نوکری امام حسین و اهلبیت (علیهمالسّلام) به معنی واقعی کلمه این است که انسان بتواند افکار اینها را، خطّ مشی اینها را، جهتگیریهای اینها را در جامعه روزبهروز گسترش بدهد؛ و این [کار] است که کشور ما را و جامعهی ما را و نظام ما را و مردم ما را عزّتمند و پابرجا خواهد کرد و مشکلات را برطرف میکند. اگر چنانچه ما یک ملّت باهویّتِ باثباتِ پابرجای مدیریّتشدهی خوب و برخوردار از استقلال و آزادی داشته باشیم، اسلام، تجسّم واقعی خودش را در ملّت ما نشان خواهد داد و تبلیغ اسلام خواهد شد که از این تبلیغاتی که ما میکنیم، خیلی خیلی بهتر و بیشتر [است]. این، یکی از ارکانش کار شما است.محبت اهلبیت (ع)
نامهای دیگر: مودت اهلبیت (ع)
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
دوستی مسلمانان با اهلبیت (ع) و نسبت آن با پیروی از ایشان.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار جمعى از مداحان اهلبیت (علیهم السّلام)— ۱۳۶۸/۱۰/۲۸
سیر زمانی
از ۱۳۶۸ تا ۱۳۹۹۱۳۶۸۱۳۹۹
روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.
تعریف در کلام رهبر
توجّه بشود که این خانوادهی نمونه و بینظیر -مرد خانه علی، زن خانه فاطمهی زهرا، فرزندان خانه امام حسن و امام حسین و زینب و امّکلثوم، با آن خصوصیّاتی که از اینها میشناسیم- آن خانوادهای است که قرآن به پیغمبر میفرماید که «قُـل لاِّ اَسئئَلُکُم عَلَیهِ اَجرًا اِلَّا المَوَدَّةَ فِی القُربیٰ»،[6] مودّت این خانواده. مودّت یعنی همبستگی، همدلی، همراهی و همکاری؛ این معنای مودّت است. همکاری و همراهی و همدلی با این خانواده، با این شعارها، با این حرکتها، ببینید امّت اسلام را به چه اوجی میرساند. این خدمت مخلصانهای که شعار آنها است، همان چیزی است که ما باید دنبال آن باشیم. من این را عرض بکنم، بعضی از دلها که گاهی در بعضی از امور مضطرب میشوند، نگران میشوند، پریشان میشوند، من میگویم مضطرب نباشید؛ رشحات[7] این مودّت خوشبختانه در جمهوری اسلامی و در نظام جمهوری اسلامی کاملاً مشهود است. حرکت بسیجی، روحیهی بسیجی، خدمات بی نام و نشان شهدای هستهای، تلاش بیوقفهی اردوهای جهادی، تلاش علمی و عملیِ بدون تظاهر هزاران گروه جوان در سراسر کشور در جبههی فرهنگی، در جبههی اجتماعی، در جبههی فنّی، اینها جلوههای زیبای همان پیروی از نقشهی خانوادهی امیرالمؤمنین و فاطمهی زهرا (سلام الله علیها) است، که در این آخری هم در قضیّهی کرونا یکی از زیباترین جلوهها را در ماجرای گروههای پزشکی و پرستاری مشاهده کردیم.شاهدها (۳۶ پاراگراف)
مودت خانوادهٔ پیامبر یعنی همبستگی، همدلی، همراهی و همکاری
