نقد پندار مصونیت اولاد پیامبر (ص) از جهنم به صرف نسب
در خاندان پیغمبر، هم افراد انقلابیِ سلحشورِ پارسا بودند، البته غالباً اینطوری بودند؛ هم یک افراد لودۀ آقازادهمآب که از وجهه و عنوان آقا استفاده میکردند و به خوشگذرانی میپرداختند و دلشان خوش بود که اولاد پیغمبرند و به جهنم نمیروند و امام چقدر با این فکر که اولاد پیغمبر به جهنم نمیرود، مبارزه کرده. پیغمبر خودش به فاطمۀ زهرا که دختر خودش بود، فرزند بلاواسطهاش بود، گفت: «اِنِّی لا اُغنی عَنکِ مِنَ اللهِ شَیئاً»[2] ای فاطمه! من به درد تو در پیش خدا نمیخورم، برو خودت، خودت را بساز و عمل کن. امروز به ما میخواهند ثابت کنند بنده که سلسلۀ نسبم با سی واسطه به امام سجاد میرسد، به جهنم نمیروم، چون سیدم و اولاد پیغمبرم! پیغمبر خلاف این را به فاطمه گفت و ائمه زیاد گفتند. غرض اینطور آقازادهها بودند که اینها به خوشگذرانی [میپرداختند].
پناه آوردن سادات به ایران بهعنوان منطقهٔ امن و شهادت آنان در این منطقه
… زیادی هم مدفونند؛ ما چند بار تا حالا رفتهایم زیارت کردهایم امامزادههای آن استان را، از جمله همین امامزادههای مستقر در ساروق را که آنجا بخشهای مختلفی دارد و امامزادههای متعدّدی در آنجا مدفون هستند؛ کاملاً نشاندهندهی این است که آنجا مرکز شهادت بوده؛ یعنی سادات بزرگوار وقتی که میآمدند به سمت منطقهی امن -که آن روز ایران منطقهی امنی برای آنها بوده- یکی از مراکز نزدیک به آنها و سر راه، همین منطقهای است که امروز ما به آن، استان مرکزی میگوییم. و حالا اینجا یا تحت تعقیب قرار میگرفتند و به شهادت میرسیدند، یا اینکه یک حرکتی را اینجا شروع میکردند-احتمال این هم هست که حرکتی را شروع میکردند- یک کاری علیه دستگاه ظالم آن وقت انجام میدادند و در درگیریها به شهادت میرسیدند. خداوند انشاءالله که مردم آن منطقه را از برکات شهدای آن منطقه برخوردار کند، کما اینکه ملّت ایران بحمدالله از برکات شهدا برخوردار است.