صدور انقلاب
رهبر شهید انقلاب امام سید علی خامنهای
بسم الله الرّحمن الرّحیم
«وَ کَذلِکَ جَعَلناکُم اُمَّةً وَسَطاً لِتَکونوا شُهَداءَ عَلَی النّاس وَ یَکونَ الرَّسولُ عَلَیکُم شَهیداً»[1]
یعنی ما بدین ترتیب شما را امت میانه ای قرار دادیم تا شما بر مردم ـ یعنی مردمی که خارج از شما هستند و غیر از این امت هستند ـ شاهد و شهید باشید، گواه باشید، نمونه باشید؛ و پیغمبر را برای شما شهید و شاهد و نمونه قرار دادیم.
نکته ای که در این آیۀ شریفه هست و برای امروز ما حائز اهمیت است، یکی وسط بودن، و دیگری شاهد بودن است.
امروز همان طوریکه خود شماها هم زیاد تکرار کردید و همه گفتیم و شنیدیم، انقلاب ما باید صادر بشود.
صدور انقلاب برخلافِ آن چیزی که در اولِ بیانِ این کلمه، به ذهن می آید، به معنای رفتن و فتوحات خارج از کشور انجام دادن و فکر اسلامی را با فتح و با جنگ و این حرف ها وارد کشور دیگری کردن، نیست! بلکه صدور انقلاب معنایش این است که ما بتوانیم فرهنگ انقلاب را، ایدئولوژی انقلاب را، و تجربۀ انقلاب را به ملت های دیگر منتقل کنیم؛ تا ملت های دیگر انقلاب کنند.
اگر قرار بود صدور انقلاب با لشکرکشی و جنگ و ورود در کشورهای دیگر باشد؛ برای مردم آن کشورهای دیگر، فرصتی باقی نمی ماند تا انقلاب کنند.
اگر شما لشکرکشی کنید، مثلاً بروید یک کشور را بگیرید و در آنجا حکومتی تشکیل بدهید؛ خب پس مردم آنجا چه کاره اند؟ آنها کِی انقلاب کنند؟ جایی برای انقلاب آنها دیگر باقی نمی ماند.
پس شما انقلابتان را صادر نکردید، شما یک حکومتی در یک کشور دیگری به وجود آورده اید از نوع حکومت خودتان، حداکثر این است! آن وقتی شما انقلابتان را صادر کردید که کاری کنید که مردم کشورهای دیگر هم، کاری را بکنند که شما کردید. آنها هم انقلاب کنند.
کِی مردم انقلاب خواهند کرد؟ وقتی که شما بتوانید ایدئولوژی خودتان و تجربۀ انقلابی خودتان و ایمان خودتان و فرهنگ این انقلاب خودتان را، به آنها بدهید. و آنها با چیزی که از شما گرفتند، با سرمایهای که از شما کسب کردند، آنها هم کاری را بکنند که شما کردید. صدور انقلاب یعنی این.
ببینید این های وهویی که در کشورهای منطقه راه انداخته اند؛ که آقا! ایران می خواهد انقلابش را صادر کند، پس می خواهد بیاید اینجاها را بگیرد، لشکرکشی کند؛ حرف بی پایه و بی مقداری ست. عجیب این است که یک عده ای از خودمانی ها هم، از مردم خودمان ـ چه سپاهی چه غیر سپاهی، چه روحانی چه غیر روحانی ـ همان حرف آنها را تکرار می کنند! برداشت اینها هم از صدور انقلاب، همین حرفی ست که دشمن ما می زند، آن مخالفین ما می گویند!
برداشت بعضی از برادران خودمان هم این است که ما اگر بخواهیم انقلاب را صادر کنیم، باید برویم و وارد یک کشور دیگری بشویم و جنگ کنیم ـ حالا به هر شکلی از جنگ کردن، یا جنگ علنی یا جنگ غیر علنی ـ و آنجاها را تصرف کنیم.
این غلط است! خب، آن معنای درستی که برای صدور انقلاب وجود دارد و من به آن معنا اشاره کردم، آن معنا وقتی حاصل خواهد شد که مضمون این آیه حاصل بشود، یعنی شما شهید و شاهد باشید برای ملت های دیگر. یعنی چه شهید و شاهد باشید؟ شهید یعنی چه؟ شاهد یعنی چه؟
شاهد یعنی مثال و نمونه؛ وقتی شما یک ادعایی می کنید، می گویند: آقا شاهد بیاور! یعنی مثال بیاور، دلیل بیاور.
وقتی شما می گویید که ملت ها می توانند با اتکا به خدا و به نیروی خودشان، بزرگ ترین قوه های عالم را، قدرت های عالم را به زانو دربیاورند، به شما می گویند: آقا شاهدت کو؟
شما می گویید: شاهد من مسلمانان صدر اسلامند!
پس مسلمانان صدر اسلام چه شدند؟ شاهد شدند.
بر چه کسی؟ بر ملت های دیگر، بر مردمی که این حالت را ندارند. شاهد یعنی نمونه و مثال، که وقتی ملت های دیگر و اُمَم تاریخ بعد از صدر اسلام نگاه می کنند به مردم صدر اسلام، می بینند بله! می شود با دست خالی و با ایمان و با اتکا به خدا، بر قدرت های بزرگ زمان خود فائق آمد. (60/10/25)
صدور انقلاب این است که ما مسلمان زندگی کنیم. خوب زندگی کنیم تا مسلمان های دنیا یاد بگیرند.
صدور انقلاب این است که ما تفکرات اسلامی و انقلابی خودمان را بیان کنیم تا گوش های دنیا بشنود.
صدور انقلابی که نظام اسلامی دارد، غیر از صدور انقلابی ست که بعضی از کشورهای دیگر داشتند. که کسانی را می فرستادند بروند آنجا، در داخل رژیم ها تا با خرابکاری یک کاری را انجام بدهند. نه خیر! ما احتیاجی به این کار نداریم. حرف ما، حرف قابل فهم است، آن هم در محیط اسلامی. مسلمان های دنیا احساس هیجان می کنند وقتی که ما می گوییم «الله اکبر». عکس نمازجمعۀ تهران و تصویر این عظمت و راهپیمایی ها، وقتی در کشورهای اسلامی منتشر می شود، مو بر بدن مسلمان های عربستان و حجاز و عراق و سوریه و بقیۀ کشورهای منطقه، اردن و مراکش و تونس و اینها، راست می شود، از هیجان!
مسلمان ها در دنیا به نام این ملت دارند شعار می دهند؛ به خاطر فداکاری ما! این است صدور انقلاب.
صدور انقلاب این نیست که ما برویم، بخواهیم با آنها سر مسائل سیاسی کشورشان، دست وپنجه نرم کنیم. به علاوه در قانون اساسی ما پیش بینی شده که ما دخالت در امور هیچ کشوری نمی کنیم. درست هم هست، نمی کنیم. ما انقلاب خودمان را [نشان می دهیم]، ما حرف خودمان را می زنیم. خورشیدی ست که وقتی درخشید، از نور آن همه مُستَضی[2] خواهند شد و استفاده خواهند کرد. (67/1/19)
صدور انقلاب یعنی صدور فرهنگ انسان ساز اسلام و صدور صفا و خلوص و تکیه و اصرار بر ارزش های انسانی. ما به این کار و انجام این وظیفه افتخار می کنیم. این راه انبیاست و ما این راه را باید ادامه دهیم. ..صادرکردن ارزش های انقلابی و افشاگری دربارۀ مستبدها و ظالم های عالم، وظیفه و تکلیف الهی ماست. اگر این کار را نکنیم، کوتاهی کرده ایم. جمهوری اسلامی و ملت ایران و آن شخصیت عظیم و عالی قدری که دنیا را درمقابل عظمت خودش کوچک و خاضع کرد، نشان دادند که همۀ قدرت های عالم برای مقابله با چنین عزم و ارادۀ معظم و پولادینی ـ که اسلامی ست و متعلق به عموم ملت است ـ کوچکند. (68/4/19)
انقلاب ما حرف های زیادی برای گفتن دارد و طبیعی ست که این حرف ها به گوش ملت ها می رسد، چه ما بخواهیم و چه نخواهیم. چه تلاش بکنیم و چه نکنیم. این چیزی نیست که ما حتی بتوانیم آن را متوقف کنیم. اگر ما همه بخواهیم آن را متوقف کنیم، متوقف نخواهد شد. (66/3/1)
ما هرگز اسلام را در انحصار خودمان نخواستیم. اگر اسلام به معنای باران رحمتی بر سرزمین زندگی انسان هاست، و اگر اندیشۀ اسلامی و مقررات اسلامی وسیلۀ نجات انسان هاست و تضمین کنندۀ زندگی شایستۀ انسانیت است، چه دلیلی دارد که ما آن را فقط برای چندمیلیون انسان ایرانی بخواهیم؟ ما آن را برای انسان های همۀ جهان می خواهیم. (60/11/29) شما وقتی یک حقیقتی را می فهمید، چیز زیبایی را درک می کنید، می خواهید آن را به همۀ کسانی که به آنها علاقه دارید نشان بدهید.
