سوّم: زیادهگویی نکند؛ سخنِ زیاده را از کلام خودش نگه دارد و زیادهگویی نکند. بعضیها پُرحرفی میکنند؛ پُرحرفی خوب نیست؛ مگر آنجایی که لازم است، آنجایی که باید حرف زد، آنجایی که مقتضیِ حرف زدن است و سکوت در آنجا اَخو الرّضا[2] و بد است؛ یک جاهایی هست که گناهِ سکوت، از حرف زدن بیشتر است؛ نه، آنجا مراد نیست، در حال معمولی، در جلسهی معمولی، در اجتماع معمولی پُرگویی کردن و حرف زیادی زدن هم چیز خوبی نیست.
خطرناکتر بودن حضور بیاثر و ساکت از نبودن به سبب تلقی تأیید
… حتماً و لزوماً در راه صحیح به کار و به راه میافتد. و اگر در رأس نباشد، اما همینقدر در جامعه حاضر باشد، حضور داشته باشد در جامعه ـ نمیگویم باشد فقط، ایبسا بودنی که از نبودن مضرتر و خطرناکتر، بودنهایی که اثر حیاتی در آن نیست، از نبودن خطرناکتر است؛ چرا خطرناکتر است؟ چون وقتی نبودی؛ میگویند نبود، نیست؛ وقتی بودی و چنان نمود که نیستی، میگویند بود و چیزی نگفت، پس لابد امضا دارد ـ وقتی کسی مثل امیرالمؤمنین در یک جامعهای حاضر باشد؛ یعنی احساس مسئولیت بکند، حضور داشته باشد در جامعه، آنوقت امکان آن هست که انرژیها، انرژیهای فکری و زبانی و مغزی و دستی و بازویی در راه حق بهکار بیفتد. و هرکسی در این میان تعهدش بیشتر، آگاهیاش بیشتر، احساس مسئولیتش سرشارتر، عملش بارزتر و نمایانتر و …