مسئول بودن نیروها نزد خدا و ناممکن بودن دغلبازی نزد او
… را خلاصه میکنم در دو جمله: یکی اینکه باید شما بدانید آنکه فرمان داده است به همه ما، خداست. فرمانده همه خداست. اوست که دفاع را واجب کرده است برای رفع فتنه، مقاتله را واجب کرده است، امر کرده است و او است که فرمانده کلّ قواست و شما باید متکی به او باشید. و جمله دوم اینکه: شما مسئول او هستید نه مسئول کسی دیگر. ماها آن قدر که میفهمیم یک ظواهری است و بیشتر نیست، همه عالم این طور است. آن چیزی که در باطن افراد میگذرد در سر افراد میگذرد، در قلب افراد میگذرد، آنها را غیر از خدا کسی نمیداند، و او حاضر است پیش خدا، مثل اینکه ظاهر و حاضر است، فرقی ندارد و شما مسئول او هستید. شما میتوانید که در اینجا نسبت به هر کسی تعمیه[1] کنید و اظهار نکنید ما فی الضمیرتان را[2] و همه به این معنا که ما فداکار هستیم و چه هستیم و چه هستیم و مهیا هستیم و یا- خدای نخواسته- نباشید، میتوانید این را بگویید، لکن شمایی که فرماندهتان خداست و ناظر به امورتان خداست، باید توجه کنید که مسئول او هستید، آنجا دیگر نمیشود دغل بازی کرد، هیچ، ابداً. و شما باید خودتان، همه، چه ارتشی و چه سپاهی، چه بسیجی، و چه هر کس هست، شما خودتان را یک قوه بدانید در اسلام. وقتی که گفته میشود به حسب روایت «ید واحده» باشند بر کفّار، «ید واحده»، یعنی قدرت واحده و قدرت واحده، معنایش همین است.
مهمتر بودن بیتقصیری نزد خدا از شکست در دنیا
خوب علاوه اینها در خارج میرود، پخش میشود در خارج، و ما باید فکری بکنیم که مبادا خدای نخواسته ما با دست خودمان برای دیگران بهانه درست کنیم، ما باید کوشش بکنیم اتکال به خدا بکنیم و دیگر هر چه هم شد ما مقصر نباشیم. عمده این است که ما فردا میرویم پیش خدا مقصر نباشیم. نتوانستیم، غیر از نخواستیم است. اشتباه کردیم، غیر از این است که عمداً کردیم. این را باید جوری کنیم همچو باشد که وقتی آنجا میرویم رویمان سفید باشد، و لو اینجا شکست بخوریم. شکست اینجا مهم نیست. به نظر من این چیزی نیست.
مسئولیت بزرگ همهٔ خدمتگزاران کشور و ملت نزد خدا
… ژاندارمری در همه جا که الآن برای اسلام فداکاری میکنند و همین طور استاندارها که در محلی هستند خدمت میکنند، تشکر و تقدیر میکنم و برای همه آنها دعا میکنم. من امروز بنا دارم که موعظه کنم شما آقایان را و همه ارگانهایی که در ایران هستند، بلکه همه ملت را. ما همه، تمام افرادی که در کشور مشغول یک خدمت هستند و همین طور ملت، که آن هم بحمد الله، مشغول خدمت به این جمهوری اسلامی هستند، ما همه مسئول هستیم: کُلُّکُمْ راعٍ وَ کُلُّکُمْ مَسْئُولْ[1] ما در همه امور، در همه کارهایی که انجام میدهیم، در اموری که در افکار ما میگذرد، در محضر حق تعالی هستیم؛ تمام عالم محضر اوست، خَلَجانهایی که در قلوب همه میگذرد، در محضر اوست. و ما همه در هر امری که در دست ماست و در هر مسئولیتی که در این کشور به عهده داریم، مسئولیت بزرگی پیش خدای تبارک و تعالی داریم. تمام افرادی که در جبههها به جنگ مشغولند و تمام کسانی که جان خودشان را فدای اسلام میکنند، همه اینها در محضر خدای تبارک و تعالی هستند و اجر هیچ یک از افراد ضایع نخواهد شد. چیزی که برای خداست، باقی است: ما عِنْدَکُمْ یَنْفَدُ وَ ما عِنْدَ الله باقٍ.[2] هر چیزی …
بازخواست ادارهکنندگان کشور از همهٔ گفتار و کردارشان
ما مسلمان هستیم، ما مسئولیم پیش خدا. ما امروز که کشور دستمان افتاد و شما آقایان دارید ادارهاش میکنید مسئولید پیش خدا. این طور خیال نکنید که ما حالا هر کاری بکنیم شده است. نه، همه کارهای شما در محضر خدا [است] و مسئولید و از شما سوال میشود. از الفاظتان سوال میشود، از آن چیزهایی که عمل میکنید سوال میشود، همهاش سوال شدنی است.
مسئولیت بزرگ نیروها فراتر از شکست و آمدن حکومتی دیگر
ما هم که دفاع میکنیم همین هم از خداست، از چیز دیگری نیست قدرت شما هم و تفنگ شما هم از خداست. اگر چنانچه یک لحظه عنایت خدا برگردد، در عالم هیچ چیز نیست. وقتی که این طور است توجه به این بکنید که یک مسئولیت بزرگی به گردن شماست. مسئولیت این نیست که ما شکست خوردیم و بعد یک حکومت دیگر بیاید.
مهمتر بودن مسئولیت الهی از مسئولیت در این دنیا
باید تمام اموری که انجام میدهید متوجه باشید که در محضر خداست و مسئولیت شما دارید. مسئولیت اینجا هم دارند، لکن آن مهمش مسئولیت الهی است. یا در فرض بفرمایید که هر یک از این ادارات دولتی که هست که میخواهند خدمت کنند به مردم، از آن کسی که دم در هست، پیشخدمت هست تا آنجایی که- مثلًا- جای رئیس هست، باید توجه داشته باشند که همه خدمتگزار این مردم هستند، همه اجیر این مردم هستند، اجرت از اینها دارند …
ناتوانی از گریز از مسئولیت الهی با فرار از مسئولیت دنیا
و از اینها بالاتر قضات هستند؛ قاضیهایی که جان و مال و ناموس مردم در قبضه آنها و تحت نظر آنهاست. آنها باید توجه بکنند، دقت بکنند و ملاحظه بکنند که مبادا یک وقت یک مظلومی را آنها به اسم ظالم به حبس بیندازند یا- خدای نخواسته- به اعدام. اینها در این دنیا مسئولیت دارند، اگر از زیر بار مسئولیت این دنیا فرار کنید، از زیر بار مسئولیت خدا فرار نمیتوانید بکنید. قاضی بر شفیر جهنم است؛ عَلی شَفیر النَّارِ[3] او لب جهنم نشسته است. همه چیز مردم دست این قضات است، چه قضات دادگاههای انقلاب و چه قضات دادسراها و دادگستریها. باید توجه بکنند این قضات به اینکه اینها هم خدمتگزار هستند و کارشان بسیار حساس [است] و مسئولیتشان …