یعنی باز حرکت انسان و تکامل انسان او را میرساند به رتبهی فرشتگان و به رتبهی نورانیت و معنویت ذاتی که در منطق اسلامی تکامل است. در منطق مادیها و طبق منطق دیالکتیکی، تکامل یعنی پیچیدهتر شدن، و لذا دوچرخه وقتی تبدیل شد به موتورسیکلت، میشود پیچیدهتر، آنوقت کامل شده است. یا مثلاً فرض بفرمائید مغز بوزینه یا همان میمونهایی که داروین ادعا میکرد بشر از نسل آنهاست، (همان نظریه نسخ شدهای که بعداً خلافش ثابت شد) او مغزش تکامل پیدا کرده، یعنی پیچیدهتر شده و شده است مغز انسان. تکامل در منطق مارکسیستها و دیالکتیسینها معنایش این بود، یعنی پیچیدهتر شدن. اما در منطق اسلامی، هر پیچیدهتر شدنی کاملتر شدن نیست، برای اینکه مغز آن کسی که سم مهلکی را پیدا میکند که یک قطرهی آن میتواند هزار نفر انسان را از بین ببرد، یک مغز پیچیده هست اما او نه فقط انسان کاملی نیست بلکه انسان بسیار ناقصی است و او از حیوان هم پائینتر است، کما اینکه قرآن میگوید: «اولئک کالانعام بل هم اضل»[2] انسانهایی که نور ایمان را نمیشناسند مثل حیواناتند بلکه گمراهتر از حیوانند.تکامل انسان
نامهای دیگر: تکامل، کمال، کمال انسان، کمال انسانی، کمال معنوی
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
سیر انسان به سوی کمال و قرب الهی و شرایط آن در منطق اسلامی.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در جمع فرماندهان و کارکنان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به مناسبت ۲۸ صفر— ۱۳۶۷/۰۷/۱۷
سیر زمانی
از ۱۳۶۷ تا ۱۴۰۰۱۳۶۷۱۴۰۰
فقط سال ۱۴۰۰همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
پس تکامل در منطق اسلام فقط پیچیدهتر شدن نیست، بلکه ذات حیوانی آنها تبدیل شدن به ذات انسانی تکامل است.با این حساب، میبینیم که پیشرفتهای مادّی، کمال بشر نیست. کمالبشر، چیز دیگری است. کمال بشراین است که دل و فکر او پاکیزه شود. انسان خیرخواه، انسان بامعرفت، انسان خداشناس و خداپرست، انسانی است که عمل، حرکات، گفتار، کردار و حتی خاطرات و خطورات ذهنی او، طبق رضای خدا انجام میگیرد. از او ظلمی به کسی نمیرسد؛ نسبت به همنوع، مهربان است و در مقابل انسانهای دیگر و حقوق آنها، احساس تکلیف و مسؤولیت میکند. انبیا، چنین انسانی را میخواهند به وجود آورند. جامعهای الهی، جامعهای است با دل انسانی؛ جامعهای است با احساسات و عواطف صحیح و سالم؛ جامعهای است که درآن، کسی به کسی و آن جامعه به جوامع دیگر ظلم نکند؛ جامعهای است که در آن، هرکاری با این احساس که «خدا میبیند و مؤاخذه میکند» انجام میگیرد؛ جامعهای است که آحادش دچار غفلت نیستند؛ غرق در مادیّت نیستند؛ غرق در خودخواهی و خودپرستی نیستند و کار برای خدا و برای رسیدن به آستان لقای او انجام میگیرد. چنین جامعهای کامل است و انسانی که در این جامعه زندگی کند، در نیل به کمال، موفّق است.شاهدها (۱ پاراگراف)
عروج معنوی و قرب الهی بهعنوان بالاترین نیاز بشر
… گسترهی عظیم زندگی بشر است؛ یعنی این جور نیست که قرآن در یک بخشی انسان را هدایت کند و در یک بخش دیگری از مواردِ مورد نیاز بشر و زندگی بشر، انسان را مهمل بگذارد[7] و بیاعتنا عبور بکند؛ نه، قرآن مشرِف به همهی گوشه و کنارهای صحنهی زندگی و میدان حضور بشر است؛ از عروج معنوی انسان و کمال معنوی انسان بگیرید -که بالاترین خواستهی بشر همین عروج معنوی و قرب الهی و معرفت الهی و محبّت الهی و جوار الهی است: هَب لی کَمالَ الاِنقِطاعِ اِلَیکَ وَ اَنِر اَبصارَ قُلوبِنا بِضیاءِ نَظَرِها اِلَیک؛[8] که بالاترین نیاز است- تا مسئلهی جوامع بشری و ادارهی جوامع انسانی و بشری و اقامهی عدل و رفتارهای مدیریّتی برای ادارهی جوامع انسانی، و دفع دشمنان گوناگون -دشمنان باطنی و دشمنان ظاهری، دشمنان اِنسی و دشمنان جنّی- با مجاهدت و با جهاد، یا رفع دشمنیها -که «فَاِذَا الَّذی بَینُکَ وَ بَینَه عَداوَةٌ کَاَنَّه وَلِیٌّ حَمیم»[9]- همهی این میدانها مورد هدایت قرآنی است؛ تا اخلاق، تا خانواده، [مثل] «رَبَّنا هَب لَنا مِن اَزواجِنا وَ ذُرِّیَّٰتِنا قُرَّةَ اَعیُن»[10] یا «وَ اَنکِحُوا الاَیٰمیٰ مِنکُم وَ الصّٰلِحینَ مِن عِبادِکُم وَ اِمائِکُم اِن یَکونوا فُقَراءَ یُغنِهِمُ اللهُ مِن فَضلِه»،[11] یا تربیت فرزند و امثال اینها، …