اگر نماز جمعه میتواند ملّتى را با تربیت اسلامی تربیت کند، و تربیت اسلام یعنى آن تربیتى که توانست یک تمدّنى را به وجود بیاورد و قلم نَسخ بکشد بر همهى تمدّنها و فرهنگهایى که پیش از آن در یک منطقهى عظیمى از دنیا وجود داشت ــ اگر تربیت اسلامى این است و نماز جمعه وسیلهى تربیت اسلامى است ــ چرا باید با آن دشمن نباشند؟ چرا باید علیه آن کتاب ننویسند؟ چرا باید دلارهاى نفتى صرف تبلیغات علیه چنین نماز جمعهاى نشود؟ آقایان محترم! نماز جمعه این است.تربیت اسلامی
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
پرورش فرد و جامعه بر پایهٔ ارزشها و اخلاق اسلامی در خانواده، مدرسه و دانشگاه.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در روز ۲۹ ماه مبارک رمضان— ۱۳۶۶/۰۳/۰۷
سیر زمانی
از ۱۳۶۶ تا ۱۳۹۴۱۳۶۶۱۳۹۴
فقط سال ۱۳۸۶همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
ما دو جور آدم داریم؛ یک جور آدمى که هر چه هست، در ظاهر او است؛ ظاهر، جذّاب است، چشمگیر است، احیاناً خاشعکننده و خاضعکننده است، امّا باطن پوک است، پوچ است، چیزى در او نیست؛ این [انسان] بدترین نوعِ انسانى است که میخواهد منشأ آثار بزرگ باشد؛ پناه بر خدا! یک جور دیگر انسانى است که باطن او بر ظاهر او ترجیح دارد؛ ظاهرش هر چه هست، باطن او بهتر و بیشتر از این ظاهر است؛ امام سجّاد به ما درس میدهد که ما از خدا بخواهیم که از این نوع دوّم باشیم. و میدانیم که دعاها، فقط خواستن از خدا نیست؛ درسِ به خود ما هم هست. ریاکارى مال مردم نوع اوّل است، سمعه[4] مال مردم نوع اوّل است، پوکى و بىمغزى مال مردم نوع اوّل است؛ آن جور مردمى، نه در جنگ به درد میخورد، نه در شدّت به کار مىآیند، نه بارهاى سنگین را میتوانند بر دوش بردارند؛ فقط ظاهر! تربیت اسلامى غیر از این است. تربیت اسلامى این است که البتّه ظاهر را باید حفظ کنى، امّا باطنت باید از ظاهرت بهتر باشد. نگویند کسانى که ظاهر هر جور بود بود، اصل باطن است؛ بله، اصل باطن است، امّا ظاهر باید نمودار باطن باشد؛ اَلظّاهِرُ عُنوانُ الباطِن؛[5] ظاهر را هم باید درست کنید. هیچ کس تظاهر به کار خلاف نباید بکند؛ بلکه از عمل و سیماى هر کسى اگر عبادت خدا دیده و شناخته بشود، چیز بسیار خوبى است؛ امّا در همین حال باید باطن، از این ظاهر بهتر و سنگینتر باشد.شاهدها (۱ پاراگراف)
پیش نرفتن در تربیت اسلامی به قدر اقتضای نظام اسلامی
البته از این مقولات نمیشود فارغ شد. واقعاً اگر ساعتهای متمادی هم ما دربارهی همین مسائل معنوی و آنچه که به درد دل ما میخورد، بپردازیم، زیاد نیست. حقیقتش این است؛ من به شما عرض کنم ماها عقبیم. ما به قدر اقتضای نظام اسلامی در تربیت اسلامی پیش نرفتیم. حالا بعضی میگویند ما مثلاً در مقولهی فرض کنید که سازندگی، فناوری، چه و چه، بیشتر از این میتوانستیم پیش برویم، ولی پیش نرفتیم. اما آنچه که ما بیشتر از همهی مقولات و همهی عرصهها باید در آن پیشروی میکردیم و نکردیم، همین عرصهی معنویات و خودسازی و دل را …