دستور امام به عدم تعرض به آمریکاییان بازداشتشده در روزهای اول انقلاب
در روزهای اوّل انقلاب - بیست و دو و بیست و سه بهمن - جوانان پرشور انقلابی، چند نفر از آنها را دستگیر کردند و به مدرسهای که امام رضواناللهعلیه، اوّل آنجا وارد شده بودند - یعنی مدرسه رفاه و مدرسه علوی - آوردند. بعد، امام برای دستاندرکاران خودشان پیغام فرستادند که مبادا کسی به اینها تعرّض کند؛ هیچکس به اینها تعرّض نکند. آنوقت یکییکی ولشان کردند، رفتند. اوّل از کشور رفتند؛ یعنی عدّهای از آنها خارج شدند، اما سفارتشان در تهران مشغول کار و فعّالیت بود. شما ببینید! رفتار این انقلاب و این ملّت نجیب و آن امام کریمِ بزرگوارِ پر اغماض با آمریکاییها در ایران اینگونه بود. در حالیکه …
تلاش برای حفظ حساسیت ملت ایران نسبت به حوادث جهان
… مسائلی است که ملت ایران باید نسبت به آنها حسّاس باشد. کسانی که تصوّر میکنند دشمن به خواب رفته است، خیال نکنند با خیال خوش میشود زندگی کرد! امیرالمؤمنین فرمود: «من نام لم ینم عنه[5] .» یعنی چشمهای کسانی که هدف بزرگ و طبعاً دشمنان بزرگی دارند، به خواب نرود! همه فریاد امام بزرگوارِ ما در طول این مدّت برای این بود که ملت ایران نسبت به حوادث عالم، حساسیّت خود را از دست ندهد. امروز هم این حسّاسیت باید باشد و بحمدالله هست. در سرتاسر این کشور، جوانان مؤمن و حزباللّهی؛ خانوادههای بهشدّت پایبند به اصول انقلاب؛ زنان مؤمن؛ مردان مؤمن؛ دلهای قوی و روحیههای بالا، در همه صحنهها آنقدر هستند که به فضل پروردگار میتوانند از اسلامشان، از …
تکریم امام بهعنوان پدر و پیشوای شهیدان
از این روست که این روزها که یادآور شروع تحمیل جنگ بر ملت ماست مناسبت مغتنمی است برای تجلیل از شهدای بزرگوار و جانبازان عزیز و آزادگان سرافراز و مفقودالاثرهای مظلوم و همهی رزمندگان مؤمن و دلاور، تکریم و تعظیم به پدر و پیشوای شهیدان حضرت امام خمینی قدس سره الشریف.
آرزوی صادقانهٔ امام برای پاسدار بودن
… سال است که شما در این میدانید. حالا بعضی فقط هشت سال جهاد کردند. اما جهاد سپاه، قبل از آن هشت سال شروع شده است و تا امروز هم ادامه دارد. این هم یک امتیاز دیگر است و از آنهایی است که نیکان و بندگان صالح خدا غبطه آن را میبرند؛ برجستهها به آن غبطه میبرند. کلامی از امام نقل شد و ایشان هم قطعاً و یقیناً آن را از دل فرموده بودند که «ای کاش من هم یک پاسدار بودم!» روی این جمله دقّت کنید که یعنی چه؟ امام کیست؟ آن مرد بزرگِ فقیهِ عارفِ زاهدی که در راه خدا، یکی از برجستههاىِ بیبروبرگرد است و هرکس در راه خدا باشد، اهل هر دین و ملتی که باشد، همین قدر که اهل معنویّت باشد، نور وجود امام بزرگوار را درک میکند. میگفت: «ای کاش من هم یک پاسدار بودم!»