وقتی که جامعۀ اسلامی، حقیقت زیبای اسلام و توحید را درک می کند، مایل است آن را به همه تفهیم کند. هیچ کس هم نمی تواند بگوید که شما چرا می خواهید این چیزی را که خودتان فهمیدید به دیگران یاد بدهید. اگر هم ما نخواهیم یاد بدهیم، بالاخره این اندیشه، این تفکر، این حقیقت، خودش را بر ذهن همۀ مردمی که مایلند بدانند، تحمیل خواهد کرد و بر ذهن آنها خواهد نشست. (60/12/26)
انقلاب خودش به خودی خود صادر خواهد شد. مانند هوای لطیف بهاری ست که هرگز در یک باغ، در یک بیابان، در یک شهر زندانی نمی شود و محصور نمی شود. مثل بوی عطر لطیف گل های بهاری ست که به خودی خود در فضا پراکنده می شود.
دلیل بزرگش هم این است که ما ایرانی ها از روز اول انقلاب فرصت نکردیم که برای صادرکردن انقلابمان یک اقدام اساسی و جدی بکنیم، درعین حال شما می بینید انگیزۀ اسلامی و خیزش اسلامی سراسر منطقه را فراگرفته؛ از شمال آفریقا بگیرید تا خاورمیانه و تا آسیای دور. و اما اینکه چگونه ما با صدور انقلاب روابط بین المللی خودمان را حفظ خواهیم کرد؟
این پاسخ خیلی ساده ای دارد. اگر صدور انقلاب به معنای صدور توپ و تفنگ و سرباز برای فتح سرزمین های دیگران بود، بله! هرگز با روابط بین المللی سازش نداشت... اما صدور انقلاب به معنای صدور فرهنگ انقلاب است. (60/11/29)
امام، نهضت را جهانی می دانست و این انقلاب را متعلق به همۀ ملت های مسلمان، بلکه غیر مسلمان معرفی می کرد. امام از این اِبایی نداشت.
.. این معنایش این است که بوی خوش این پدیدۀ رحمانی باید در دنیا پراکنده شود، ملت ها بفهمند که وظیفه شان چیست. ملت های مسلمان بدانند که هویتشان چگونه است و کجاست. (89/3/14)
این نظام فکری بایستی برای دنیا منعکس بشود؛ صدور انقلاب یعنی این، یعنی منعکس شدن نظام فکری موجود در جمهوری اسلامی که قاعدۀ این نظام است.. این چطور صدور انقلاب است؟ خواهید گفت اینکه صدور انقلاب نیست، این انتقال یک معرفت است؟
مسئلۀ اصلی همین است. اگر چنانچه این نرود، این قاعده آنجا چیده نشود، این معرفت در آنجا بهوجود نیاید، آن چیزی که شما مایلید در سراسر جهان انجام بگیرد، انجام نخواهد گرفت، پس بایستی این معرفت منتقل بشود.
اولین گام هم برای انتقال این معرفت، این است که مردم بدانند شما چه می گویید. حرف شما معلوم بشود.
برای همین است که پیامبران اسلامِ روزگارِ اول[3]، اولین کارشان این بود «جِئنا لِکَذا» ما برای این آمدیم. حرف خودشان را می زدند «لِنَخرُجَ العِباد مِن عِبادَة العِباد اِلی عِبادَة الله»[4] مثلاً. نقل می کردند، بیان می کردند که ما برای این آمدیم.
در حبشه وقتی که پادشاه حبشه، امپراتور، پرسید که شماها چه می گویید؟ گفتند ما مردمی بودیم که مُردار می خوردیم، آب متعفّن می خوردیم، از بدبختی به جان هم می افتادیم، برادرها به همدیگر اعتماد نمی کردند، بر روی هم اسلحه می کشیدیم، چه می کردیم، چه می کردیم، این قدر پست بودیم، این قدر محدود بودیم؛ بعد پیغمبری از ما آمد، دیدگاه ما را باز کرد، ما را از چهاردیواریِ خانه مان آورد بیرون، خدا را به ما معرفی کرد، چه کرد، چه کرد.[5]
اینها را بنا کردند بیان کردن. نه امپراتور را دعوت کردند به اسلام، و نه به امپراتور گفتند که تو غلطی. اگر می خواهید درست باشید، باید این جور باشید. وقتی که پرسید شما راجع به عیسی مسیح نظرتان چیست، آیات قرآن را خواندند. «کهیعص 1 ذِکرُ رَحمَتِ رَبِّکَ عَبدَهُ زَکَرِیّا»[6] بنا کردند آیات اول سورۀ مریم را خواندن. این [است] صدور انقلاب، صدور اندیشۀ انقلاب، صدور فرهنگ انقلاب. حالا این فرهنگ چیست؟
اصل قضیه اینجاست. اولاً ما یک انقلاب منهای تفکر اسلامی نکردیم. برای ما دو چیز وجود ندارد؛ یکی انقلاب، یکی اسلام! نه! برای ما یک چیز وجود دارد؛ خروج از شرک، از حکومت غیر خدا، از اطاعت از غیر خدا، از تسلیم در برابر نظام غیر الهی، به نظامی که در آن حکومت از آنِ خداست، قوانین از سویِ خدایند، ارزش ها ارزش های خدایی ست.
اصلاً انقلاب ما یعنی این دیگر. همه جا انقلاب یعنی انتقال از یک چیزی به چیز دیگر، دگرگون کردن وضع زندگی و فکر و همه چیز.
ما هم همین؛ ما از یک وضع به یک وضع دیگر منتقل شدیم. آن وضعی که به آن منتقل شدیم، آن اسلام است. اصلاً انقلاب ما یعنی این، یعنی اسلامی شدن.
پس ما دو چیز [مجزا] نداریم. این را برای شما نمی گویم، این را برای آن ذهن هایی [می گویم] که هنوز خیال می کنند ما دو چیز داریم که ـ البته هر دو هم گرامی ست، هر دو هم عزیز است، به همدیگر پیوندشان کردیم و ان شاءالله هم، از هم جدایشان نمی کنیم ـ یکی انقلاب ماست، یکی هم اسلام ماست. نه! انقلاب ما یک حرکت اسلامی ست، اسلام ما یک حرکت انقلابی ست. بنابراین یک چیز است. (63/12/11)
صدور انقلاب یعنی صدور نظریۀ امکان تحول در جوامع دنیای سوم؛ صدور انقلاب یعنی صدور این فکر که درمقابل استکبار جهانی می شود ایستاد؛ یعنی صدور این فکر که ملت های انقلابی می توانند مستقل بر روی پای خودشان بایستند.
ما این را داریم ثابت می کنیم و این در دنیا اثبات شده است. و تا روزی که به فضل پروردگار این حرکت مستمر و این مبارزه ادامه دارد ـ که امیدواریم هرگز وقفه نداشته باشد ـ روزبه روز این فکر در دنیا بیشتر ثابت خواهد شد و ملت ها بیشتر امیدوار خواهند شد.
برادران و خواهران! یکی از بزرگ ترین دلایلی که امروز استکبار با ما می جنگد، همین است که می خواهند این روح امید را در دل ملت ها خاموش کنند. می خواهند ما نباشیم، تا تجربۀ موفق درمقابلِ چشم ملت ها نباشد. می خواهند انقلاب ما نابود بشود و نظام جمهوری اسلامی از بین برود، تا ملت ها این امید را از دست بدهند که می توان یک انقلابی کرد و آن را نگه داشت و مقاومت کرد و به شرق و غرب هم تسلیم نشد. می خواهند این فکر را تخطئه کنند. می خواهند این امکان را در ذهن ها از بین ببرند. (64/11/12)
دنیای غرب و سردمداران فرهنگ فاسد و منحط غربی، از اینکه فساد و فحشا و اعتیاد و انواع و اقسام بدبختیها و روسیاهی ها را به سراسر عالم صادر می کنند، خجالت نمی کشند؟ این فرهنگ فحشایی که امروز متأسفانه سراسر دنیا و بیش از همه، دنیای فقیر جهان سوم را فراگرفته، از کجا آمده است؟
این، یکی از صادرات فرهنگ غربی و تمدن استعماری و استکباری ست. انواع و اقسام فسادها و انحطاط هایی که امروز بشریت را در فشار گذاشته و اعتیادهای خطرناکی که گریبان جوان ها را در بسیاری از کشورهای فقیر و عقب افتاده گرفته، از کجاست؟ فرهنگ مصرفی غلط که بر بسیاری از کشورهای اسلامی و غیر اسلامی جهان سوم تحمیل شده، از کجاست؟
اگر شما وارد بازار کشورهای فقیر منطقۀ خودمان ـ نفت خیز و غیر نفت خیز ـ بشوید، خواهید دید پروپاگاند[7] و تبلیغات اجناس مصرفی زائد و غیر لازم غربی، تمام فضای زندگی اینها را پُر کرده است. آیا بشر به این چیزها احتیاج داشت؟
کشورهای تولیدکنندۀ نفت، ثروت خدادادی متعلق به همۀ مردم را که باید صرف عمران و آبادی کشورشان بشود، می دهند و در مقابل، وسایلی می گیرند که جز انحطاط و فساد در زندگی، تأثیر دیگری ندارند. همۀ اینها صادرات فرهنگ غربی و آمریکا و اروپا به کشورهای جهان سوم است.
