صلح امام حسن، تبدیل جبهۀ جنگ از روی زمین بود به زیر زمین. امام حسن علیهالسلام مبارزه را تمام نکرد، مبارزه را قطع نکرد، جای مبارزه را عوض کرد، از روی زمین مبارزه را برد به زیر زمین. تشکیلاتیاش کرد، حزبیاش کرد، مخفیاش کرد، نهانش کرد. این را یک مورخ باانصاف، یک مورخی که خودش شیعه هم نیست، اما آدم باانصافی هست، مثل طه حسین، میفهمد، من و توی شیعه اگر نفهمیم، چون تدبر نکردیم که نمیفهمیم. «اَلفِتنَةُ الکُبرَی، عَلِیٌّ وَ بَنوهُ»[7] را نگاه کنید، ببینید چه میگوید.صلح امام حسن (ع)رویداد
نامهای دیگر: صلح امام حسن
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
قرارداد صلح امام حسن (ع) با معاویه و علل و آثار آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار اقشار مختلف مردم در روز پانزدهم ماه مبارک رمضان ۱۴۱۰ ه.ق— ۱۳۶۹/۰۱/۲۲
سیر زمانی
از ۱۳۶۹ تا ۱۴۰۴۱۳۶۹۱۴۰۴
فقط سال ۱۳۷۰همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
بهطوریکه استنباط میشود از مجموع دریافتها و برداشتهایی که از این مسئله شده است، نقطۀ معضل ماجرا از اینجا پیش میآید که در نظر عموم مطالعهکنندگان یا اکثر مطالعهکنندگان، صلح در جملۀ صلح امام حسن علیهالسلام بهمعنای تسلیم و سازش فهمیده میشود. خیال میکنند که صلح امام حسن درمقابل معاویه، یعنی سازش امام حسن با معاویةبنابیسفیان. و خیلی روشن است که برای هیچ انسانی ـ نه هیچ مسلمانی یا هیچ شیعهای ـ سازش امام حسن با معاویةبنابیسفیان، امام کفر و پیشوای شرک، قابل قبول نیست، قابل فهم نیست. ولی مسئله اینطور نیست، صلح بهمعنای سازش و تسلیم نیست. (51/1/24) این همان متارکه است، یعنی آتشبس. (65/3/4) آتشبس، تعبیر یکی از علمای اقدمین شیعه است؛ «مُهادنه» در کلمات صدوق است؛[9] مُهادنه یعنی آتشبس. (51/1/25) صلح امام حسن بهمعنای متارکۀ موقت جنگ است، برای آمادگی جهت ضربتزدن قاطعتر. صلح امام حسن علیهالسلام برطبق آیهای که تلاوت شد، «تَحرُّف لِقِتال» است و «تَحَیَّزَ اِلَی فِئَةٍ»؛ ماهیت صلح امام حسن علیهالسلام اصلاً این است و مطالعۀ مقدار زیادی از اسناد و مدارکی که از این صلح برای ما باقی مانده است، مطلب را به همین صورت برای ما روشن میکند.شاهدها (۱ پاراگراف)
ناآگاهی مردم از صلح امام حسن جز چند کلمهٔ شعاری
مردم ما از دوران خلافت امیرالمؤمنین هم چیز زیادی نمیدانند؛ مختصری از جنگها را میدانند؛ اما از تفصیلات آن اطلاعی ندارند. مردم همچنین از صلح امام حسن چیز زیادی نمیدانند؛ فقط چند تا کلمهی شعاری میدانند؛ درحالیکه دربارهی این صلح کتاب نوشته شده و بحث و تحلیل شده است. من خودم چندین سال قبل از این، کتابی از شیخ راضی آل یاسین[15] - از بزرگان علمای عراق - ترجمه کردم.[16] ترجمهی این کتاب در سال 1348 منتشر شده است؛ الان باید محتوای آن کهنه باشد. دربارهی امام حسن، ذهنها و فکرها باید حرف نو بگویند؛ اما همانها هم گفته نمیشود؛ …