بحثِ لقاءالله و ملاقات با خداست. هدف آفرینش بشر و هدفِ «انّک کادحٌ الی ربّک کدحاً»[4] - همه این تلاشها و زحمتها - همین است که «فملاقیه» : ملاقات کند. اگر کسی موطّن در لقاءالله است و بر لقاءالله توطین نفس کرده است، «فلیرحل معنا» : باید با حسین راه بیفتد. نمیشود توی خانه نشست. نمیشود به دنیا و تمتّعات دنیا چسبید و از راه حسین غافل شد. باید راه بیفتیم. این راه افتادن از درون و از نفس ما، با تهذیب نفس شروع …
اضطراب لقای الهی غیر از ترس از مرگ، حتی برای اولیای مقرب
و اضطراب لقای الهی، اضطراب از مرگ نیست؛ چون از مرگ که اینها واقعاً بهآنمعنا نمیترسیدند، اما دیدار با خدا، حتی برای اولیای با این قرب و با این مقام، اضطراب دارد. لذا حضرت آن شب واقعاً در یک حال اضطرابی بودند، که روایات، این را نشان میدهد. مرتب میرفتند بیرون از اتاق، به آسمانها نگاه میکردند و آیات قرآن را میخواندند، کلماتی میفرمودند، از وعدۀ پیغمبر یادشان میآمد. تا اینکه قبل از اذان صبح، وقت عبادت، وارد مسجد شدند و پیش از آنکه نماز صبح شروع بشود، در محراب عبادت مشغول عبادت بودند. …
لزوم همراهی با امام حسین (ع) برای کسی که خود را برای لقاءالله آماده کرده
[نهایتِ] همۀ این تلاشها و زحمتها، همین است که «فَمُلاقیهِ» ملاقات کند. اگر کسی موطّن[12] در لقاءالله است و بر لقاءالله توطین نفس کرده است، «فَلیَرحَل مَعَنا»[13] باید با حسین راه بیفتد. نمیشود در خانه نشست. نمیشود به دنیا و تمتّعات دنیا چسبید و از راه حسین غافل شد. باید راه بیفتیم. (74/3/3) یک ملت اگر از حق خودش، از شرف خودش، از راه خودش، از آرمانهای خودش، از حرف حساب خودش، دفاع سرسختانه و جانانه نکند، آن ملت در صحنۀ روزگار باقی نمیماند، …
سرمنزل نهایی و حقیقی آفرینش انسان
برای ما در این اردوگاه، برنامههایی قرار داده شده است که با آن میتوانیم خود را بالاتر ببریم و بسازیم و آماده ورود به سر منزل نهایی و حقیقی آفرینشِ انسان کنیم که همان لقاءاللَّه است. ادیان، این برنامهها را در طول زندگی، برای مردم معیّن کردهاند که چند گونه هم میباشد:
اضطراب امیرالمؤمنین (ع) از لقای پروردگار، حالت یک مؤمن
… میکرد. (72/12/10) و دائماً تکرار میکرد که رسول خدا به من خبر داده است، صادق مصدَّق به من خبر داده است، «ما کَذَبتُ وَ لا کُذِبتُ»[2] دروغ نگفتهام، و به من دروغ گفته نشده است. پیامبر خبر داده که محاسن سفیدت از خون سرت رنگین خواهد شد و امشب همان شب است. (52/7/24) آن حالت اضطرابِ آن بزرگوار از لقای پروردگار، حالتی است که یک مؤمن دارد. یعنی همان امیرالمؤمنینی که در جنگها، آنطور شجاعانه به استقبال مرگ رفته است، آن مرد بزرگ، آن بندۀ خالص خدا، امشب درمقابل حادثهای که میداند اتفاق میافتد و به لقای پروردگار خواهد رفت، دلش میلرزد. (72/12/10)
همراهی راه بهسوی خدا با سختی و پایان آن به لقای الهی
… که اسلام تعیین کرده و تعریف کرده، فداکاری نشود و تحمل سختی نشود، این هدفها تحقق پیدا نخواهند کرد. این سنت طبیعی است، این سنت الهی است، این قانون آفرینش است. تحمل سختی لازم است تا انسان بتواند به راهها برسد. مگر میشود بدون تحمل مشکلات به هدفهای بزرگ رسید؟ «اِنَّکَ کادِحٌ اِلَی رَبِّکَ کَدحاً فَمُلاقیهِ»[11] راه بهسوی خدا هم همین است، با سختی همراه است، اما در نهایتش هم لقای الهی هست. (67/6/2)
اقبال به خدا در ساعات پایانی و شوق لقای پروردگار
… دارند؛ بعضی از وصیتنامهها را هم که انسان میخواند، همین موضوع را مشاهده میکند. من چند روز قبل یکی از این وصیتنامهها را میخواندم، دیدم از نماز شب برادران و دوستانش نقل کرده که این شبها چه حالی است، چه زمزمه و چه ولولهای در این سنگرها و پشت خاکریزهاست! این برای خاطر این است که توجه به خدا در آن حالات که ساعات و روزهای آخر است و انسان احساس میکند که فرصت رو به اتمام است، حالت اقبال دارد؛ به علاوه که شوق لقای پروردگار برای کسانی که به سوی او حرکت میکنند، وجود دارد و همین حالت، شاید با ابعاد خیلی بالاتر و به شکل مضاعفی، در شب عاشورا در خیام اصحاب اباعبدالله (علیهالسّلام) وجود داشت که یکی از کسانی که وقایع را یادداشت میکرده و مینوشته، نقل کرده یک شب از نزدیکی خیمههای حسینبنعلی (علیهالسّلام) وقتی عبور میکردم، دیدم که از تمام این خیمهها صدای زمزمه قرآن و دعا و نماز و توجه، به گوش میرسد و همه یکپارچه مشغول ذکر و دعا هستند. حقیقتاً برای آن روز سخت، آن چنان حال و صفایی هم لازم بوده است؛ اما در شب یازدهم اگر کسی از همان خیام عبور میکرد، یقیناً از آن همه زمزمه و حال دیگر خبری نبود و به جای آن همه خیمهها، فقط یک خیمه نیمسوخته وجود داشت که فرزندان و دختران ابیعبدالله و خردسالان در …