آمریکا و اروپا و کشورهای غربی، در لابه لای فرآورده های خوب تمدن خود ـ مثل صنعت و علم و تحقیق، که متعلق به همۀ بشریت است و برای گروه خاصی نیست ـ انواع و اقسام بدی ها و فسادها و انحطاط ها را وارد کشورهای جهان سوم کردند و مردم و جوان ها و دولت ها و ملت ها را مبتلا و ذلیل کردند و به خاک سیاه نشاندند.
آنها از کارهای خود شرم نمی کنند و خجالت نمی کشند و به صادرات پلید خودشان به کشورهای دیگر افتخار هم می کنند! چرا ما باید از صادرکردن توحید و اخلاق انبیا و روح فداکاری و اخلاص و تزکیۀ اخلاقی به کشورهای دیگر، خجالت بکشیم؟ چرا باید شرم کنیم از اینکه غیرت و حمیّت[8] صحیح و ایستادگی درمقابلِ قدرت های باطل را به صورتِ درس عملی به ملت های دیگر ارائه و تعلیم بدهیم؟
ملت ها باور نمی کنند که بشود با عوامل و مزدوران قدرت های استکباری درافتاد. ما درافتادیم و پیروز هم شدیم. چرا این عمل و تجربۀ خودمان را در اختیار افکار عمومی ملت ها نگذاریم؟
ما این انقلاب را صادر می کنیم. ما از اینکه بتوانیم توحید و مکتب انبیا و روش های انسانیِ پاکیزه و طیب و طاهر و صبر و مقاومت و ایثار را به کشورهای دیگر صادر کنیم، هیچ ابایی نداریم. رسانه های غربی که با پول صهیونیست ها و با تدبیر سیاستمداران خبیث و ظالم و فاسد اداره می شوند، می خواهند جنجال درست کنند و ما را از این حرف و عمل که «فرهنگ و مفاهیم انقلاب باید صادر شود»، پشیمان کنند. (68/4/19)
ملتی که با ایمان صادقانه و صحیح اسلامی حرکت کند، از عزت و راحتی و رفاه مادی برخوردار خواهد شد و دیگر کسی نمی تواند چیزی را بر او تحمیل کند.
ما به فضل پروردگار و در سایۀ ایمان عمیق ملتمان، خواهیم توانست در این قطعه از عالم، جامعه ای آباد و آزاد و مرفه و راحت به وجود آوریم که مشاهدۀ آن برای ملت ها درس باشد و منجر به صدور فکر انقلاب شود. تاکنون فضل پروردگار شامل حال ملت ما بوده است و بعد از این هم خواهد بود. (68/4/14)
ملت های دنیا، ببینند یک ملت، با قدرت خود و با اتکا به اراده و عزم خویش، و با توکل به خدا، می تواند ایستادگی کند و تسلیم نشود.
اگر ملت ها این پایداری را دیدند، باور خواهند کرد و تشویق خواهند شد که خودشان را از زیر بار ظلم نجات بدهند.
امروز شما واضح ترین حرکات مسلمین را در جاهایی می بینید که سال های متمادی مسلمان های آنجا زیر فشار بوده اند؛ مثل کشمیر و سایر کشورهایی که امروز مسلمان ها سر بلند کرده اند.
البته، بر اینها فشار خواهند آورد و فشار آوردند و ظلم کردند؛ اما فشار به معنای ازبین بردن نتیجۀ کار نیست. فشار قادر نیست که یک حرکت مستمر و متوکل برخدا را متوقف بکند؛ بلکه گاهی فشار، آن حرکت را وسیع تر هم خواهد کرد.
شما اگر امروز به مردم فلسطین در داخل سرزمین های اشغالی نگاه کنید، می بینید که حقیقتاً مردم با فشار مبارزه کردند. این مبارزه در شرایط سختی در فلسطین انجام می گیرد؛ اما مردم این مبارزه را ادامه دادند. (68/12/22)
امروز وضعیت انقلاب این است که آمریکایی ها با پول میلیاردی شان ـ نه یک شاهی و دو شاهی ـ با اخمشان، با لبخند فریبگرانهشان، با سلاح ویرانگرشان، با قدرت بین المللی شان، آنچه توانستند، تلاش کردند و کشورهای عربیِ اطراف فلسطین را هم با همین ابزارهایی که گفتم، یکی را با لبخند، یکی را با اخم، یکی را با پول، یکی را با چماق خاضع کردند تا بیایند با اسرائیل مشغول مذاکره شوند. و خیال کردند که قضیه تمام شد؛ اما تنها نقطه ای که دولت و ملت آن صریحاً، علناً، با شهامت و بدون پرده پوشی گفتند ما با این روند مخالفیم، جمهوری اسلامی ایران و مردم آن بود.
ما نه پول داشتیم، اگر هم داشتیم، نمی دادیم، نه سلاح داشتیم، اگر هم داشتیم، نمی توانستیم بدهیم، نه امکانات سیاسی داشتیم، نه ده ها رادیو و ده ها تلویزیون و صدها مطبوعه داشتیم؛ فقط همین قدر گفتیم که ما این سازش را قبول نداریم. همین که ایران این را گفت، آن روز آنها را عصبانی کرد.
بعضی تعجب کردند که عصبانیت ندارد؛ ده ها دولت موافقند، یک دولت هم مخالف باشد. اما استراتژیست های آمریکایی می دانستند که مخالفت دولت ایران معنایش چیست؛ اینها هم حالا معنایش را می فهمند.
با یک حرکت اسلامی، با گفتن الله اکبر، با یک حرکت مؤمنانۀ به اسلام ـ که درسش را از امام، از شاگردان امام، از رزمندگان امام، از فرزندان امام گرفته بودند ـ ببینید چه بلایی بر سر آمریکا و صهیونیست ها آورده اند، که هنوز هم ادامه دارد. (79/8/25)
همین مسئلۀ بسیار مهمِ بیداری ملت فلسطین که درحقیقت آمریکا و اسرائیل را در بن بست کامل قرار داده است، بر اثر بیداری ملت ایران به وجود آمده است، واِلّا قبل از آن، کسی تصور نمی کرد که به وسیلۀ ملت فلسطین بشود کاری کرد که اسرائیل و صهیونیست های غاصب و آمریکا به چالش کشیده شوند! تا این دوره، چنین چیزی اتفاق نیفتاده است که امروز در فلسطین اشغالی می گذرد. بیداری ملت های مسلمان در کشورهای دیگر هم همین طور است. (81/9/1)
بقیۀ ملت ها هم همین گونه اند و این از الگوی اسلام و جمهوری اسلامی در ایران ناشی می شود. انقلاب، این طور صادر می شود و درس و تعلیم و سرمشق برای ملت ها به وجود می آورد. (68/12/22)
ممکن است این حرکت را هم سرکوب کنند، ممکن است چهار نفر دیگر را هم بکُشند؛ اما قضیه با این حرف ها تمام نخواهد شد.
وقتی یک نسل بیدار شد، اگر بیاید و در میدان پیش برود، بَرنده است؛ اگر سرکوبش هم بکنند و در خانه هم بنشیند، باز بَرنده است. این فرق دارد با آن نسلی که ملتفت نیست و یا اهمیت نمی دهد که چه بر سرش آورده اند؛ مثل نسل دورۀ تصرّف فلسطین. آن روز فلسطینی ها نمی فهمیدند که چه می گذرد؛ اما امروز یک نسل، بیدار شده است و این بیداری با پیام اسلام و پیام انقلاب است.
این صدور انقلاب است؛ این عظمت انقلاب است؛ این پیشرفت انقلاب اسلامی ست که یک «نه» گفتن او در قبال حادثه ای ـ که همه را هم توانستند در مقابلش خاضع کنند ـ این گونه برکت می کند.
آری! اینها راست است. وقتی خدا برکت بدهد، پول هم برکت می کند، نان هم برکت می کند، حرف هم برکت می کند، انقلاب هم برکت می کند.