طرح صریح لزوم رفتن شاه و سلطنت در زمانی که ناممکن مینمود
… عظمت، با این نفت و ذخایر طبیعی، با این سرزمین بزرگ و با این موقعیت استراتژیکی و جایگاه مهمِ جغرافیایی را از دست بدهد!؟ حکومت دست نشانده مطیعِ گوش به فرمان مخلصِ مریدِ خودش را جلوِ چشمش بر دارند!؟ آیا این کار شدنی بود!؟ این کار به افسانهها شبیه بود؛ اما شد. اگر صد تا قسم میخوردند، خوشبین ترین آدمها میگفتند: «نمیشود.» مرحوم آیةالله طالقانی[5] که هم روحانی و دارای معرفت و مقامات علمی و هم آدم سیاسی و مبارز و زندان رفته بود و از مبارزه هم اصلاً نمیترسید، به من گفت «آن روز که امام مطرح کرد که شاه و حکومت سلطنتی باید برود، من تخطئه کردم و گفتم چه حرفها میزند! مگر میشود!؟» آن وقت که امام صریحاً این کلام را گفتند، مگر چندسال پیش از پیروزی انقلاب بود؟ یعنی تا همین اواخر، حتّی مردی مثل مرحوم طالقانىِ بزرگوارِ مؤمنِ مبارزِ زندان رفته شلاق خورده شکنجه کشیده، میگفت «امکان ندارد!» بعد ایشان به من گفت - مضمون حرف ایشان این بود - که «این مرد، به جای دیگری متّصل است و از جای دیگری حرف میزند!»
توصیه به حساسیت متقابل در برابر حساسیت دشمن
… مختلف، علیه نماز جمعه حرف میزنند. اوایل انقلاب، خیلی حرفها میزدند. آدم خیال میکرد مدّتی میگویند، بعد میبینند فایده ندارد، رها میکنند. اما رها نکردند. با اینکه فایده هم ندارد، رها نکردند. به طرق مختلف و با زبانهای گوناگون، مرتّب علیه نماز جمعه حرف میزنند. از جمله بیانات مکرّر امام رضواناللَّهتعالیعلیه این بود که میفرمودند: «وقتی میبینید دشمن روی چیزی حسّاسیت دارد، شما حسّاسیت مقابلش را داشته باشید.» مضمونِ فرمایششان این بود که «اگر دیدید از چیزی خیلی مذمّت میکنند، بدانید که خیری در آن هست.» اینکه دشمنان ما - چه خودشان مستقیماً و چه عواملشان در گوشه و کنار - اینهمه علیه نماز جمعه تلاش و کار میکنند، حکایت از این میکند که نماز جمعه، هنوز هم خیلی برای منافع نامشروع دشمنان ما مضرّ است.
دشمنیها در حقیقت با اسلام و قرآن است نه با ما
… از این حکومت و دولتی که پرچم اسلام را در دست دارد دفاع کنند؛ همچنانکه وظیفه مسلمانان دیگر دنیا نیز همینطور است. بنابراین، از اوّلِ انقلاب هر قدر که توانستند مخالفتها، خصومتها و درگیریهای گوناگون سیاسی، اقتصادی و نظامی را علیه جمهوری اسلامی سازماندهی کردند. همواره سخن امام بزرگوار ما رضواناللَّهتعالیعلیه این بود که این دشمنیها نه با ما که در حقیقت با اسلام و قرآن است. این نکتهای است که باید همه مسلمانان عالم به آن توجّه کنند. کسانی که امروز با جمهوری اسلامی در میدان تبلیغات، در برخورد سیاسی و با تلاشهای گوناگون اقتصادی درگیری دارند، کسانی هستند که دشمنی خود را با اسلام علنی کرده و نشان دادهاند. تلاشهای این افراد، پوشیده …
دستور امام دربارهٔ حضور نیافتن زنان بیحجاب در ادارات
جلسهی دومی که ایشان از ما وقت گرفت و با عجله نزدمان آمد، مصادف با روزهایی بود که امام دستور داده بودند زنهای بیحجاب نباید در ادارات حضور داشته باشند. یادتان هست دیگر! امام در همان اوایل انقلاب -ماه اوّل بود یا دوم، نمیدانم- چنان دستوری صادر کرده بودند. باری؛ این شخص، یقهکَنان آمد و گفت: «آقا! این چه دستوری است امام دادهاند!؟ این چه کاری است که میکنید!؟ این چه حرفی است که میزنید!؟» خلاصه، با ما بنای محاجّه کردن را گذاشت و بعد هم رفت که رفت! شما ببینید همین یک کلمه حرف امام که به موضوع حجاب و پوشش زن ارتباط پیدا …
اتکای بسیاری به امام در پذیرش قطعنامه و تمام شدن حجت بر آنان
… خودی، بعضاً به دلایلی، در پایبندی نظام به حرفها و آرمانهای خودش، تردید شد. اگر بخواهیم مثال کاملاً واضحی بزنیم -و البته در خصوص این مثال، عاملی هم وجود داشت که مشکل را تا حدودی برطرف میکرد- مسألهی قبول قطعنامهی ۵۹۸ و پایان جنگ بود که عدّهای را مردّد کرد. منتها گفتم: در آن قضیه، عاملی وجود داشت که همان وجود امام بود. چون امام کُر بود، دریا بود و مورد تردید قرار نمیگرفت، لذا عدّهی کثیر یا اکثری -نمیگویم همه- به خاطرِ گُلِ روىِ امام و به اتکای ایشان، حّجت را بر خود تمام شده دانستند. اما نفس این حرکت، خیلی از دلها را تکان داد که: «هان! چه شد!؟» آنها در اینکه نظام به حرفهای خودش پایبند است، احساس تردید کردند.
