ادبیّات در حقیقت، آن رابط میراث فرهنگى یک کشور است از نسلى به نسل دیگر؛ که اگر نبود، ما میتوانیم پزشک داشته باشیم، مهندس داشته باشیم، فنّى داشته باشیم، عالِم داشته باشیم، امّا براى دنیاى دیگرى، نه براى دنیاى این جامعه و این مرز و بوم. ادبیّات مثل آن ژنهاى انتقال خصوصیّاتند که اصلاً وراثت و نسل را اینها حفظ میکنند. توجّه فرمودید؟ ادبیّات است که اتّصال یک ملّت را به گذشتهى خودش و فرزندى را به پدر نسلى خودش حفظ میکند و ایجاد میکند و ثبت میکند. این، وحدت جامعهى ایرانى را از آن وقتى که ادبیّاتش این ادبیّات است ــ یک زمانى [هست] ادبیّات ما، ربطى به ادبیّات امروز ما ندارد، مثلاً فرض کنید که دوران قبل از اسلام، ایران ناگزیر ادبیّاتى داشته؛ آن ادبیّات، این ادبیّات امروز ما نیست؛ ما از آن ادبیّات خبرى نداریم؛ حتّى مثلاً شاهنامه هم که دارد از آنها حرف میزند، شاهنامه هم یک چیز دیگر است؛ میدانید، ادبیّات ما است که دارد یک چیزى را گزارش میکند از یک زمانى؛ حالا راست و دروغش هم به عهدهى خودش ــ [حفظ میکند.] بنابراین از آن زمانى که ادبیّات ایران همین ادبیّاتى است که امروز ما داریم، وحدت آن نسلهاى مختلف با ادبیّات حاصل میشود؛ یعنى با شعر، با کلام، با سخن.ادبیات
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
ادبیات، جایگاه آن در بیان اندیشه و پیوندش با مردم.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:پیام به کنگرهی بزرگداشت مصلحالدین سعدی شیرازی— ۱۳۶۳/۰۹/۰۴
سیر زمانی
از ۱۳۶۳ تا ۱۴۰۴۱۳۶۳۱۴۰۴
فقط سال ۱۳۷۶همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
مطلوبیت ادبیات و نظر مثبت به شعر بهعنوان موهبت الهی
ادبیّات که البتّه یک چیز بسیار خوب و مطلوبى است. منتها طبعاً هنرى که با ادبیّات نسبت نزدیکى دارد، مثلاً شعر است یا بعضى هنرهاى دیگر؛ من نظرم نسبت به شعر نظر بسیار مثبتى است. معتقدم شعر بسیار چیز خوبى است، قریحهى شعرى یک موهبت الهى است و شعر و همهى هنرها یک توان و قدرت تعبیر رسایى هستند از تخیّلات ظریف انسان. بعضى از تصوّرات انسانى هست یا به تعبیر بهتر و متناسبتر همان تخیّلات انسانى هست که جز با زبان هنر، با توصیف هنرى، با هیچ زبانى قابل توصیف و بیان نیست؛ اگر هنر نبود، خیلى از مافىالضّمیر انسان نگفته میماند و توصیفنشده باقى میماند. البتّه شعبههاى گوناگون هنر …