توجّه بشود که این خانوادهی نمونه و بینظیر -مرد خانه علی، زن خانه فاطمهی زهرا، فرزندان خانه امام حسن و امام حسین و زینب و امّکلثوم، با آن خصوصیّاتی که از اینها میشناسیم- آن خانوادهای است که قرآن به پیغمبر میفرماید که «قُـل لاِّ اَسئئَلُکُم عَلَیهِ اَجرًا اِلَّا المَوَدَّةَ فِی القُربیٰ»،[6] مودّت این خانواده. مودّت یعنی همبستگی، همدلی، همراهی و همکاری؛ این معنای مودّت است. همکاری و همراهی و همدلی با این خانواده، با این شعارها، با این حرکتها، ببینید امّت اسلام را به چه اوجی میرساند. این خدمت مخلصانهای که شعار آنها است، همان چیزی است که ما باید دنبال آن باشیم. من این را عرض بکنم، بعضی از دلها که گاهی در بعضی از امور مضطرب …گسترش افکار و خطمشی اهلبیت در جامعه، معنای واقعی نوکری
نوکری امام حسین و اهلبیت (علیهمالسّلام) به معنی واقعی کلمه این است که انسان بتواند افکار اینها را، خطّ مشی اینها را، جهتگیریهای اینها را در جامعه روزبهروز گسترش بدهد؛ و این [کار] است که کشور ما را و جامعهی ما را و نظام ما را و مردم ما را عزّتمند و پابرجا خواهد کرد و مشکلات را برطرف میکند. اگر چنانچه ما یک ملّت باهویّتِ باثباتِ پابرجای مدیریّتشدهی خوب و برخوردار از استقلال و آزادی داشته باشیم، اسلام، تجسّم واقعی خودش را در ملّت ما نشان خواهد داد و تبلیغ اسلام خواهد شد که از این تبلیغاتی که ما میکنیم، خیلی خیلی بهتر و بیشتر [است]. این، یکی از …اختصاص نداشتن به گروهی خاص و اشتراک همهٔ مسلمانان در آن
موضوع این اجلاس که محبّت اهلبیت (علیهمالسّلام) است، موضوع بسیار مهمّی است. حبّ اهلبیت مخصوص یک گروه خاصّی در اسلام نیست؛ همهی مسلمین اهلبیت پیغمبر را دوست میدارند؛ همهی مسلمین نسبت به اهلبیت پیغمبر ارادت دارند. یک عدّهی خیلی معدود و قلیلی بهعنوان نواصب[1] در تاریخ بودند که آنها هم به احتمالی انگیزههایشان انگیزههای سیاسی بود، نه به معنای واقعی انگیزهی دینی؛ لکن قاطبهی مسلمین، از صدرِ اوّل تا امروز محبّ اهلبیت محسوب میشوند. خب، همین یک جمله برای ما یک درس است؛ …ریشهٔ قرآنی و حدیثی آن در حدیث ثقلین و آیهٔ تطهیر
محبّت اهلبیت ریشهی قرآنی دارد، ریشهی حدیثی دارد؛ یک امر جدید نیست. حدیثِ متّفقٌعلیهِ بینِ فِرَقِ اسلامی که حدیث ثقلین است -اِنّی تارِکٌ فیکُمُ الثَّقَلَینِ کِتابَ اللهِ وَ عِترَتی اَهلَ بَیتی فَاِنَّهُما لَن یَفتَرِقا حَتَّى یَرِدا عَلَیَّ الحَوض-[5] اگرچه آنچه به ما تعلیم میدهد، متابعت از اهلبیت است، لکن متابعت بدون محبّت معنا ندارد؛ محبّت هم از این حدیث فهمیده میشود. اینکه در قرآن میفرماید: اِنَّما یُریدُ اللهُ لِیُذهِبَ عَنکُمُ الرِّجسَ اَهلَ البَیتِ وَ یُطَهِّرَکُم تَطهیرًا،[6] این پاکیزگی و طهارتی که خدای متعال اراده کرده است در اهلبیت وجود داشته باشد، مقتضی همین عشق و محبّتی است که مسلمانها به اهلبیت دارند؛ پس این میشود وسیلهی اتّحاد مسلمانها.نقش محبت اهلبیت در بقای تشیع در میان دشمنیها
