مسئول بودن نیروها نزد خدا و ناممکن بودن دغلبازی نزد او
… را خلاصه میکنم در دو جمله: یکی اینکه باید شما بدانید آنکه فرمان داده است به همه ما، خداست. فرمانده همه خداست. اوست که دفاع را واجب کرده است برای رفع فتنه، مقاتله را واجب کرده است، امر کرده است و او است که فرمانده کلّ قواست و شما باید متکی به او باشید. و جمله دوم اینکه: شما مسئول او هستید نه مسئول کسی دیگر. ماها آن قدر که میفهمیم یک ظواهری است و بیشتر نیست، همه عالم این طور است. آن چیزی که در باطن افراد میگذرد در سر افراد میگذرد، در قلب افراد میگذرد، آنها را غیر از خدا کسی نمیداند، و او حاضر است پیش خدا، مثل اینکه ظاهر و حاضر است، فرقی ندارد و شما مسئول او هستید. شما میتوانید که در اینجا نسبت به هر کسی تعمیه[1] کنید و اظهار نکنید ما فی الضمیرتان را[2] و همه به این معنا که ما فداکار هستیم و چه هستیم و چه هستیم و مهیا هستیم و یا- خدای نخواسته- نباشید، میتوانید این را بگویید، لکن شمایی که فرماندهتان خداست و ناظر به امورتان خداست، باید توجه کنید که مسئول او هستید، آنجا دیگر نمیشود دغل بازی کرد، هیچ، ابداً. و شما باید خودتان، همه، چه ارتشی و چه سپاهی، چه بسیجی، و چه هر کس هست، شما خودتان را یک قوه بدانید در اسلام. وقتی که گفته میشود به حسب روایت «ید واحده» باشند بر کفّار، «ید واحده»، یعنی قدرت واحده و قدرت واحده، معنایش همین است.
مسئولیت بزرگ نیروها فراتر از شکست و آمدن حکومتی دیگر
ما هم که دفاع میکنیم همین هم از خداست، از چیز دیگری نیست قدرت شما هم و تفنگ شما هم از خداست. اگر چنانچه یک لحظه عنایت خدا برگردد، در عالم هیچ چیز نیست. وقتی که این طور است توجه به این بکنید که یک مسئولیت بزرگی به گردن شماست. مسئولیت این نیست که ما شکست خوردیم و بعد یک حکومت دیگر بیاید.