به عرض عالی میرساند، مرقوم شریف که حاکی از سلامت مزاج محترم بود، موجب تشکر گردید. سلامت و توفیق جنابعالی را خواستار است. حالت این جانب بحمد الله بد نیست لکن برای حوزه علمیه قم نگران هستم. خوف آن است که اگر غیبت این جانب طولانی شود، آقایان فضلا تزلزلی پیدا کنند. از خداوند اصلاح امور را خواستارم.
وفاداری فضلا و اعلام قم، مایهٔ امید و روشنی چشم امام
جنابعالی به حضرات افاضل- ایّدهم الله تعالی- تذکر دهید که این جانب کمال میل دارم که در بین آنها باشم و در شادی و غم آنها شریک باشم. فضلا و اعلام قم، که حقاً وفاداری خود را اثبات فرمودند، مایه امید این جانب میباشند و چشم من به وجود آنها روشن است. در اولْ وقتِ رفعِ منع، به خواست خداوند تعالی، خود را در بین آنها خواهم دید.