اگر محبت اهلبیت (علیهمالسّلام) و عشق جوشان به این عناصر الهی و ربانی نمیبود، مسلّماً جریان شیعه با همهی معارف مستحکم آن، در طول زمان و تاریخ، در میان این همه دشمنی باقی نمیماند. این عواطف را، این شور محبت را نباید دست کم گرفت. یقیناً منطق در به کرسی نشاندن سخن حق تأثیر زیادی دارد و بدون پشتیبانی منطق و حکمت، هیچ حقی را نمیشود بر پا نگه داشت؛ اما گسترش گرایش به حق، بقای این حق ماندگارِ در طول تاریخ اسلام، جز با محبت، با مودت، با پیوند قلبی و عاطفی، امکانپذیر نبود. لذا شما ملاحظه …مودت در قربی اجر رسالت و خدشه به آن خیانت
از اولِ تاریخ تشیع تا امروز، یک عنصر اصلی و اساسی در تشیع و جریان تشیع، همین جریان عاطفی است؛ البته عاطفهی متکی به منطق، عاطفهی متکی به حقیقت، نه عاطفهی پوچ. لذا شما در قرآن هم ملاحظه میکنید که اجر رسالت، محبت و مودت در قربی است؛ «قل لا اسئلکم علیه اجرا الّا المودّة فی القربی».[1] این خیلی نکتهی مهمی است که باید به آن توجه داشت. خدشهدار کردن این محبت به هر شکلی و به هر صورتی، خیانت به جریان عظیم محبت اهلبیت و پیروی اهلبیت است. این محبت را باید حفظ کنید. لذا شما میبینید در دوران ائمه (علیهمالسّلام) این همه محدثین، این همه شاگردان آگاه و فقهای بزرگ در خدمت امام صادق (علیهالسّلام)، امام باقر (علیهالسّلام) و ائمهی دیگر بودند، معارف را نقل کردند، احکام را نقل کردند، شرایع را نقل کردند، اخلاقیات را نقل کردند، …پیوند عاطفی با اولیای دین پشتوانهٔ پیوند فکری و عملی
… ممکن است بگویند شما میخواهید نهضت امام حسین را بیان بکنید، خیلی خب، بروید بیان کنید، دیگر روضهخوانی و گریه و زاری و اینها چیست؟ بروید بنشینید بیان کنید که حضرت این کار را کردند، این کار را کردند، هدفشان هم این بود. این، خیلی فکر خطائی است، نگاه غلطی است. این عاطفهی نسبت به اولیاء خدا، اولیاء دین، این پیوند عاطفی، پشتوانهی بسیار ارزشمند پیوند فکری و پیوند عملی است. بدون این پشتوانه، خیلی سخت میشود در این راه حرکت کرد. این پیوند عاطفی، خیلی مهم است. اینی که امام راحل (رضوان اللَّه علیه) فرمودند عزاداری به سبک سنتی، این یک حرف از روی عادت نبود؛ حرف بسیار عمیقی است؛ ژرفنگرانه است. ببینید در قرآن نسبت به اولیاء الهی سه تعبیر وجود دارد:مودت پشتوانهٔ ولایت و اطاعت و کنار گذاشتن آن مایهٔ انحراف امت
اما یک بحث سومی وجود دارد و آن، بحث مودت است. «قل لا اسئلکم علیه اجرا الّا المودّة فی القربی».[10] این مودت چیست دیگر؟ ولایتِ اینها را داشته باشید، اطاعت هم از اینها بکنید؛ مودت برای چیست؟ این مودت، پشتوانه است. اگر این مودت نباشد، همان بلائی بر سر امت اسلامی خواهد آمد که در دورانهای اول بر سر یک عدهای آمد که همین مودت را کنار گذاشتند، بتدریج اطاعت و ولایت هم کنار گذاشته شد. بحث مودت خیلی مهم است. این مودت، با این ارتباطات عاطفی حاصل میشود؛ ماجرای مصیبتهای اینها را گفتن، یک جور ایجاد ارتباط عاطفی است؛ ماجرای مناقب اینها و فضائل اینها را گفتن، یک جور دیگر پیوند عاطفی است.کافی نبودن محبت امیرالمؤمنین (ع) بدون تبعیت و پیروی