آنها به اُسلو[9] رفتند و جلسهای راه انداختند و تبلیغات زیادی کردند؛ اینجا هم عدهای از دولتمردان مؤمن جمهوری اسلامی، کنفرانس فلسطینی ها[10] را راه انداختند. جنجالشان بلند شد که چرا شما این کار را کردید؟ شما که بیشتر در معرض دید تلویزیون ها قرار گرفتید و همه جای دنیا را پُر کردید؛ ما که این قدر تبلیغات نداشتیم؛ پس چرا ترسیدید؟ الان چرا از حضور جمهوری اسلامی در این میدان ها این قدر می ترسید و به خود می لرزید؟
به خود می لرزند؛ حق هم دارند! کلمۀ حق است؛ «اَلَم تَرَ کَیفَ ضَرَبَ اللهُ مَثَلاً کَلِمَةً طَیِّبَةً کَشَجَرَةٍ طَیِّبَةٍ اَصلُها ثابِتٌ وَ فَرعُها فِی السَّماءِ 24 تُؤتی اُکُلَها کُلَّ حینٍ بِاِذنِ رَبِّها وَیَضرِبُ اللهُ الاَمثالَ لِلنّاس»[11] این یک مَثَل است؛ اما شما می توانید این مَثَل را در همۀ دوران ها با واقعیت ها تطبیق کنید. (79/8/25)
آنها از حرف های ما می ترسند. در فضای عالم، حتی به یکی از حرف های درست وحسابی مسئولین نظام جمهوری اسلامی، اجازۀ پخش نمی دهند و آن را در مطبوعات معروف عالم درج و نشر نمی کنند؛ چون می ترسند.
من یک وقت عرض کردم که فرزند عزیزِ درگذشتۀ امام بزرگوار، به فکر افتادند تا پیام حج امام بزرگوار را با پرداختن بهای زیادی، در مطبوعات یکی از کشورهای غربی چاپ کنند. اما آنها حاضر نشدند چاپ کنند.
آنها بااینکه بندۀ پولند و پول برایشان دین و ایمان و ناموس و غیرت و همه چیز است، حاضر نشدند درج کنند. چون حواس دستگاه های اطلاعاتی شان جمع بود که پیام امام، مثل بمب در آنجا منفجر می شد. آنها با حرف های ما مخالفند و از حرف های ما می ترسند. ما که حرف داریم، طبیعی ست دنبال آرامش و امنیت و صلح و صفا هستیم؛ معلوم است که جنگ طلب نیستیم. (74/1/30)
جوانِ این مملکت در دهه های پنجاه و شصت معجزه آفرید. جوانِ این مملکت کاری کرد که تا آن روز هیچ ملتی نتوانسته بود چنین کاری بکند. جوانِ این مملکت با تن و جسم خود به خیابان های این کشور آمد،..و چنان این حضور را با همین جسمِ خود برجسته کرد که آن نظامِ تادندان مسلّح متکی به پشتیبانی همۀ سیاست های استعماری دنیا، دید دیگر جای نفس کشیدن ندارد! لذا مجبور شد فرار کند و برود. این تجربه، بعد از ما تکرار شد. قبل از ما، هیچ جای دیگر نبود. انقلاب هایی که در جاهای دیگر رخ می داد، نتیجۀ کارهای چریکی و پارتیزانی و پرتاب ترقه و شلیک گلوله بود. (80/2/12)
مردم در آفریقای جنوبی از تبعیض نژادی رنج می بردند. همان روزها بااینکه هنوز حکومت تبعیض نژادی بر سر کار بود، روشنفکران آفریقای جنوبی نسبت به امام و مبارزانِ اینجا اظهار ارادت، و درمقابل اینها تعظیم می کردند.
همین کسی که بعداً از زندان آزاد و رئیس جمهور آنجا شد، آن موقع در زندان بود. بنده برای دیداری به زیمبابوه رفته بودم؛ او از داخل زندان به من پیغام داد که سلام مرا به امام برسانید. (81/6/24)
«نلسون ماندلا» قبل از آنکه در آفریقای جنوبی به پیروزی برسد ـ زمانی که تازه از زندان آزاد شده بود ـ به ایران آمد و با من ملاقات کرد.
راجع به اوضاع آفریقای جنوبی از او سؤال کردم، چیزهایی گفت. من به او گفتم، ما تجربه ای داریم که گمان می کنم در کشور شما هم قابل عمل باشد؛ و آن تجربه عبارت است از اینکه انسان های داوطلب ـ که اکثریت جمعیت کشور ما را تشکیل میدادند ـ زن و مرد، با جسمِ خودشان به خیابان ها آمدند، نه با مشتشان، نه با سلاحشان، نه با نارنجکشان، نه با خانۀ تیمی شان، بلکه با تنِ خودشان آمدند! روی خود را هم نبستند، با صورتِ باز آمدند! لذا نظام را منفعل کردند. آن هم دید نمی تواند بایستد. واقعاً بر چه کسی می خواست حکومت کند؟
گفتم به نظر من این الگو در آفریقای جنوبی قابل عمل است. او سری تکان داد. بعد از رفتن او، یکی دو ماه طول نکشید که خبرهای تظاهرات عظیم مردمی در آفریقای جنوبی را در روزنامه ها خواندیم! من فهمیدم که این بذر، سبز شد؛ عین همان وضعیت ایران. تمام خیابان های شهرهای بزرگ آفریقای جنوبی از سیاهان پُر شد و یک عده از سفیدپوست ها هم آمدند و همراه با آنها راهپیمایی کردند و گفتند ما هم با حکومت تبعیض نژادی مخالفیم!
نتیجه نیز همان شد. یعنی کسی که در رأس بود، دید اصلاً نمی تواند کاری بکند. اول رفت و کس دیگری را جای خودش گذاشت. او هم دید نمی تواند؛ لذا در یک انتقالِ قدرتِ آرام، حکومت را به دست سیاه پوستان دادند و خودِ «ماندلا» هم رئیس جمهور شد! (80/2/12)
کشور همسایۀ آنها و بسیاری از جاهای دیگر دنیا هم همین طور عمل کردند. (81/6/24)
این حادثۀ تقلیدشدنی و این الگوی ملت ها برای آزادی خواهی، به وسیلۀ جوان ایرانی در دهه های پنجاه و شصت اتفاق افتاد. معجزۀ انقلاب اسلامی در دهۀ پنجاه، و معجزۀ جنگ هشت ساله در دهۀ شصت اتفاق افتاد. (80/2/12)
بدانید که اگر انقلاب اسلامی پیروز نشده بود و ایران، جمهوری اسلامی نمی شد، نظام های کمونیستی به این زودی متلاشی نمی شدند. البته درست است که یک روز مارکسیسم و نظام های مارکسیستی شکست می خوردند، اما آن روز حالا نبود. آن روز، ممکن بود سی یا چهل و یا شصت سال دیگر باشد. تحول عظیمی که در دنیا به وجود آمد، ناشی از اسلام و انقلاب اسلامی و روآمدن معنویت بود. این ادعا نیست؛ این تحلیل است و من به آن اعتقاد دارم. تمام مسائلی که در دنیای اروپای شرقی و کلاً بلوک شرق به وجود آمد، ریشه اش به معجزۀ انقلاب اسلامی برمی گردد. (68/11/9)
قیام جمهوری اسلامی، به عنوان یک دولت دینی، موجب شد که یک عده از علما و روحانیون مسیحی، امیدوار شوند که می شود فضیلت ها و ارزش های روحانی را زنده کرد. خودشان می گویند. خودشان همین حقایق را بیان می کنند. (72/2/18)
در اروپای شرقی، حوادث از یک خاستگاه مذهبی آغاز شد. (69/5/1) منشأ این حرکت هم لهستان شد و پیمان جنبش همبستگی «لِخ والسا»[12] و امثال آن؛ که البته آن وقت ها سالم و صحیح بودند. (75/2/12) و هنوز چند ماهی از پیروزی انقلاب ما نگذشته بود که در آنجا فعالیت های خود را به شکل زیرزمینی و مخفی آغاز کرد. دعوای آنها با دولت لهستان، به خاطر این بود که می خواستند مراسم مذهبی خود را انجام بدهند (68/11/9) و گفتند: «ما می خواهیم مراسم کلیسایی را برگزار کنیم.» اما دولت کمونیستی لهستان نمی گذاشت. ما آن وقت در شورای انقلاب بودیم، سال 58 بود و دربارۀ همین قضایا، بینمان بحث می شد که آنجا، لهستانی ها و نهضت همبستگی لهستان، به یک داعی دینی تمسک کرده اند. چطور می شود در قلب اروپا، گروهی علیه کمونیست ها به پا خیزند؟ آن هم از ناحیۀ کارگران! که کمونیست ها می گفتند ما طرف دار کارگر و دولت کارگری هستیم. (72/2/18) با دوستان، همین قضیه را مطرح کردیم و گفتیم عجیب است که در یک کشور کمونیستی و در یک نظام محکم ضد دینی، چنین خواسته ای مطرح شود. واقعاً چه کسی خیال می کرد که درون اینها این قدر خالی است؟ کشورهایی که حاکمیت قدرت فکری و تشکیلات حزبی، قوی ترین حاکمیت ها بر نظام آنهاست، ناگهان از درونشان چنین حرکت هایی پدید می آید.