بهرهگیری از حادثهٔ عاشورا برای پیشبرد هدف امام حسین (ع)
… مبارزِ عاشورایی، کاری انجام دهد. در واقع مسؤولین آن نظام، ناتوانی خود را ناشی از فرا رسیدن محرّم میدانستند. در گزارشهای برجا مانده از آن رژیم منحوس، اشارتها، بلکه صراحتهایی وجود دارد که نشان میدهد آنها با فرارسیدن محرّم، دست و پایشان را حسابی گم میکردند. امام بزرگوار ما رضواناللهعلیه، آن مرد حکیمِ تیزبینِ دینشناسِ دنیاشناسِ انسان شناس، خوب فهمید که از این حادثه برای پیشبرد هدف امام حسین علیهالسّلام چگونه باید استفاده کند و کرد.
توصیه به عزاداری سنتی برای نزدیک کردن مردم به دین
… بروز اسلام، تجلّی اسلام و تجلّی فکر اهلبیت علیهمالصّلاةوالسّلام است، نتوانیم وظیفهمان را انجام دهیم. برخی کارهاست که پرداختن به آنها، مردم را به خدا و دین نزدیک میکند. یکی از آن کارها، همین عزاداریهای سنّتی است که باعث تقرّبِ بیشترِ مردم به دین میشود. اینکه امام فرمودند «عزاداری سنّتی بکنید» به خاطر همین تقریب است. در مجالس عزاداری نشستن، روضه خواندن، گریه کردن، به سروسینه زدن و مواکب عزا و دستههای عزاداری به راه انداختن، از اموری است که عواطف عمومی را نسبت به خاندان پیغمبر، پرجوش میکند و بسیار خوب است. در مقابل، برخی کارها هم هست که پرداختن به آنها، کسانی را از دین …
بیان بیملاحظهٔ هر انحراف از سوی امام در زمان حیاتشان
… وقتی این حرف را بشنوند، مطمئناً از روی دلسوزی خواهند گفت «خوب بود فلانی این حرف را امروز نمیزد.» نه؛ من بایستی این حرف را میزدم. من باید این حرف را بزنم. بنده مسؤولیتم بیشتر از دیگران است. البته آقایان هم باید این حرف را بزنند. شما آقایان هم باید بگویید. امام بزرگوار، خطشکنی بود که هرجا انحرافی در نکتهای مشاهده میکرد، با کمال قدرت و بدون هیچ ملاحظهای، بیان میفرمود. اگر این بدعتها و خلافها در زمان آن بزرگوار میبود یا به این رواج میرسید، بلاشک میگفت. البته عدّهای هم که به این مسائل دل بستهاند، متاذّی خواهند شد که چرا فلانی به موضوع مورد علاقه ما اینطور بیمحبّتی کرد و با این لحن از آن یاد نمود. آنها هم البته، اغلب، مردمان مؤمن و صادق و بیغرضی هستند؛ اما اشتباه میکنند. وظیفه بزرگی که آقایان روحانیون و …
پاسخ امام به شاکیان از اوضاع: ادارهٔ کشور سخت است
اداره کشور، کار دشواری است. من دیده بودم کسانی خدمت امام رضوانالله تعالی علیه میآمدند و از بعضی اوضاع شکایت میکردند. یکی میگفت مالیات این طور شد، یکی میگفت در فلان جا، شهرداری آن گونه عمل کرد، استانداری فلان کرد و از این قبیل مطالب. من غالباً میدیدم امام تأمّلی میکردند و بعد به آن طرف میگفتند: «آقا! اداره کشور سخت است.»
