رفتن به محتوای اصلی

مبارزهٔ شیعیان

نام‌های دیگر: مبارزات شیعیان

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

حرکت‌ها و قیام‌های شیعیان در برابر خلافت و شیوه‌های پنهان‌کاری آنان.

مظلومیت و قداست دو ویژگی مؤثر مبارزات شیعیان در پوشش تقیه

اولین و مهم‌ترینِ آنها، تبدیل صحنۀ مبارزات حاد انقلابی شیعیان به عرصۀ فعالیت سیاسی آرام و بی‌خطر بود. همان‌طورکه گفتم شیعیان در پوشش تقیّه، مبارزاتی خستگی‌ناپذیر و تمام‌نشدنی داشتند، این مبارزات که با دو ویژگی همراه بود، تأثیر توصیف‌ناپذیری در برهم‌زدن بساط خلافت داشت، آن دو ویژگی، یکی مظلومیت بود و دیگری قداست[4].

سازماندهی قیام‌های مسلحانه ضد خلافت با پشتوانهٔ تفکر شیعی

… شیعی را که همان تفسیر و تبیین اسلام از دیدگاه ائمه اهل‌بیت است، به زوایای دل و ذهن مخاطبین خود می‌رساندند و هرکسی را که از اندک آمادگی برخوردار بود به آن طرز فکر متمایل و یا مؤمن می‌ساختند و چنین بود که دایرۀ تشیّع، روزبه‌روز در دنیای اسلام گسترش می‌یافت. و همان مظلومیت و قداست بود که با پشتوانۀ تفکر شیعی، اینجاوآنجا در همۀ دوران‌ها قیام‌های مسلحانه و حرکات شورشگرانه را ضد دستگاه‌های خلافت سازماندهی می‌کرد.

نقش اختفا و استتار در افزایش کارایی نهضت تشیع

مأمون می‌خواست یکباره آن خفا و استتار را از این جمع مبارز بگیرد و امام را از میدان مبارزۀ انقلابی به میدان سیاست بکشاند و بدین وسیله کارایی نهضت تشیّع را که بر اثر همان استتار و اختفا روزبه‌روز افزایش یافته بود، به صفر برساند. با این کار، مأمون آن دو ویژگی مؤثر و نافذ را نیز از گروه علویان می‌گرفت. زیرا جمعی که رهبرشان فرد ممتاز دستگاه خلافت و ولیعهدِ پادشاه مطلق‌العنان وقت و متصّرف[5] در امور کشور است، نه مظلوم است و نه آن‌چنان مقدس.