در کشور لهستان، شاید مثلاً سی واندی سال، نظام بی دینی حاکم بوده؛ ولی در کشورهای دیگر، پنجاه یا شصت و یا هفتاد سال علیه دین حرف زده شده بود و موزۀ آتئیسم[13] درست کرده بودند و تمام چیزهایی که نشانۀ ضدیت با خدا داشت و به معنایِ نفی خدا بود، یک جا جمع کرده بودند تا جلوی چشم مردم باشد و مردم آنها را نگاه کنند!
در کشور لهستان، ناگهان یک حرکت کارگری به وجود می آید و شعارش این است که می خواهیم به کلیسا برویم؛ چرا دولت نمی گذارد؟ جنبش همبستگی در لهستان، چند سال برای این منظور مبارزه کرد. (68/11/9) این جنبش[14] بعدها رسمی شد و دولت لهستان، بالاجبار جنبش همبستگی را به رسمیت شناخت...این اتفاق، اول در لهستان، بعد در بعضی کشورهای دیگر اروپای شرقی و بعد در مهد دولت سوسیالیستی اتحاد جماهیر شوروی رخ داد و در نهایت شاهد بودید که به کجا ختم شد. (74/7/25)
انقلاب اسلامی ایران، مارکسیسم را در دنیا سرنگون کرد. حقیقتش این است؛ بلوک کمونیست که فروریخت، به خاطر پیروزی انقلاب اسلامی در ایران بود. در واقع، دست امام این بلوک را لرزاند و فروریخت. (75/2/12)
ملت ها، نظام جمهوری اسلامی و انقلاب و موفقیت های این ملت و عزت ایران و اسلام را می بینند، و درس می گیرند. امروز بیداری اسلامی در کشورهای گوناگون و بیداری روح معنویت در سرتاسر جهان، مرهون انقلاب اسلامی ست.
نکته ای که مایلم همۀ برادران و خواهران به آن توجه کنند، این است که عزیزان من! امروز استکبار جهانی و در رأس آن رژیم ایالات متحدۀ آمریکا و به دنبال آن همۀ آدم های بدِ عالم، همۀ تبعیض خواه ها، ستمگرها، مستبدها، و همۀ انسان هایی که با حق و عدالت مخالفند، به یک نتیجه رسیده اند که شما باید به آن توجه کنید.
آنها به این نتیجه رسیده اند که: امروز انقلاب اسلامی، با نَفَس داشتن و سرِپابودن نظام جمهوری اسلامی، تبلیغ می شود. تا وقتی که این نظام قائم است، تا وقتی که جمهوری اسلامی محکم و استوار ایستاده است، و تا وقتی که کشور جمهوری اسلامی ایران روزبه روز آبادتر و قوی تر می شود، آنها احساس خطر می کنند.
چیزی که آنها دنبال می کنند این است که اگر بتوانند، نظام جمهوری اسلامی را از بین ببرند و مضمحل[15] کنند. البته از این مأیوسند و می دانند که دیگر این کار، عملی نیست. اما در درجۀ دوم، همۀ همت آنها این است که نگذارند نظام جمهوری اسلامی و ایرانی که با این نظام اداره می شود، در دنیا به عنوان یک نظام و کشور مستقل و آباد مطرح شود. آنها می خواهند در استقلال ایران خدشه وارد کنند و از طُرق مختلف به آن دست اندازی و در آن دخالت می کنند.
آنها می خواهند به دروغ وانمود کنند که اگر ما با شما نباشیم، نمی توانید کاری انجام دهید؛ بلکه به این وسیله بتوانند استقلال و عدم وابستگی این ملت را به نحوی خدشه دار کنند، و اگر نتوانستند این کار را بکنند، سعی کنند که نگذارند این ملت، کشور خود را بسازد، ایران را آباد کند، و زندگی را در این کشور، مایۀ رشک ملت های دیگر کند. (74/3/14)
اینکه می بینید امروز در سرتاسر دنیا، گرایش و ایمان اسلامی زنده شده است؛ اینکه می بینید ملت ها در شمال آفریقا و در خاورمیانه و در شرق و غرب کشورهای اسلامی بیدار شده اند؛ اینکه می بینید جوانان مسلمان در کشورهای گوناگون به زیبایی های دین و قرآن روآورده اند؛ همه حاکی از این است که انقلاب اسلامی در اولِ وقوع خود صادر شده است.
..وقتی که انقلاب پیروز شد و خبر و جذابیت آن، دنیا را پرکرد، کاری که باید بشود، شد.
همان کاری که شما [دشمنان] از آن ناراضی هستید؛ همان کاری که به خاطر آن زنجیر می جَوید[16] و همان کاری که به خاطر آن خشمناک می شوید، شده و کار از کار گذشته است! شما هم هیچ کاری نمی توانید بکنید و هیچ کس دیگری هم نمی تواند کاری بکند. کار از کار گذشته است. (72/1/4)
[اینکه] ملت ما این طور پُرنشاط و پُرانگیزه شعارهای انقلاب را بر سر دست گرفته و به پیش می تازد؛ این یک تصادف است؟ این یک اتفاق است؟ نه! این یک روند است. این یک فرایند منطقی و معقول است و ادامه هم خواهد داشت؛ هم ادامه خواهد داشت، هم بر روی ملت های دیگر تأثیر خواهد گذاشت. (85/8/17)
انقلاب اسلامی، ارائۀ یک الگوی جدید برای زندگی اجتماعات بشری و کشورها بود، و هست، و هنوز هم جدید است. اگر خوب عمل کنیم، این الگو برای جوامع بشری، شاید تا قرن ها الگویی یگانه خواهد بود. دشمن و استکبار و کمپانی های نفتخوار و سرمایه داران استثمارگر عالم، از همین می ترسند.
اگر چیزی به نام اسلام باشد که به گاو و گوسفند و منافع آنها صدمهای نزند، با آن هیچ مخالفتی ندارند. با اسلامی که نفیِ قدرت های شیطانی و ظلم و تبعیض در آن نباشد، کسی مخالف نیست. آنها با اسلامِ «لاالهالاالله» مخالفند. با اسلامِ حمایت از انسان ها مخالفند. با اسلامِ مبارزه با ظلم و ستم و زورگویی و قُلدری مخالفند. با اسلامی که وقتی قدرت پیدا می کند، دست سرمایهداران و زورگویان و مستشاران و مفت خوران و کرکس هایی که در این مملکت، بر سر مردار سفرۀ شاهنشاهی نشسته بودند، قطع می کند، مخالفند. (69/6/7)
مسئلۀ جمهوری اسلامی، مسئلۀ بازتولیدِ معارف والای اسلامی ست، تا مسلمان ها احساس هویت کنند، احساس شخصیت اسلامی کنند، با تعالیم اسلام که نجات بخش بشریت است، آشنا شوند؛ بدانند این معنایش چیست که خداوند متعال می فرماید پیغمبر را فرستادیم «وَ یَضَعُ عَنهُم اِصرَهُم وَ الاَغلالَ الَّتی کانَت عَلَیهِمَ»[17] این غل ها و زنجیرهایی که در محیط شرک آلود به پای انسان ها بسته است و اسلام می خواهد اینها را بگشاید، چیست؟
امت اسلامی بر اثر غفلت، مدت های طولانی این حقایق را از یاد برده بود. امت اسلامی می تواند آزاد باشد، پیشرفته باشد، عالِم باشد، عزیز باشد، مقتدر باشد؛ اینها به برکت تعالیم اسلامی به دست آمدنی ست. استکبار و دستگاه های استعماری در طول دویست سال سعی کردند این مفاهیم را از یاد مسلمان ها ببرند؛ آنها را از هویت خودشان غافل کنند، تا بتوانند دست تجاوز را به محیط سیاسی آنها، به محیط اقتصادی آنها، به فرهنگ بومی آنها دراز کنند و تطاول[18] کنند. انقلاب اینها را به یاد امت اسلامی آورد. (89/8/3)
ما دولت مقتدری هستیم. مردم در کمتر جایی از دنیا، به رهبران و مسئولانشان، این قدر اظهار ارادت و علاقه و اتصال و ارتباط دارند. منتظر یک اشاره اند که به آنها بشود، تا کارهای بزرگ را انجام دهند. اینها، چیزهای خیلی مهمی ست. نفْسِ همین حضور، با این خصوصیات و با این پیشرفت، انقلاب را به معنای درستِ صدور، صادر می کند. اینها از همین ناراحتند.