ارتباط با خدا راز استواری و موفقیت امام
برای اینکه انسان از قدرتها نترسد، باید از خدا بترسد. دلی که از خوف و محبّت خدا و توجّه به پروردگار پر شد، دیگر از هیچ قدرتی واهمه نخواهد داشت. فایده دعا این است. راز بزرگِ موفّقیت امام بزرگوار ما - که میدیدید مثل کوه، استوار ایستاده بود - همان ایستادگی وی بود که از راه ارتباط با خدا به دست آورده بود. رابطه با خدا، این فایده را دارد. اینکه بنده گاهی روی دعا و تضرّع، بخصوص برای شما جوانان تکیه میکنم، به خاطر این است که آینده کشور در دست شماست. سرنوشت این ملت در دست جوانان است و جوانان نباید در دلهایشان بیم و خوفی از قدرتها و بیگانگان و قلدران داشته باشند و …
لزوم فراگیری تعالیم امام دربارهٔ مسائل مسلمین
3 - از هر فرصتی برای آشنا شدن با مسلمین کشورهای دیگر و نقاط مثبت و منفی زندگی جاری آنان استفاده کنید. و مسلمانان غیر ایرانی بخصوص حقایق و قضایای ایران اسلامی را از زبان برادران ایرانی خود بشنوند و درست و نادرستِ تبلیغات جهانی را کشف کنند. همچنین امروز و همیشه تلاش کنند تعالیم امام عظیمالشأن راحل حضرت امام خمینی (قدسنفسهالشریفة) را دربارهی مسائل مسلمین فرا گیرند و آن مصلح بزرگ تاریخ اسلام را بهتر و از نزدیک بشناسند.
تبیین سخن ایشان که حج بیبرائت حج نیست
… که از اینها حمایت میکنند و علیه کسانی که به نفع اینها در مجامع جهانی تصمیم میگیرند، فریاد سردهند. این معنای برائت است. میشود که حج خالی از این باشد؟! آیا حجِّ خالی از برائت، حجّ است؟! کسانی که با قرآن و اسلام آشنا هستند، جواب بدهند! منصفانه هم جواب بدهند! معنای آن حرف امام که فرمود «حجِّ بیبرائت حج نیست»، یعنی این. برائت جزو حج و تنیده در ذات حجّ است.
خدمتگزار مردم دانستن خود با وجود عظمت
امروز به فضل پروردگار، کسانی که در این کشور در رأس قدرت و حکومتند، برای خود و منسوبین خود، هیچ ادّعایی ندارند و هیچ چیز نمیخواهند. امام، با آن عظمت، خودش را خدمتگزار مردم میدانست و به آن افتخار میکرد. مسؤولین نیز افتخارشان این است که خدمتگزار مردم باشند. صریحاً هم میگویند: «ما خدمتگزار مردمیم و برای خدمتکاری مردم آمدهایم.» چند صباح هستند و چند صباح هم نیستند. این، ارزش بسیار بزرگی است. این نقطه قوّتِ بسیار بزرگی است. البته نقطه قوّتهای فراوانی وجود دارد …
گشایندهٔ راه عظمت برای ملت ایران
درود میفرستم به روح مطهّر امام بزرگوارمان که باز کننده این راهِ عظمت برای ملت ما بود. امیدوارم که خداوند متعال، روح مقدّس آن بزرگوار را، امسال هم مثل سالهای گذشته، مشمول تفضّلات و رحمت و برکت و مغفرتِ خودش قرار دهد و دعوات مردم را در حقِّ آن بزرگوار و درباره امور زندگی خودشان قبول کند.
