمان، بدون اینکه خودمان تقاضا کنیم، صلوات را بلند بفرستند آقایان. حاال که همهمه‌ای به‌وجود آمده، باالخره بدون اجازۀ ما آقایان صلوات فرستادند، یک صلوات هم به خواهش بنده بفرستند. صلوات جمع)

وجوب محبت و لزوم تعظیم نام و برپایی مجالس عزا و شادی آنان

… مجالس اهل‌بیت گریه کند فقط. خیال می‌کنند که دارای ولایت بودن به این است که وقتی اسم اهل‌بیت علیهم‌السلام می‌آید، پشتِ سرش حتماً «علیهم‌السلام» را بگوید؛ فقط همین و بس. خیال می‌کنند که دارای ولایت بودن به این است که محبت اهل‌بیت در دل انسان باشد، همین و بس. بله، محبت اهل‌بیت را داشتن، واجب و فرض است. نام این بزرگواران را با عظمت بردن، بسیار جالب و لازم است. به نام اینها مجلس به‌پا کردن و از عزا و شادی آنها درس گرفتن، عزای آنها را گفتن، شادی آنها را گفتن، گریستن بر بزرگواری‌های آنها، بر شهامت‌های آنها، بر مظلومیت‌های آنها، همۀ اینها لازم است، اما همۀ اینها ولایت نیست؛ ولایت از این بالاتر است. آنی‌که در مجلس سیدالشهدا صلوات‌الله‌وسلامه‌علیه می‌نشیند و اشک می‌ریزد، کارِ خوبی می‌کند که اشک می‌ریزد، اما کارِ بدی می‌کند که اشک ریختن را کافی می‌داند برای دارا بودنِ ولایت.

فایدهٔ ذکر مناقب در روشنی دل و افزایش اعتقاد و محبت

خب ما مرتّب تمجید کنیم، تعریف کنیم، بله، فایده‌اش این است که ذکر مناقب این بزرگواران دل انسان را روشن میکند، اعتقاد انسان، عشق انسان، محبّت انسان را افزایش میدهد؛ اینها خوب است لکن حقایق گوناگون دیگری هم ورای اینها وجود دارد. زن در منطق اسلام این است. حالا یک عدّه آدم جاهل و نادان پیدا بشوند که درباره‌ی نگاه اسلام به زن خدشه کنند و حرفهای ناقص و معیوب و پُراشکال غربی‌ها را به رخ انسان بکشند، این چقدر انحراف و چقدر خطا …

روا بودن سخن گفتن دلی با اهل‌بیت در کنار زیارت‌نامه‌ها

… زیارتها را میشود خواند. خب ما وقتی بخواهیم با اینها حرف بزنیم، با چه زبانی حرف بزنیم؟ کِی میتوانیم با این فصاحت، با این بلاغت، با این شیوایی کلمات پیدا کنیم، ترکیبات پیدا کنیم، مفاهیم پیدا کنیم در ذهن خودمان و با اینها حرف بزنیم؟ این زیارتها خیلی خوب است. البتّه این مانع از این نمیشود که انسانها همین‌طور [به شکل‌] دلی هم با این بزرگواران حرف بزنند -مثل کسی که با پدر خود یا با عزیز خود حرف میزند و شکایت میکند و حرف میزند- مانع از آنها نیست امّا این زیارتها و زیارت‌نامه‌هایی که در اختیار ما هست هم واقعاً یکی از چیزهای مغتنمی است که بحمدالله در مکتب ما وجود دارد.

آموزه‌های معصومین معیار رفتار

یکی از چیزهائی که قرآن و هدایت الهی به ما تعلیم داده است، تبعیت از داوری خرد و عقل انسانی است؛ این هم قرآنی است. یعنی پیروی از آنچه که عقل سلیم به آن حکم کند و قضاوت عقل پشت سر آن باشد، این هم یک امر قرآنی است، این هم امر دینی است؛ اینها شد معیار. آنچه که بندگان برگزیده‌ی خدا، معصومین عندالله به ما یاد دادند، این میشود معیار؛ معیار اینها است. اینکه حالا مردم کشورهای غربی، مردم مادی، مردم فلان بخش از دنیا، در رفتارشان، در اعمالشان، در مسائل زندگی‌شان، در ارتباطاتشان، در تشکیل خانواده، اینجور عمل میکنند، ما هم باید اینجور عمل کنیم، این خطا است.

استحکام پیوند ولایت با اهل‌بیت در بهره‌گیری از این ایام

آنچه که من در آغاز عرایضم عرض میکنم، تحریض و تحریض بر اغتنام فرصت این روزها و شبهاست. ما احتیاج داریم به این که از این ساعات، از این روزها و شبهای پربرکت حداکثر بهره را ببریم؛ با تقویت رابطه‌ی قلبی خودمان با عالم معنا، با عالم غیب، با ابتهال و تضرع و خشوع در مقابل رب‌الارباب، و با استحکام پیوند ولایت خودمان با اهل بیت (علیهم‌السّلام) و این خاندان مکرم. این اساس همه‌ی کارهای نیکی است که میتواند از یک انسان مؤمن و کوشنده‌ی در راه حق سر بزند.

ترویج مکتب اهل‌بیت با تألیفات علامه عسکری

این عالم بزرگوار و سخت‌کوش ده‌ها سال از عمر بابرکت خود را در راه پژوهش در کلام و تاریخ و حدیث صرف کرد و محصول مبارک آن، تألیفات و مقالاتی است که در گستره‌ی جهان اسلام با استقبال و تحسین روبه‌رو شد و در ترویج مکتب اهل‌بیت (علیهم‌السلام) موفّقیّتهای ارزشمندی به دست آورده است.

عواطف و عشق مردم به اهل‌بیت همراه با ایمان

کمتر کشوری هم وجود دارد که توانسته باشد ایمان را این‌طور به صحنه بیاورد. شاید از اختصاصیات کشور ما این باشد که در این‌جا ایمان با عواطف و عشق و شور و هیجان همراه است؛ عواطفِ نسبت به اهل‌بیت و بزرگان دین. نتیجه ایمانِ همراه با عواطف این است که مردم آن‌چنان محکم پایه‌های این انقلاب و این نظام را نگه داشتند که دستگاههای خارجی با همه ثروت علمیشان نتوانستند کار زیادی بکنند. لذا به این خرده‌کاریها رو آورده‌اند، که شما بعضی از مظاهرش را هم مشاهده میکنید.

محبت عشایر اردبیل به اهل‌بیت (ع)

… ملاقات کنیم. عشایر عزیز ما در همه جا - از جمله عشایر عزیز استان اردبیل و دامنه‌های سبلان - ذخایر انقلاب و مرزداران غیور کشورند. جوانان شما همیشه در طول تاریخ از این مرزها دفاع کرده‌اند. دشمن را شما عقب زدید، مرزها را شما حفظ کردید و پشتیبان حق و حقیقت بودید. عشایر این منطقه عاشق اهل‌بیت و خاندان پیغمبر صلّیاللَّه‌علیه‌وآله‌وسلّم هستند. در دوران انقلاب هم عشایر عزیز ما در این منطقه و در مناطق دیگر، امتحان خوبی از خود نشان دادند. امروز هم بار سنگینی بر دوش شماست و آن را تحمّل میکنید. دامداری عشایر برای کشور برکات بسیاری دارد. از خداوند متعال میخواهم که به مسؤولان توفیق دهد تا بتوانند به وظایف …