رفتن به محتوای اصلی

شمر بن ذی‌الجوشنشخص

نام‌های دیگر: شمر

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

از فرماندهان سپاه یزید در واقعهٔ کربلا.

امان‌نامه برای فرزندان امیرالمؤمنین (ع) به سبب خویشاوندی مادری

با شمر، قوم و خویش مادری‌اند، از قبیلۀ کَلبند، از قبایل معروف عرب. وقتی حکم کشتار عام مسافران کربلا ازطرف آن جنایت‌کار صادر شد، رفیقی که همراه شمر بود، بلند شد و گفت، شمر هم گفت که چند نفر از فرزندان علی، خواهرزاده‌های ما هستند، پسرعمه‌های شمر و آن دیگری بودند، اینها را امان بده، اجازه بده که اینها سالم بیرون بیایند. در آن مهلکۀ عجیب، این امان‌نامه به دست اباالفضل‌العباس رسید. آمد بیرون و گفت خدا لعنت کند تو را و امان‌نامه‌ات را؛ آن امان‌دهنده و امان را، خدا از رحمت خود دور کند. فرزند پیغمبر، با این رسالت عظیم، با این مسئولیت بزرگ، ما را در بوتۀ امتحان قرار داده، حالا او را تنها بگذاریم و بیاییم به امان تو سر ببریم! به او نمی‌گفتند …

به شهادت رساندن ام‌وهب با ضربهٔ عمود

… که یک صدایی نظرش را جلب کرد، نگاه کرد دید که شوهر محبوب و عزیزش ضربت شدیدی خورده و روی خاک‌های گرم کربلا افتاده؛ زن بی‌تاب شد، دیگر نتوانست خودش را نگه دارد، آمد بالای سر شوهر محبوبش نشست و بنا کرد خاک‌ها و خون‌ها را از چهرۀ عبدالله‌بن‌عمیر پاک‌کردن و ستردن. در همین هنگام شمر آمد بالای سر این زن و با یک ضربۀ عمود، آن‌چنان بر این زن کوبید که او هم در کنار شوهرش افتاد و به شهادت رسید. بنابراین در شهدای کربلا نام یک زن شجاع و مسلمان را هم در عداد شهدا مشاهده می‌کنیم. (66/6/6)