ورود از تبعیدگاه و پایهگذاری حکومت اسلامی با قدرت الهی
… آنجا را مأمن دین و محلّ بالندگى نهال انقلاب دینى قرار بدهد؛ ببینید این قضیّه چقدر عظیم است! تهرانِ دوران حکومتِ وابسته و فاسد کجا، تهران دوران اسلام کجا؟ ایرانِ مزرعهى رشد ارزشهاى فاسد غربى کجا، و تهران بوستان بالندگى گلها و میوههاى ارزشهاى اسلامى کجا؟ و آن وقت آن مردى که بعد از اولیاى خدا، ما کسى را در انسانهاى معمولى، به عظمت او، به قدرت او و به تجلّى صفات الهى در وجود او نمىشناسیم، از تبعیدگاه خود، با آن عظمت وارد کشور بشود و لدىالورود،[2] با دستى که از آستین قدرت الهى بیرون آمده است، حکومت اسلامى را در دنیاى دورافتادهى از ارزشهاى معنوى پایهگذارى کند. این حوادث، در همین جلوى چشم ما اتّفاق افتاد.
تقوا و اخلاص امام پایهٔ اصلی حرکت عظیم انقلاب
… مخصوص بندگان خالص خدا است؛ این در اختیار ما است و [باید] استفاده کنیم. این، آن کلمهاى است که در باب ماه رمضان من میخواهم عرض بکنم؛ این، کلید اصلاح همهى امور است و [اصلاح امور] از اینجا شروع میشود؛ کمااینکه اصل انقلاب از اینجا شروع شد؛ از مسجد و دین و تقوا. اگر به امام بزرگوار نگاه کنید، بیشتر معلوم میشود که آن پایه و قاعدهى اصلى این حرکت عظیم تقوا بود؛ خب امام مظهر تقوا و توجّه و معرفت و عمل براى خدا و اخلاص بود. اگر این نبود، نمیشد؛ اگر امام آنقدر خوب نبود، آنقدر اهل معنا و معرفت نبود، این کار به اینجا نمیرسید. این، مقدّمه است براى اصلاح.
مظهر فلز ناب اخلاص در انقلاب
جوهر خلوص، در انقلاب بزرگ ما، مایهى ماندگارى آن شده است؛ آن فلزّ نابى که امام بزرگوار مظهرش بود. حالا شما برگردید به خاطرههایتان و آن فداکارىهاى در میدان جنگ را، آن بیابانها را، آن گرماها را، آن رعبها و خوفهاى میدان جنگ را، آن خطر دمبهدم را، آن سرماى قلّههاى پُربرف را، آن محاصره شدنها را، آن بىنیرویى را، که جوش میزدید براى یک تعدادى نیرو، آن …
استواری در برابر شرق و غرب و گریهٔ شبانه در برابر خدا
… مجمع عمومىاى امید ندارد و از آنها جز بدى و نیش ندیده است، میتواند با خداى متعال، با خداى خودش، با مولاى خودش، با عزیز خودش، با محبوب خودش، با صدق و صفا حرف بزند و بگوید «یا رَجاءَ مَن لا رَجاءَ لَه»؛ امید ما به تو است. و این است که به یک ملّت قوّت میدهد. امام اینجورى بود؛ آن مرد پولادینى که شرق و غرب دنیا علیه او دست به دست هم دادند و خم به ابرو نیاورد، نیمهى شب آنچنان در مقابل خداى متعال اشک میریخت که نزدیکانشان آن وقت به من میگفتند شبها که امام گریه میکنند دستمال کافى نیست براى پاک کردن اشکهایش [بلکه] امام چشمهایش را با حوله پاک میکند! این قوّت از آن قوّتها است. عزیزان من! این قوّت را هر چه میتوانید در خودتان پدید بیاورید. این ملّت اینجور است که آسیبناپذیر میشود؛ این انقلاب اینجور است که ضدّ ضربه میشود و دیگر هیچ چیز علیه او کارگر نیست.