نکتهی بعدی این است که محبت امیرالمؤمنین خیلی باارزش است. در روایت است که هرکسی محبت کسی در دل اوست، در قیامت با او محشور میشود. محبت خیلی حائز اهمیت است. اما محبتِ به تنهائی کافی نیست؛ تبعیت و پیروی کردن لازم است. ما که در دنیا به نام شیعه معروف هستیم، شیعه را اینجور معنا کردهایم: «الشّیعة من شایع علیّا»؛ باید دنبال او حرکت کنیم و هدفهای او را دنبال کنیم. معلوم است که ما با همهی تلاش خود به رتبهی امیرالمؤمنین نخواهیم رسید، اما به سمت آن قله باید حرکت بکنیم.ارزشمندی توسلها و گوهر محبت اهلبیت (ع)
این توسلها خیلی قیمت دارد. این گوهر محبت اهل بیت، بخصوص فاطمهی زهرا (سلام الله علیها) که میان همهی این خاندان با عظمت، عزیز است، خیلی ارزش دارد. حقیقتاً روز ولادت این بزرگوار - که گوهر صدف نبوت و ولایت است - برای شیعیان، محبان و فرزندان معنوی و جسمانی آن بزرگوار عید بزرگی است.عواطف برخاسته از معرفت و تمسک به اهلبیت عامل صیانت اندیشهٔ شیعی
… اقطار عالم - نه فقط در ایران - مقهور عظمت و استحکام خود قرار دهد. این ناشی از چیست؟ یقیناً سلامت و اصالتِ این فکر، بیشترین تأثیر را دارد. اما جاهایی هست که قدرت علمی به تنهایی کافی نیست؛ یک چیز دیگر لازم است؛ آن چیزی که پشتوانهی ایمانهای خالص هم همان است؛ و آن، عواطف صحیح برخاسته از معرفت درست است. این محبّت ائمه، این محبّت اهل بیت - همین چیزی که در قرآن هم روی آن تکیه شده؛ «الّا المودّة فی القربی»[2] - این تمسّک به سخنان اهل بیت و راهنماییهای آنها و انگشت راهگشای اشارهی آنها در همهی مسائل، آن عامل مهمی است که توانسته این اندیشهی سالم و مستحکم را از گزندها محفوظ نگه دارد. عالمان و متفکّرانی که مقهور پول و زور و قدرت و شهوت و بقیهی لغزشگاهها شدند، کم نیستند. آن عاملی که میتواند عالم و عامی را از این لغزشگاهها دور نگه دارد، همین جوشش ایمان آمیختهی با عواطف است. این را شیعه حفظ کرده است.وظیفهٔ عمل به روش حضرت زهرا (س) در رفتار شخصی و اجتماعی
این محبت و علقهای که وجود دارد، وظیفهای را بر دوش ما میگذارد. وظیفه این است که ما باید به روش آن بزرگوار عمل کنیم؛ هم در عمل شخصی و هم در عمل اجتماعی و عمومی. راه، همین راهی است که امروز به فضل الهی، انقلاب جلو پای مردم ما گذاشته است. این، همان راه حضرت فاطمهی زهرا سلاماللهعلیهاست: خودسازی و جهانسازی. خودسازی به معنای پرداختن به عمران و آبادی جانی که جسم ما محترم به اوست. فاطمهی زهرا سلاماللهعلیها «کانت تقوم …محبت امیرالمؤمنین نردبان رسیدن به بالاترین درجات معرفت