بنابراین، جواب اینکه آنها می گویند شما انقلاب را صادر نکنید، این نیست که ما دستمان را ببندیم، مجله به فلان کشور نفرستیم، یا مبلّغ اعزام نکنیم و اگر اعزام کردیم، حرف اسلامی نزند. یا سفیر در فلان کشور اسلامی با مسلمانان گرم نگیرد، با دانشگاهی ها رابطه برقرار نکند، که مبادا بگویند شما انقلاب را صادر می کنید!
نه خیر! او که با [اعتراض] می گوید انقلاب را صادر می کنید، قبولِ آن حرف، این است که ما بمیریم! اگر ما در اینجا خشکیدیم و به عنوان یک نظام اسلامی، به وجود و حیات خودمان خاتمه دادیم، آن وقت توقع استکبار عمل شده است! واِلّا تا ما زنده ایم، ولو یک برگ نوشته جایی نفرستیم، ولو یک مبلّغ اعزام نکنیم، و هرچند به حضور دیپلماسی معمولی خودمان در دنیا ادامه بدهیم، آن صدور انقلابی که او از آن می ترسد، تحقق پیدا خواهد کرد. برای این است که از ما راضی نمی شوند. (75/5/16)
من در زمان ریاست جمهوری به یکی از کشورهای عربی سفر کردم که آن روز رئیس جمهورش هم یک آدم بسیار معتبر در دنیای عرب بود. از فرودگاه که بیرون آمدیم، سوار اتومبیل شدیم تا ما را به مقرّی که معیّن شده بود، ببرند. در ماشین که نشسته بودیم، من دیدم این رئیس جمهور، یک وَری رو به طرف من نشسته، زانوهایش را به هم نزدیک کرده، دست هایش را روی پاهایش گذاشته، سرش را پایین انداخته و جرأت نمی کند حرف بزند. یعنی مرعوب شده بود! روابط دو رئیس جمهور که این طور نیست! بنده با لطایف الحیل او را به حرف زدن واداشتم؛ سؤال از اینکه هوا در اینجا چطور است؛ خیابان ها را آسفالت می کنید؛ میوه چه دارید و...!
بعد هم که به ایران آمدم، خدمت امام رفتم و قضیه را برای ایشان نقل کردم. گفتم او درمقابلِ ابهت من نبود که این طور احساس خضوع می کرد؛ او درمقابلِ ابهت انقلاب و ابهت شما این طور خاضع بود. او در رئیس جمهور ایران رشحه ای از این حقایق عظیم را تصور یا مشاهده می کرد؛ لذا در مقابلش این گونه خاضع بود.
صدور انقلاب اینهاست و این انقلاب روزبه روز هم بیشتر صادر خواهد شد. (79/8/25)
البته حقیقتش ما باید اعتراف کنیم ـ خود من به عنوان یک شخص، بیش از دیگران و دیگر دست اندرکاران ـ همه باید اعتراف کنیم که ما کوچک تر از انقلابیم و کوچک تر از نظام اسلامی بودیم. ما نتوانستیم به قدر ابعاد این نظام، کار فرهنگی در سطح دنیا بکنیم.
ما، دنبال این موج در همه جای دنیا رفتیم و مطرح شدیم؛ ما این موج را نبردیم! واِلّا اگر ما آدم های کارآمدی بودیم و اگر تجربۀ کار داشتیم و اگر مغزها و بازوان و سرانگشتان فعال فرهنگی می توانستند در زمان های مناسب و در هر زمانی ـ و از جمله امروز ـ کار بجا و شایسته را کامل انجام دهند، ابعاد این کار، بسیار بیشتر هم بود. منتها همان مقدار که اثر طبیعی و قهری خودِ انقلاب و نظام و شخصیت برجستۀ امام بزرگوار رضوان الله تعالی علیه تأثیر داشت، موجب شد که این نقطۀ خطر ـ یعنی نفوذ فرهنگی، تأثیر فرهنگی، و سَرَیان[19] فرهنگی که از محور جمهوری اسلامی به همۀ دنیا سرریز شده بود ـ توجهات را جلب کند.
لذا از جمله اولین حرف هایی که درمقابلِ جمهوری اسلامی مطرح کردند، این بود که شما می خواهید انقلابتان را صادر کنید! چگونه صادر کنیم؟ چه کار کرده بودیم که فهمیدند ما می خواهیم انقلاب صادر شود؟
بله! در مورد حکومت شوروی، آنها می خواستند انقلاب را صادر کنند؛ انکار هم نمی کردند. صدور انقلاب، معنایش این است که در فلان کشور آفریقایی، یا آمریکایی لاتین، یا آسیایی، هرجا سازماندهی کنند و این سازماندهی را با فکر، با جزوۀ حزبی، با تجربۀ تشکیلاتی و با پول، پیش ببرند، تا امکان ایجاد حرکتی فراهم شود؛ کودتایی و کاری بکند؛ کمااینکه در آفریقا در موارد متعددی اتفاق افتاد، در آمریکای لاتین و در آسیا نیز همین طور. در ده ها کشور، این کار شد.
این صدور انقلاب بود. آنها انقلاب خودشان را صادر می کردند. معنای صدور هم این بود.
آنها آن زمان در ایران نیز همین کار را به وسیلۀ حزب توده ـ در درجۀ اول ـ و بعد هم همۀ تشکیلات دیگری که داشتند، دنبال می کردند. همه چیز هم در اختیارشان بود؛ یعنی پول که می فرستادند ـ به پول اکتفا نمی کردند ـ ایدئولوژی می فرستادند، به آن هم اکتفا نمی کردند، جزوۀ درسی ایدئولوژی هم می فرستادند، به این هم اکتفا نمی کردند، این جزوۀ درسی را آنجا به زبان مورد نظر، ترجمه و چاپ می کردند و می فرستادند! علاوه بر همۀ اینها، تجربۀ تشکیلاتی حزبی خودشان را هم در اختیار اینها می گذاشتند!
لذا همیشه کار احزاب کمونیست ـ هرجای دنیا که بودند ـ ازلحاظ سازماندهی، کار بسیار آسانی بود؛ چون عیناً تجربۀ حزب کمونیست شوروی، منتقل، و اینجاها عمل می شد. ما این را در خیلی از جاها دیده بودیم.
آن، صدور انقلاب بود. ما در دنیا چنین کاری می کردیم؟ ما یک صدمِ این کار را هم نمی کردیم؛ اصلاً بنایش را هم نداشتیم. اما این قدر گفتند که ما را به عکس العمل منفی و انفعالی وادار کردند که بگوییم: نه آقا! ما نمی خواهیم صدور انقلاب کنیم!
و نه فقط بگوییم که نمی خواهیم صدور انقلاب کنیم، بلکه از گفتن حرف هایی هم که در آن شائبۀ صدور انقلاب ـ به آن معنای تحمیلی که دشمن می گفت ـ باشد، همه جا خودداری کنیم! فلان حرف را نزنیم، فلان مطلب را نگوییم، مبادا بگویند صدور انقلاب! ببینید، ما در واقع به یک معنا در طول زمان، از دشمن، کَلَک خوردیم. دشمن اصلاً این جنجال و قرِشِمال گری[20] را به کار انداخت، برای همین که ما حرف نزنیم! چون محور تفکر و اساس فعالیت اسلامی، بیان است.
«هذا بَیانٌ لِلنّاس»[21] دربارۀ قرآن است. بیان، یعنی تبیین و روشن کردن. قرآن، خطابٌ مبین است. محور، بیان است. به علما گفتند: «لَتُبَیِّنُنَّهُ لِلنّاس وَلَا تَکتُمُونَهُ»[22] محورِ همه چیز بیان است؛ یعنی گفتنِ حقیقت.
آنها خواستند ما را با دچارکردن به انفعال و روحیۀ ترس از اینکه مبادا در دنیا بد شود و بگویند صدور انقلاب کردیم، از بیان باز بدارند و نگذارند در دنیا حرف بزنیم.
عزیزان من! من به شما عرض کنم که این کَلَک را نخورید و حرف اسلام را اشتباه [برداشت] نکنید. معنای آن، این نیست که ما یک گروه در آنجا تشکیل داده ایم تا علیه حکومت وقت در هر کشوری اقدام کند. به ما چه که بکنند، یا نکنند! مگر ایدۀ ما و هدف ما این است که فلان رژیم در فلان کشور بماند یا برود؟! اصلاً به ما ربطی ندارد.
