رفتن به محتوای اصلی

لشکر عمر سعدگروه و سازمان

نام‌های دیگر: سپاه عمر سعد

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

سپاهی که به فرماندهی عمر بن سعد در کربلا با امام حسین (ع) جنگید.

دریغ کردن آبی به اندازهٔ یک قاشق از کودک شیرخوار

… هستید، اما این بچۀ کوچک که با شما کاری نکرده، او تشنه است. «اَما تَرَونَه کَیفَ یَتَلَظَّی عَطَشاً» آیا نمی‌بیند این بچه از عطش چگونه به خودش می‌پیچد! خیلی کار آسانی بود که اینها، هم حسین‌بن‌علی را بکُشند، هم این بچه را سیراب کنند، هیچ مشکلی به‌وجود نمی‌آمد. یک بچۀ شیرخواره، به‌قدر یک قاشق بیشتر، مصرف آبش نیست که رفع عطشش بشود؛ امام حسین هم همین را بیشتر نمی‌خواست؛ نمی‌خواست یک ذخیرۀ آبی برای بچه بگیرد، علی‌العِجاله می‌خواست تشنگی او را برطرف کند؛ اما متأسفانه این کار را نکردند. (61/10/9)

قساوت سرباز ابن‌زیاد در قطع دست و کشتن کودک یازده‌ساله

… را بلند کرده بود که بر بدن مجروح ابی‌عبدالله فرود بیاورد، این بچه در همین حال رسید و دید عمویش افتاده روی زمین و یک ظالمی هم شمشیر بلند کرده که فرود بیاورد، این بچه آن‌قدر ناراحت شد، آن‌قدر سراسیمه شد که این دست‌های کوچک خودش را بی‌اختیار جلوی شمشیر گرفت. اما این کار موجب نشد که آن حیوان درنده شمشیر را فرود نیاورد، شمشیر را فرود آورد، دست این بچه قطع شد. فریاد این بچه بلند شد، بنا کرد استغاثه‌کردن. اما این گرگ خون‌خوار به همین هم اکتفا نکرد، پشت سر این بچه رفت، بچۀ یازده‌ساله را روی زمین انداخت و او را به شهادت رساند؛ اینجا بود که امام حسین خیلی منقلب شد.

وحشی‌گری و خباثت دشمن در برابر عاطفهٔ انسانی خیام حرم

حالا دشمنان، دور بدن حسین‌بن‌علی علیه‌السلام حلقه زدند و هرکدامی یک ضربه‌ای وارد می‌کنند و این جسمِ پاکِ بی‌دفاع، روی زمین افتاده. هرچه اینجا وحشی‌گری است، اینجا خباثت است، اینجا روح حیوانی و انتقام‌گیری است، در خِیام حرم ابی‌عبدالله، روح توجه به خدا، روح انسانیِ رقیق و عاطفۀ شدیدی است که موج می‌زند و همۀ زن‌ها و کودکان،..همۀ اینها نسبت به حسین‌بن‌علی و سرنوشت او آن حالت نگرانی را دارند. از خیامِ حرم بیرون آمدند، و می‌روند به آن طرفی که فکر می‌کنند حسین‌بن‌علی علیه‌السلام در آنجا روی زمین افتاده. نقل می‌کنند وقتی‌که این زن‌ها از خیمه‌ها بیرون آمدند ـ زن‌های عرب دیدید شما چطور ندبه می‌کنند یا شنیدید، هنوز هم معمول است بین زن‌های عرب که بر …

اراذل و اوباش کوفه که برای پاداشی حقیر به جنایت دست زدند

… به میدان جنگ برود، سرباز لازم دارد؛ اما حسین‌بن‌علی علیه‌السلام زنان و فرزندان خود را هم با خود آورده است. این به‌معنای این است که اینجا باید یک حادثه‌ای اتفاق بیفتد که عواطف انسان‌ها را در طول تاریخ، همواره به خود متوجه کند تا عظمت کار امام حسین معلوم بشود. وقتی‌که امام حسین می‌بیند که دشمن چقدر پست و رذل است، می‌بیند این‌کسانی‌که به جنگ او آمده‌اند، عده‌ای از اراذل و اوباش کوفه هستند که درمقابل یک پاداش کوچک و حقیر، حاضر شدند به یک‌چنین جنایت بزرگی دست بزنند، بنابراین می‌داند بر سر زن و فرزند او چه خواهند آورد. این را امام حسین غافل نیست، می‌بیند؛ اما درعین‌حال تسلیم نمی‌شود، درعین‌حال از راه خود برنمی‌گردد، در‌عین‌حال بر حرکت در این راه پافشاری می‌کند. پیداست که چقدر مهم است این راه، چقدر بزرگ است این کار. (79/1/26)