… تصوّر کنیم، نه راهى داریم براى اینکه آن را درک کنیم ــ مگر کسانى که دلشان به نور هدایت و معرفت الهى در آن ابعاد روشن شده باشد ــ امّا این مسئلهى محبّت، مسئلهى مهمّى است؛ این ارتباط دوستى و عشق و رابطهى با امیرالمؤمنین (علیه السّلام) یک حقیقت درخشانى است. ما از این حقیقت درخشان مانند معراجى[3] باید استفاده کنیم و عروج کنیم؛ و میشود؛ با نردبانِ محبّت میشود به بالاترین درجات معرفت هم رسید. اصل کار، محبّت است.عمیق شدن محبت با حرکت در راه امیرالمؤمنین و سطحی شدن با دوری از آن
… نباید مشغول شد. این محبّت باید ما را به معراج ببرد، باید رشد بدهد. کِى خواهد شد؟ چه وقت یک چنین کیمیااثرى را، اکسیراثرى را این محبّت نشان خواهد داد؟ آن وقتى که ما به پیوندِ محبّتآمیز بین خودمان و امیرالمؤمنین و اولیاى دین به چشم جدّى نگاه کنیم. چه جور؟ به چشم جدّى نگاه کردن به محبّت، به این است که ما تلاش کنیم در راهى که به آن بزرگوار میرسد، حرکت کنیم؛ وَالّا اگر به آن راه پشت کنیم، خداى نکرده با هر عملى، با هر اقدامى، با هر سخنى یک قدم دور کنیم خودمان را از آن بزرگوار، این محبّت هم بتدریج کمرنگ و بىعمق و سطحى و صورى خواهد شد. محبّتِ واقعى داریم و محبّتِ صورى؛ محبّت واقعى شما، محبّت شما به فرزند شما است. هیچ گرفتارىاى شما را از بیمارى فرزند، از خطرى که او را تهدید میکند، از نگرانىهاى او فارغ نمیکند؛ این محبّت، حقیقى است. یک محبّت هم محبّت زبانى است؛ در مواقع حسّاس و مراکز حسّاس …اقتدا به صفات امیرالمؤمنین مایهٔ عمق و ثمربخشی محبت
ما محبّان آن بزرگوار هستیم. شکّى نیست که در دل ما عشق امیرالمؤمنین موج میزند. این مایهى امید ما است، این افتخار ما است امّا این محبّت را چه چیزى عمق میدهد و جزو جان ما میکند و روزافزون میکند و ثمربخش میکند؟ اینکه به این صفت امیرالمؤمنین اقتدا کنیم.لزوم عمل، ایثار و تخلق به اخلاق اهلبیت فراتر از ادعای محبت
… ما جامعهى موالیان اهلبیت و شیعیان اهلبیت (علیهم السّلام) از آن بزرگواران توقّع داریم که ما را از خودشان بدانند؛ جزو خودشان؛ از حاشیهنشینان خودشان؛ [بگویند] «فلان ز گوشهنشینان خاک درگه ماست»؛[6] دلمان میخواهد اینجور اهلبیت دربارهى ما قضاوت کنند؛ امّا این آسان نیست، این فقط با ادّعا به دست نمىآید؛ این عمل لازم دارد، گذشت لازم دارد، ایثار لازم دارد، تشبّه و تخلّق به اخلاق آنها لازم دارد.لزوم پیوند محبت با عمل و تبدیل آن به اطاعت و متابعت
… نیست؛ بعضى از کسانى که شیعه هم نیستند، در مقام معرفت نسبت به اهلبیت خیلى جلو هستند امّا در این حد غالباً، عموماً مال شیعه است ــ باید هر حرفى، هر کلمهاى، هر اشارهاى در زندگى این بزرگوار براى ما یک سرمشق باشد. اکتفا نکنیم به محبّت؛ دورادور، به احساس محبّت؛ این احساس را پیاده کنیم در زندگى. اگر محبّت نباشد، این رابطهى عملى به وجود نمىآید. در سایهى آن محبّت میشود این پیوند و پیوستگى عملى را به وجود آورد امّا بدون این پیوستگى عملى، بدون این پیوند عملى، اصل آن محبّت زیر سؤال خواهد رفت. قُل اِن کُنتُم تُحِبّونَ اللهَ فَاتَّبِعونی یُحبِبکُمُ الله؛[3] دنبالهى محبّت باید اطاعت و متابعت باشد. این، آن قسمت اوّل که میخواستم عرض کنم.فریضهٔ پذیرفتهشدهٔ همهٔ فرقههای اسلامی
