چه جور میشود بشریّت را به آن سرمنزل نهایی نزدیک کرد؟ آن وقتی که این تربیت مستمر باشد؛ باید یک تعلیم و تربیت مستمرّی از موضع حکومت، از موضع قدرت سیاسی -آن هم قدرت سیاسی کسی مثل پیغمبر، یعنی معصوم- این جامعهی بشری را بتدریج پیش ببرد، تربیت کند، ناهنجاریها را در میان آنها کاهش بدهد تا بشریّت بتواند به آن نقطهای که آنجا شروع زندگی سعادتمندانهی همهی انسانها است برسد؛ که ما آن دوره را دورهی حضرت ولیّعصر (ارواحنا فداه) میدانیم.
تحقق حیات طیبه با تربیت الهی و ماندن در حد حیوانیت بدون آن
… همه چیز مقدّمه خودسازی انسان است. همه فرائض، احکام، تکالیف، واجبات، اجتناب از گناهان و نوافل و مستحبّات و احکام اجتماعی و فردی، همه و همه مقدّمه حیات طیّبه است؛ مقدمه زنده شدن انسان با روح انسانی است؛ مقدمه عروج انسان از عالم بهیمیّت و حیوانیّت و توحّش است. اگر بشر تحتِ تربیت الهی - که با اراده خود او قابل تحقّق است - قرار گیرد، این حیات طیّبه در نفس او به وجود خواهد آمد و محیط را هم طیّب و طاهر خواهد کرد و اگر این تربیت الهی نباشد و عزم و ارادهای را که انسان برای پیمودن راه خدا با آن، احتیاج دارد از دست بدهد و خود را در دست هواها و هوسهای بشری رها کند، در حدّ حیوانیّت باقی خواهد ماند و حیوانی خطرناکتر از حیوانهای دیگر خواهد شد. همانطور که در طول تاریخ انسانیّت ملاحظه کردهاید، چه انسان صورتهایی با سیرت حیوانات پیدا شدند که افراد بشری را از سلوک در راه خدا باز داشتند. فرعونها، قارونها، نمرودها و شیطانهای مجسّم هم استعداد تکامل و ترقّی داشتند. آنها هم اگر به خود میآمدند، فکر میکردند …
تربیت فوقالعاده و فوق بشری حضرت زهرا (س) در دوران کوتاه زندگی
… موضوع مرثیهسرایی مطرح میکنیم و میگوییم که این بزرگوار سن کمی داشتند یا جوان بودند، که این، موضوعِ مصیبتخوانی و مرثیهسرایی میشود. یکوقت این را بهعنوان یک امر قابل تدبر و حاوی درسها میدانیم و با این چشم نگاه میکنیم؛ آنوقت اهمیت ویژهای پیدا میکند. چگونه یک انسان در دوران کوتاه زندگی، از مبدأ کودکی به بعد، تا زمان شهادت..اینهمه معارف و اینهمه علوّ مقامات معنوی را بهدست آورد. این حاکی از یک تربیت فوقالعادۀ فوق بشری است. (76/6/26)