شخصیتی بیهمتا در دنیای امروز و زمانهای نزدیک
ما یک کشورى هستیم، یک ملّتى هستیم، یک پیامى داریم، یک جمعیّتى هستیم، یک قدرتى داریم، یک سابقهاى داریم، یک افتخاراتى داریم؛ افتخارات گذشته، افتخارات امروز. شخصیّتى مثل امام در میان ما بوده است که در دنیا یک چنین شخصیّتى را، نه امروز و نه در زمانهاى نزدیک به ما، تا آنجایى که ما مىشناسیم، سراغ نداریم. جوانهایى داریم با آن عظمت که نشان دادند خودشان را. مادرهایى داریم، پدرهایى داریم، خانوادههایى داریم، دانشمندانى داریم. ما به چیزى احتیاج نداریم؛ ما به کسى احتیاج نداریم، البتّه از کسى هم نمیترسیم؛ از هیچ کس. ما میخواهیم چه بکنیم که برویم سراغ فلان کشور؛ …
مخدوش کردن چهرهٔ امام و زیر سؤال بردن تصمیماتش، کار دشمن
… است. همهى قلمها و گفتارها و دستها و تلاشهایى که سعى میکند این یکپارچگى و وحدت عمومى ملّت را در راه دفاع از منافع جمهورى اسلامى و دفاع از منافع ملّت ایران خدشهدار کند، این مال دشمن است؛ چون ما از همین طریق یکپارچگى بود که توانستیم دشمن را به زانو دربیاوریم. هر سخنى، هر نوشتهاى، هر دستگاهى که کوشش کند چهرهى امام بزرگوار را ولو امروز که آن بزرگوار به ملکوت اعلىٰ پیوسته است مخدوش کند، کارهاى او را زیر سؤال ببرد و تصمیماتى که یک روزى ملّت ایران را به اوج اعتبار در سطح جهانى رساند، اینها را امروز مورد «لَیتَ و لَعَلَّ»[5] قرار بدهد، بدانید آن سخن، آن حرف، آن نوشته مربوط به دشمن است.
تجلیل حکیمانه از حرکت دانشجویان در تسخیر لانهٔ جاسوسی
… پیدا کرده بودند از بین بردهاند و [این] عدّه ضعیف، امروز نیایند وسوسه کنند، جورى بشود که جوان ما، دانشجوى ما خیال کند [و بگوید] که سال ۵۸، این چه کارى بود ما کردیم و لانهى جاسوسى را تسخیر کردیم! نه آقا؛ یکى از بهترین کارهایى که در انقلاب ما شد، آن کار بود. وقتى امام، آن پیر حکمت امام که یک جوانى نبود که شما بگویید احساساتى شد، یک حرفى زد [آن] مرد حکیمِ دنیادیدهى مجرّب، با دید نافذ، آنجور از آن حرکت دانشجوها آن روز تجلیل کرد، [خب] امام یک چیزى میفهمید که این را گفت،[7] و ما هم همان را تأیید و تصدیق میکنیم از روى احساس، از روى بینش، از روى منطق، نهفقط از روى تبعیّت.
رد تحریف نظر صریح امام دربارهٔ مذاکره با آمریکا
… باشد، بعد از رحلت امام یکى از شاهبیتهاى تبلیغاتى دشمن همین بود که بله، امام رفت، اینها دیگر راه امام را رها کردند؛ براى اینکه همان احساس را در آن ملّتها به وجود بیاورند یا بالاتر از این را بگویند؛ بگویند آقا! امام کِی گفته بود ما با آمریکا مذاکره نکنیم؟ کِی امام چنین حرفى زده بود؟ امام همان چند روز زمان خودش را گفته بود، همان چند وقت را گفته بود؛ امام کِی ما را نهى کرده؟ یعنى تصرّف کنند حتّى در نظرات امام که در میان صدها سخنرانى و بیان قاطع و صریح، اینجور بیان شده.