و امّا مسئلهى اهلبیت (علیهم الصّلاة و السّلام) یکى از مهمترین و بزرگترین مسائل اسلام و در ردیف مسائل درجهى اوّل دین مقدّس است. محبّت اهلبیت فریضهاى است که مسلمانان عالم از هر فرقهاى و وابسته به هر جریان و گروهى آن را پذیرفتهاند و به آن مباهات میکنند. ما که مفتخر به پیروى از فقه اهلبیت مکرّم هستیم و دین را اصولاً و فروعاً از آنها آموختهایم، نباید گمان کنیم که محبّت اهلبیت مخصوص ما است و نباید اشتباه کنیم و فکر کنیم اهلبیت متعلّق به ما هستند؛ اهلبیت متعلّق به اسلامند، همچنان که جدّشان نبىّ اکرم …برتری محبت خاندان پیامبر (ص) بر محبت یک مسلمان عادی
این را محمدبنشهاب زُهری نقل میکند! از چه کسی؟ از امام سجاد! و به گفتۀ خودش، از فقیهترین افراد بنیهاشم. اما این حدیث دروغ است، برای خاطر اینکه محبت خاندان پیغمبر بالاتر از محبت به یک مسلمان است؛ محبت به یک آدم مجاهد، بالاتر از محبت به یک مسلمان معمولی است؛ محبت به یک بندۀ صابر خدا، بالاتر از محبت به یک مسلمان معمولی است. آنوقت محبت به خاندان پیغمبر که همهچیز در آنها خلاصه میشود، جهاد فیسبیلالله در خاندان آنهاست، زکات و صلات در خاندان آنهاست، همهچیز در خاندان آنهاست، محبت آنها مثل محبت یک مسلمان معمولی باشد! خب این پیداست که دروغ است. اما چرا این را نقل میکند؟ برای خاطر اینکه میبیند مردم از دستگاه بنیامیه زده شدند، چون ناراحت شدند، چون دلسرد شدند، دشمنانشان را ـ یعنی خاندان پیغمبر را ـ دوست میدارند. اتفاقاً دوستی خاندان پیغمبر زمینۀ آمادهای هم دارد. …کارساز بودن محبت و کافی نبودن آن بدون ولایت
… شد، باید درس بگیریم؛ درس در این جملاتِ کاربردی است؛ یعنی بایستی کوشش بشود در هر منبری -چه در فاطمیّه، چه در عاشورا، چه در اوقات دیگر- درس از ائمّه (علیهمالسّلام)، درس انسان شدن، درس کامل شدن، درس تقرّب الیالله گنجانده بشود. ما باید درس بگیریم، یاد بگیریم. صِرف محبّت کافی نیست. البتّه محبّت کارساز است امّا کافی نیست، ولایت لازم است. ولایت یعنی تولّی کردن، دنبالهروی کردن، دست به دامن اینها زدن؛ راهی را که اینها رفتهاند انسان آن راه را برود؛ این لازم است.رد تحریک عصبیتهای اختلافافکن بهعنوان راه شکر نعمت محبت اهلبیت