ما هدفمان این است که این پیام را، این بیان و این حقیقت را، این حقیقتی که پاکیزه ترین و روشن ترین تفکر دربارۀ جهان و دربارۀ انسان است؛ این چیزی که در مشت ما و در اختیار ما، و متین ترین و صحیح ترین سخن در باب تکریم انسان است، به مردم بگوییم. ما بگوییم که برای ادارۀ زندگی مردم، تنها راهی که اسلام می پسندد، راهی ست که آن را هدایت الهی، معیّن کرده است. این حرفی ست که حرف اسلام است. (79/5/16)
اگر جنگ هشت ساله را بر ما تحمیل کردند، به خاطر این بود که ما دیرتر به بازسازی کشور و زنده کردن زمینه های عمران بپردازیم. استعمار و استکبار می دانند که اگر ملت ما به کمک مسئولان و گردانندگان و مدیران دلسوز کشور، بتواند ایرانی آباد و آزاد بسازد و آحاد جامعه را کاملاً مرفه و برخوردار از عدالت اجتماعی و سایر ارزش های اسلامی کند و در زیر چتر شریعت مقدسۀ اسلام نگه دارد، درآن صورت انقلاب بزرگ و شکوهمند ما به خودی خود و بدون آنکه کسی تلاش کند، به همۀ کشورهای اسلامی صادر خواهد شد و الگوی دیگران قرار خواهد گرفت. (68/4/18)
ماها از انقلاب طلب نداریم؛ هیچ کس طلب ندارد. «یَمُنُّونَ عَلَیکَ اَن اَسلَمُوا قُل لا تَمُنُّوا عَلَیَّ اِسلامَکُم بَلِ اللهُ یَمُنُّ عَلَیکُم اَن هَداکُم لِلایمانِ»[23]. خدای متعال توفیق داد، تا ما بتوانیم در صفوف مقدّم این انقلاب، حرکت و کار بکنیم.
ماها مدیون این انقلابیم. ما از این انقلاب طلبکار نیستیم؛ ولی مسلمانان عالم و عامۀ مردم ما، از این انقلاب طلبکارند؛ هرچند خوشبختانه آنها هم در این انقلاب، احساس طلبکاری نمی کنند و خودشان را سرباز انقلاب می دانند.
همۀ شما در هرجا که هستید، در حراست و حفاظت از این نظام، و در بازکردن مشکلات این کشور، به یک اندازه مسئولید. ما اگر نتوانیم مشکلات این کشور را حل کنیم، نمی توانیم انقلاب را حفظ کنیم و طبعاً نمی توانیم آن را صادر کنیم. همه موظفند که به کارگزاران کشور و به خصوص به دولت، کمک کنند. این، یک وظیفه است. این، همان حرفی ست که امام در طول نزدیک به یازده سال امامت پُربرکت و رهبری استثنایی خود، همیشه گفتند. (69/9/14)
اعتقاد من این است که این حرکت عظیم ما، در چارچوب ایران محدود نمی شود...چه کسی می تواند جلوِ صدور انقلاب را بگیرد؟ اگر خود ما هم بخواهیم بگیریم، مگر می توانیم؟ مگر ما انقلابیم؟ مگر ما صاحب انقلابیم؟ ما چه کاره ایم که بتوانیم جلوِ صدور انقلاب را بگیریم؟
انقلاب خودش می جوشد، خودش صادر می شود، خودش دل ها را بارور می کند. و هنوز هم می کند. امروز هرجا شما در دنیای اسلام قدم بگذارید ـ به جز آن گروه از مردمی که از همه چیز غافلند و از آنها انتظاری هم نیست؛ زیرا در هر جامعه ای، گروهی از مردم وجود دارند که اصلاً قادر نیستند از چارچوب وجود جسمانیِ خودشان آن طرف تر را نگاه کنند ـ هر انسانی که در او اندکی آرزوهای متعالی وجود داشته باشد، خواهید دید که برای امام احترام قائل است؛ برای انقلاب احترام قائل است؛ برای ملت ایران احترام قائل است؛ برای همین رزمندگان اسلام احترام قائل است؛ برای همین بسیجی ای که عده ای ابلهانه در داخل سعی می کنند او را تحقیر کنند، تعظیم و تجلیل قائل است.
این صدور انقلاب است.
..امروز در میان جامعۀ آمریکایی، هم سیاهان و هم سفیدپوستان، کسانی هستند که دل هایشان به نور اسلام و ایمان و تشیّع روشن شده است. ما امروز در آمریکا طلبۀ آمریکایی الاصل داریم که همین درس های طلبگی ما را می خواند؛ افتخار هم می کند که طلبه است. سیاه پوستان آمریکا گروه گروه به اسلام می پیوندند. یکی از بزرگانِ علما که منشوراتی به زبان انگلیسی دارد و به جاهای مختلف دنیا می فرستد، می گفت مشتری ما در آنجا از همه جا بیشتر است!
این صدور انقلاب است؛ این خود انقلاب است که حرکت می کند. اگر ما خیلی هنر داشته باشیم، به انقلاب می چسبیم تا ما هم با انقلاب به آن طرف برویم. (79/8/25)
صلابت اسلامی و پایداری ملت مسلمان ایران و فریادهای تندرآسای بت شکن قرن و فضل و نصرت الهی که آن عبد صالح و یارانش را همواره شامل بود، موجب شد که صدور اندیشۀ انقلابی اسلام ـ که دشمن به شدت از آن در هراس بود ـ از همان راه هایی که آنان برای جلوگیری از صدور انقلاب یا ضربه زدن به آن فراهم کرده بودند، تحقق یابد و مظلومیت ملت ایران و تحمل شداید، موجب اثبات حقانیت این ملت بزرگ و گسترش دامنۀ انقلاب در بسیاری از کشورها شود و به مسلمانان جهان، عزم راسخ تر و احساس هویت اسلامی بیشتری ببخشد. (68/4/14)
برای تداوم راه انقلاب، برای عمق بخشیدن به فکر انقلاب و به این اندیشۀ بلند و بزرگ، بسیج شوید.
فلسفۀ انقلاب، یک بنای فکریِ شامخ است؛ بنایی فکری و دارای آن قدر استحکام، که توانست یک نظام را ـ که بزرگ ترین قدرت های دنیا پشتیبانش بودند ـ منهدم و زیر و رو کند، و یک نظام نو به وجود آورد. و تمام کسانی را که در دنیای امروز، چیزی شبیه آن نظام منهدم شده دارند، به خود بلرزاند!
آری؛ به خود لرزیدند. این است که هنوز هم که هنوز است، تا حرف می زنند، می گویند جلوِ صدور این انقلاب را بگیرید؛ ما از صدور این انقلاب، خیلی می ترسیم!
این یعنی چه؟ یعنی اینکه فلسفۀ مستحکمِ قویِ خوش بنیۀ اسلامی و الهی و قرآنی، همۀ کسانی را که وجه مشترک زیادی با آن نظام دارند ـ که این فلسفه، آن را منهدم کرده است ـ به خود می لرزاند! یک چنین چیزی ست. (77/9/25)
انقلاب اسلامی و ملت ایران، علیرغم میل قدرت های جهان خوار، برای ملت ها الگو شدهاند؛ الگویی زنده و آموزنده. اینکه شما میبینید در کشورهایی که ده ها سال در قفس تنگ توهّمات حزبی و ستم قومی گرفتار بودند، ملت ها ـ مخصوصاً ملت های مسلمان و همچنین ملت های مظلوم بسیاری از کشورهای دیگر ـ احساس هویت و شخصیت می کنند و حرفشان را میزنند و حقشان را مطالبه می کنند، این به برکت استقامت ملت ایران است. (69/3/3)
آنچه که دشمنان گردن کلفت و قوی پنجۀ اسلام و جمهوری اسلامی از آن می ترسند، همین نسخه شدن و الگوشدن است. از موشک و اتم و این چیزها اسم می آورند، لیکن حقیقت قضیه این است که اینها از موشک و از اتم و از چرخۀ سوخت و غنی سازی نیست که می ترسند، بلکه ترس آنها از این است که این الگو دارد خودش را بر ذهنیت و بر باور دنیای اسلام، روزبه روز بیشتر تحمیل می کند.
می گفتند که این از بین خواهد رفت، می گفتند قابل ادامه نیست، می گفتند در زمینه های علمی، اقتصادی و مسائل دیگر کم خواهد آورد؛ اما دیدند این طور نیست. (83/6/31)
دشمنانی که مایل نیستند پیشرفت و ترقی و رشد همه جانبۀ ملت ایران را ببینند، دو کار عمده در برنامۀ آنها وجود دارد: یکی اینکه تاآنجایی که بتوانند، مانع تراشی کنند که ملت نتواند به این پیشرفت ها و رشد دست پیدا کند؛ با تحریم، با تهدید، با مشغول کردن مدیران به کارهای درجۀ دو و فرعی، به منعطف کردن حواس ملت بزرگ ایران و نخبگان کشور به کارهایی که در فهرست کارهای اصلی آنها قرار ندارد؛ یعنی مانع شدن عملی.