رهبری عارف و بیتعلق به مادیات که وجود و سخنانش نفحهای الهی بود
… انقلاب عظیم [یکى از نفحات الهى است]. شما جوانها با فکر روشن و بازى که دارید، با آن دل پاک و حسّاسى که خدا در شما گذاشته است فکر کنید؛ وضع این دنیا را نگاه کنید؛ حرکت و سِیر دیوانهوار به سمت مادّیّت را ببینید؛ بعد برگردید به سمت کشور خودتان و جامعهى خودتان؛ پیام یک حرکت، یک حکومت و یک نظام، به رهبرى یک مرد عارف و الهىِ محض که کمترین ارتباط و تعلّق را ــ بر حسب آنچه معتاد[4] ما مردم عادّى است ــ با مادّیّات داشته است، و بر پایهى افکار الهى و معنوى، این را در ایران اسلامى مشاهده کنید، ببینید این چه نفحهى عظیمى از سوى پروردگار بود. خود وجود آن مرد و سخنان او، یکى از نفحات بود که آن یکى از دست ما گرفته شد. یکى دیگر از نفحات بسیار ارزشمند الهى و از آن دریچههاى بهشتى که باز شد به روى ما، همین جنگ پُرمصیبت و پُردردسر بود. کسى خیال نکند ما از جنگ خوشمان مىآید؛ کسى خیال نکند ما خوشحالیم که هشت سال جنگ داشتیم؛ نه، جنگ مصیبت بود، بلا بود، سختى بود، امّا:
فرماندهی جنگ به دست معنویترین و عارفترین فرد کشور
… حقیقتى مورد تهاجم قرار گرفت؛ ما یک حقیقتى را قبول کردیم، مورد تهاجم دنیا قرار گرفتیم، این بىعقل[8] را هم پیش کردند، انداختند سرِ ما که بیا اینجا را به هم بزن؛ به این نیّت بوده و ملّت ما از یک آرمان دفاع کردند، از یک حقیقت مقدّس دفاع کردند، دلیلش هم این است؛ آن کسى در رأس این جنگ بود که از همهى مردم کشور ما، معنوىتر و الهىتر و خدایىتر و محبوبتر بود؛ بحث این نبود که فرمانده فرض کنید که یک آدم معمولى است، یا یک نظامى است؛ نه، عارفترین فرد کشور ما، فرمانده این جنگ بوده و فرماندهى هم میکرده؛ دیگر شما [برتر] از امام چه کسى را سراغ دارید در این کشور اینجور با مقامات عالىِ معنوىِ عرفانى؟ به نظر من حقیقت این جنگ این است که قدردانى درست نشده و باید بگوییم: ما قَدَرَ الجهاد حقّ قَدرِه؛ واقعاً از این جنگ همچنان قدردانى نمیشود؛ لذا شما هر کارى در این زمینه بکنید، به جا کردهاید.
آرزوی دانشگاه مؤمن و توصیه به همکاری فضلای حوزه و دانشگاه
… که سررشتهدار آیندهى کشورند و بهرهگیرى از استعداد و شور و جوشش خداداد این بخشِ ارزشمند جامعه براى گستردن تفکّر درست و تعالى و ایمانِ زلال دینى در سطح کشور و جهان، از جملهى مقاصد بزرگ جمهورى اسلامى بوده و در این راه تلاشهاى ارجمندى به کار رفته است. طنین نداى امام بزرگوار ما همواره در فضاى کشور زنده خواهد ماند که دانشگاه مؤمن و متعبّد به هدایت الهى را یکى از آرزوهاى بزرگ میدانست و فضلاى روحانى و دانشگاهى را به همکارى در این راه توصیه میفرمود. بىشک حضور علماى دینى و چهرههاى جوان حوزهاى در عرصهى دانشگاهى کشور در سالهاى گذشته که به همکارى شورایى آیات و حجج اسلام حضرات آقایان محمّدىگیلانى و محفوظى و جنّتى مدیریّت میشد، برکات و آثار فراوانى بر جاى نهاد و راه را براى مرحلهى دیگرى از این جهاد …
عزتبخشی به اسلام به برکت ایجاد احساس وحدت میان مسلمانان
… در هر جاى دنیا که هستند و از جمله در کشور عزیز ما، باید مواظب باشند. این وحدت، گران به دست آمده است در ایران؛ این نداى وحدت، گران جا افتاده است در دنیا؛ این را آسان نشکنید. هر کسى بشکند خیانت کرده است، هر کسى میخواهد باشد؛ فرقى نمیکند سنّى باشد، شیعه باشد. اینکه امام بزرگوار توانست اسلام را عزیز کند، به برکت ایجاد احساس وحدت در بین مسلمین بود. در اقصیٰنقاط عالم به نام امام، مسلمان حرکت میکرد و فکر نمیکرد که مذهب من چیست، مذهب او چیست؛ من سنّىام، او شیعه است؛ او سنّى است، من شیعهام. این حالت، حالت مضرّى است براى دشمن؛ دشمن میخواهد این را بشکند. حالا اگر دوست این را بشکند، چه؟ اگر به جاى قدرتهاى استکبارى، خود من و شما با حرف زدنمان، با نوشتنمان، با گفتنمان این وحدت را بشکنیم [چه]؟ شیعه را …