… آن برود در فلان نقطه، چهار تا آدم جاهلِ متعصب را تحریک کند، بیندازد به جان یک مشت زن و بچهی بیگناه، خون اینها را بریزد. مراقب این چیزها باشید. اینکه بنده این همه اصرار میکنم، تأکید میکنم برای اینکه اختلافات مذهبی و طایفهای را کمرنگ کنید، برای این است. کسی خیال نکند که اگر ما بخواهیم نعمت این عشقی که دلهای مردم ما را بحمداللّه پر کرده و مالامال از محبت اهلبیت است، شکرگزاری کنیم و این عواطف را تحریک کنیم، راهش آن است؛ نه، اشتباه است. اختلافافکنی یا تحریک عصبیتهای اختلافافکن، مصلحت نیست؛ نه امروز مصلحت است، نه زمان امام صادق (علیهالسّلام) مصلحت بود؛ آنها هم جلویش را گرفتند. بعضی از افراد سطحینگر به این مسئله توجه ندارندتمایز ارتباط قلبی و عاطفی از ایمان به معارف و لزوم حفظ آن
… این یک چیز دیگر است؛ این همان چیزی است که یک دشمن عنود مثل ابیسفیان را متحیر و متعجب کرد. او این منظره را دید و گفت: من قدرتها و حکومتها و سلطنتهای زیادی را دیدم، اما هیچ قدرتی را ندیدم که اینجور در دلهای مردم نفوذ کند؛ آنچنانی که امروز قدرت اسلام را میبینم. این، ارتباط قلبی و عاطفی است؛ این را باید حفظ کرد.نرسیدن به نتیجه با دانستن معارف بدون محبت و شور
… ذیقیمت و بینظیر، در یک عمر هجده ساله. یک دختر جوان هجده نوزده ساله، با این همه مقامات معنوی و اخلاقی و سجایای رفتاری، وجود یک چنین عنصری، یک چنین موجودی در هر جامعهای، در هر تاریخی، در هر ملتی که باشد، مایهی افتخار است؛ و دیگر نداریم نظیر این بزرگوار را. دانستن این معارف، انسان را با سجایای آن بزرگوار آشنا میکند؛ اما بدون پیوند عاطفی، بدون محبت، بدون آن آتش شور و شوقی که اشکها را از چشم انسان جاری میکند - چه در وقتی که انسان مصیبت او را میشنود، چه در وقتی که منقبت او را میشنود - انسان به نتیجه نمیرسد؛ این یک چیز دیگر است؛ این همان پیوند عاطفی و معنوی و روحی است؛ این را باید حفظ کرد.عزاداری متعارف مردم مایهٔ افزایش ارتباط عاطفی
… اینها دیگر لازم نیست. نه، اینها لازم است؛ اینها تا آخر لازم است؛ همین کارهائی که مردم میکنند. البته یک شکلهای بدی وجود دارد که گفتهایم؛ مثل قمه زدن که گفتیم این ممنوع است، نباید این کار انجام بگیرد؛ این، مایهی دراز شدن زبان دشمنان علیه دوستان اهلبیت است. اما همین عزاداری متعارفی که مردم میکنند؛ دستهجات سینهزنی راه میاندازند، عَلَم بلند میکنند، اظهار محبت میکنند، شعار مینویسند، میخوانند، گریه میکنند؛ اینها ارتباط عاطفی را روزبهروز بیشتر میکند؛ اینها خیلی چیزهای خوبی است. این، اهمیت تبلیغ.عرصهٔ محبت اهلبیت، جای شایستهٔ هنرنمایی
حقاً عرصهی محبت اهلبیت عرصهی شایستهای برای هنرنمائی است و در میان این مجموعهی نور، محبت فاطمهی زهرا (سلام الله علیها). جای ابراز هنر، ابراز ذوق و ظرافت طبع حقاً و انصافاً همینجاست. فاطمهی زهرا (سلام الله علیها) کلمةاللهِ پرمضمون و مانند یک دریای ژرف و عمیق است. هر چه فکر انسان، ذوق انسان، طبع ظریف صاحبان طبع در این زمینه کنکاش بیشتری کند، تدبر و تأمل بیشتری کند، گوهرهای بیشتری به دست خواهد آورد. البته توصیهی همیشگی ما این است که …لزوم شناخت وظیفه در قبال محبت به حضرت زهرا (س)