کار دوم این است که در تبلیغاتِ خودشان پیشرفت ها را انکار کنند. امروز یک شبکۀ تبلیغاتیِ بسیار عظیم با هزاران رسانه از انواع گوناگون رسانه ها در دنیا مشغول به کار است، برای اینکه اثبات کند که در ملت ایران، در کشور ایران پیشرفتی صورت نمی گیرد؛ پیروزی های ملت را انکار کنند؛ اگر ضعف هایی وجود دارد، این ضعف ها را بزرگ و عمده کنند و درمقابلِ چشم همه قرار دهند؛ اما قوّت ها و نقاط جوشش را ـ که در سراسر کشور و در هر گوشه و کنار، خود را به انسان های منصف نشان می دهند ـ از چشم ها پنهان کنند.
..آنها گفتند می خواهیم ملت ایران را با تحریم ها فلج کنیم. اگر جمهوری اسلامی سر پا باشد، با نشاط باشد، روبه پیشرفت باشد، آنها در دنیا بی آبرو می شوند. لذا اگر می توانند، باید نگذارند. و اگر کار از دستشان خارج شد، لااقل در تبلیغات جور دیگری این مطلب را منعکس و وانمود کنند.
اینها این دو کار را امروز با شدت بیشتری انجام می دهند؛ هم ممانعت عملی ـ با فشار، با تهدید، با تحریم و امثال اینها ـ هم با تلاش تبلیغاتی برای کوچک نشان دادن نقطه های قوّت، و بزرگ نشان دادن نقطه های ضعف. (92/1/1)
ما با وجود خصومتورزی آمریکا، قدرتمند شدهایم؛ این خیلی مهم است! این در دنیا خیلی چیز مهمی ست که ملت ها ببینند بدونِ قرارگرفتن زیر سایۀ قدرت ها هم، یک ملت ممکن است رشد کند و حرکت کند. بلکه با خصومت قدرت ها هم می تواند رشد کند و حرکت کند و بِایستد و روی پای خودش، جلو برود. این را ما عملاً نشان دادیم. این هم اینها را عصبانی می کند.
ملت ایران برای کشورها و برای ملت ها الگو شد که نشان بدهد می توان درمقابلِ ابرقدرت ها ایستادگی کرد و از آنها نترسید، و درعین حال پیش رفت. می دانید که! این پیشرفت های نظامی و همین موشک و همین چیزهایی که حالا اینها از آن این قدر ناراحتند، همۀ اینها در دوران تحریم اتفاق افتاده. یعنی ما در تحریم بودیم، تحریم کامل! و آنچه اتفاق افتاده، در این دوران اتفاق افتاده. این است که آنها را متعجب می کند و ناراحت می کند.
یک گزارشی چند سال قبل از این، به من دادند که یک ژنرال اسرائیلی و صهیونیست، مال همین رژیم صهیونیست، در یک مقاله ای نوشته بود ـ یک موشکی را آن وقت ما تازه آزمایش کرده بودیم، یکی از موشک هایی که آزمایش شد، چند سال قبل از این؛ این آدم خب وارد بود، می فهمید؛ اینها با ماهواره و مانند اینها می بینند، می فهمند، می توانند درست ارزیابی کنند ـ من واقعاً تعجب می کنم، حیرت می کنم که ایران توانسته این کار را انجام بدهد. من با ایران دشمنم اما ایران را تحسین می کنم که توانسته این کار را انجام بدهد؛ با این تحریم سنگینی که رویَش هست، توانسته یک چنین کاری را انجام بدهد.
مضمون حرفش این بود. این را خب دشمن دارد می بیند. (96/7/26)
ما می خواهیم کشورمان را به برکت اسلام به اوج برسانیم؛ ما می خواهیم ملت ایران را ـ آن چنان که شایستۀ این ملت است ـ به نقطه ای برسانیم که الگو باشد؛ نه فقط برای دنیای اسلام و ملت های مسلمان، بلکه برای بشریت.
خب این کار بزرگی ست، این راه طولانی و دشواری ست...که به فضل الهی و به حول و قوۀ الهی، این کشور به برکت انقلاب، به برکت آیات الهی، به برکت تکیۀ بر ایمانِ به قرآن و اسلام و تعالیم ائمۀ هدی علیهم السلام خواهد توانست بر تمام مشکلات فائق بیاید و پیش خواهد رفت و امیدواریم که ان شاءالله همین باشد. (95/8/26)
پاورقیها
- ۱.سوره مبارکه بقره/ آیه 143
- ۲.روشنایی خواه
- ۳.منظور از پیامبرانِ اسلامِ روزگار اول، سفیرهایی هستند ازطرف پیامبر خدا که به سوی پادشاهان بزرگ آن زمان رفتند و نامۀ دعوت پیامبر به اسلام را به آنان رساندند.
- ۴.این کلام، پاسخِ نمایندۀ مسلمانان است به رستم فرخ زاد، فرماندۀ سپاه ایران در جنگ قادسیه. فرخ زاد وقتی از علتِ لشکرکشی مسلمانان سؤال کرد، پاسخ شنید: «ما آمده ایم تا بندگان را از بندگی غیر خدا، به بندگی خدا سوق دهیم.»/ التنبیه و الاشراف، ذیل وقایع سال چهاردهم هجری
- ۵.السیرةالنبویة (ابن هشام)/ ج1/ ص 322
- ۶.سوره مبارکه مریم/ آیات 1 و 2: کهیعص ٭ این یادی ست از رحمت پروردگار تو نسبت به بنده اش زکریا.
- ۷.تبلیغات پرسروصدا، ارائۀ اطلاعات جانبدارانه، گزینشی وجهت دار برای نفوذ بر گرایش یک جمع و تحت تأثیر قراردادن افکار و رفتار آنها.
- ۸.تعصب
- ۹.اشاره ایست به پیمان خائنانۀ اسلو، اولین توافق مستقیم ساف (سازمان آزادی بخش فلسطین) با اسرائیل، که در پی انتفاضۀ اول فلسطین منعقد شد. این قرارداد گزینۀ مذاکرات را درمقابلِ مقاومت ایجاد کرد و زمینۀ تشکیل دولت خودگردان را فراهم آورد.
- ۱۰.اشاره ای ست به کنفرانس بین المللی حمایت از انتفاضۀ فلسطین که به دعوت مجلس شورای اسلامی ایران با هدف ایجاد هماهنگی، گسترش و تعمیق مبارزات ضد صهیونیستی در داخل فلسطین و خارج از آن در تهران تشکیل شد. اولین کنفرانس سال 1379، و ششمین کنفرانس (که تا به امروز، آخرین کنفرانس بوده) سال 1395 برگزار شده.
- ۱۱.سوره مبارکه ابراهیم/ آیات 24 و 25: مگر ندیدی خدا چگونه مثالی زد و کلمۀ طیبه (سخن نیک) را به درخت پاکیزه ای تشبیه کرد که ریشه اش در زمین ثابت و شاخۀ آن در آسمان است؟ ٭ همیشه به اذن پروردگارش میوۀ خود را می دهد؛ و خدا این مَثَل ها را برای مردم می زند.
- ۱۲.نام حقوق دان لهستانی که این حرکت را هدایت کرد و بعد، خودش رئیس جمهور لهستان شد.
- ۱۳.بی خدایی. آتئیست ها کسانی هستند که به وجود خدا اعتقاد ندارند، و وجود روح و فرشتگان و شیطان را خرافه می دانند.
- ۱۴.برای اطلاع بیشتر از جنبش همبستگی لهستان، مراجعه کنید به پیوست پنجم کتاب «مسیح در شب قدر»، از منشورات صهبا.
- ۱۵.نابود
- ۱۶.کنایه از کارِ بیهوده کردن
- ۱۷.سوره مبارکه اعراف/ آیه 157: و بارهای سنگین، و زنجیرهایی را که بر آنها بود، از دوش و گردنشان برمی دارد.
- ۱۸.گردنکشی
- ۱۹.اثرکردن و جاری شدن چیزی در اجزای چیزِ دیگر.
- ۲۰.کولیبازی، هیاهو و جنجال به راه انداختن
- ۲۱.سوره مبارکه آل عمران/ آیه 138: این (قرآن) برای همۀ مردم بیانی روشنگر است.
- ۲۲.سوره مبارکه آلعمران/ آیه 187: حتماً باید آن را به وضوح برای مردم بیان کنید و کتمانش نکنید.
- ۲۳.سوره مبارکه حجرات/ آیه 17: بر تو منّت می نهند که اسلام آورده اند. به آنان بگو: بر من منّت نگذارید که اسلام آورده اید، بلکه خدا بر شما منّت دارد که شما را به ایمان هدایت کرده است.
