بیاعتنایی ادارهٔکنندگان آیندهٔ کشور به مسائل جامعه و سرنوشت مردم
… و فکریاند، شانه بالا بیندازد، بگوید به من چه! همچنان که اگر بگویند بخشى از مردم در فلان جا دچار زلزله شدند و از بین رفتند، شانه بالا مىاندازد، میگوید به من چه! یا بخشى از مردم از لحاظ وضع معیشتى دچار دشوارى و مشکلند، شانه بالا بیندازد بگوید به من چه! ــ این حالت بىتفاوتى خیلى مصیبت بزرگى است. کسى که بنا است فردا در این مملکت، امور مملکت دست او باشد، [اگر] اینقدر نسبت به مسائل جامعه و سرنوشت مردم بىاعتنا باشد، این خیلى نگرانکننده است؛ از این نگرانکنندهتر این است که بىتفاوت نیست، حسّاس است، منتها با حسّاسیّت منفى؛ یعنى درست علاقهمند به این است که بخشى از مردم جامعه فرضاً در یک زلزلهاى نابود بشوند. حالا زلزله که مثال واضحش است، [چون] یک نوع آفت جسمانى و مادّى است؛ از این بدتر، آفت معنوى …