چیزی که بعد از این مراحل محبت و مجذوبیت نسبت به این بزرگوار باید متوجه باشیم، این است که هرچه به این منبع نور و معدن فضیلت، محبت بورزیم، زیاد نیست و کم است. باید ببینیم حال وظیفهمان در قبال این ارتباط عاطفی و قلبی چیست؟ والّا، اگر این را ملاحظه و دنبال نکنیم، ممکن است خدای نکرده، این محبت، آن نتیجهای را که انتظار داریم به ما ندهد. چون فاطمهی زهرا سلاماللهعلیها یک موجود معمولی نیست. او یکی از برترینها در همهی تاریخ بشر است. امام صادق علیهالسّلام فرمود: «یا سیدة نساء العالمین.» بعد راوی پرسید: «هی سیدة نساء عالمها؟» «آیا مادر شما، سرور زنان زمان خودش بود؟» فرمود: «ذاک مریم.» «او …معنا یافتن محبت با خرج کردن داشتهها در این راه
امروز راه علی و فاطمه و ائمه، همان راه امام خمینی است. اگر کسی این را نداند و نفهمیده باشد، باید در بصیرت خودش تجدید نظر کند. هرچه داریم باید در راه اینها خرج کنیم. این، آن چیزی است که این علقه را معنا میبخشد.اهمیت پیوند عاطفی مردم با ائمه (ع) در شادی و عزای آنان
… انصافاً شخصیّت عظیمی بود- در رابطهی با این مسائلِ خواندن و مدح و زندگی ائمّه (علیهم السّلام) و پیوند عاطفی و محبّت و تقویت این رشته، حسّاسیّت فوقالعادهای داشت. [وقتی] کسی در این حدّ از مقام، اینقدر به این مسئله اهتمام بورزد، نشاندهندهی عظمت مسئله است. این عاطفهی مردم ما و پیوندشان با ائمّه (علیهم السّلام) و عشقشان -که در شادی آنها حقیقتاً شاد میشوند و در عزای آنها حقیقتاً محزون و غمگین میشوند- چیز بسیار مهمّی است. حفظ این و تقویت این و پالودن[26] و پیراستن این و جهت دادن و هدایت این، بر عهدهی کسانی از برگزیدگان است؛ از جمله همین سلسلهی محترم مدّاحان که دارای این منصب عالی هستند.انشاءالله خداوند به شماها توفیق بدهد؛ و توفیق بدهد که این راه را ما و ملّتمان تا آخر …لزوم همراهی عقل و عشق و استدلال و عاطفه در ترویج آن
پایه و اساس کار هیئت مذهبی این است که این محبت اهلبیت را ترویج کند. و ترویج این محبت باید با حفظ همان قوارۀ اصلی باشد؛ یعنی عقل و عشق، استدلال و عواطف در کنار هم باشد. (81/7/20)ارزش رابطهٔ عاطفی با اهلبیت (ع) و لزوم افزایش روزافزون آن
اولین ویژگی باید این باشد که چنین مجالسی، محبت به اهلبیت علیهمالسلام را زیاد کنند. چون [همانطورکه عرض شد] رابطۀ عاطفی، یک رابطۀ بسیار ذیقیمت است. باید کاری کرد که محبت شرکتکنندگان در مجالس مذکور، روزبهروز نسبت به حسینبنعلی علیهالسلام خاندان پیغمبر و مَناشیء[6] معرفت الهی، بیشتر شود. اگر خدایناکرده، در مجالس مذکور وضعی بهوجود آید که مستمع یا فرد، بیرون از آن فضا، ازلحاظ عاطفی به اهلبیت علیهمالسلام نزدیک نشود، بلکه احساس دوری و بیزاری کند، نهفقط چنین مجالسی فاقد یکی از بزرگترین فواید خود شده، بلکه به یک معنا، مضر هم بوده است. ببینید …