گناه سکوت بزرگان و آقازادگان بنیهاشم در برابر طغیان
… جوامع و یا یک جامعه را در اختیار دارد و راه طغیان پیش میگیرد و جلو میرود، اگر مردان و داعیهداران حق در مقابل او اظهار وجود نکنند و حرکت او را تخطئه نکنند، با این عمل، کار او را امضا کردهاند؛ یعنی ظلم به امضای اهل حق میرسد، بدون اینکه خودشان خواسته باشند. این گناهی بود که آن روز بزرگان و آقازادگان بنیهاشم و فرزندان سردمداران بزرگ صدر اسلام مرتکب شدند. امام حسین علیهالسّلام این را برنمیتافت؛ لذا قیام کرد.
آمادگی برای مرگ شرافتمندانه و فدا شدن در راه دین
بله، امام حسن علیهالسلام بهحسب درک بَدَوی انسانها یک کار میتوانست بکند؛ خب، اینها خاندان بنیهاشمند، خاندان بنیهاشم همان کسانی هستند که به گفتۀ امام سجاد، سجیهشان مرگ است؛ مرگ شرافتمندانه.[2] آن کسانی هستند که راه شهادت به روی آنها گشوده است و آماده هستند که خود را فدای فکر و دین و مکتب بکنند. امام مجتبی علیهالسلام با این سابقۀ فامیلی ـ اگر سابقههای فکری را در نظر نگیریم ـ لااقل ابتدا ممکن است یک پیشنهاد به او بشود؛ خب آقا! شما چرا نرفتید با همان عدۀ کم بجنگید تا کشته بشوید، تا شهید بشوید و شهادت برای شما افتخاری باشد، همچنانیکه برای برادر شما، …
دودمانی که مرگ بازیچهاش بود و از مرگ نمیترسید
… که اینها هیچ سند تاریخیای لازم ندارد، هیچ! مسائلی است که انسان بهخودیخود، با مختصر تفکری اینها را میفهمد. اگر کسی بخواهد بفهمد که آیا امام حسن از مردن میترسد یا نه، احتیاج ندارد به اینکه سندی در تاریخ بگوید امام حسن مرد شجاعی بود و از مردن نمیترسید؛ کافی است که ما بدانیم حسنبنعلی علیهالسلام از دودمان هاشمی است؛ دودمانی که مرگ همیشه بازیچهاش بوده است و از مرگ نمیترسیدند؛ و فرزند علیبنابیطالب علیهالسلام یعنی آن شیرمرد شجاع خدا و پیامبر و اسلام است، و برادر بزرگ و مُطاعِ[9] حسینبنعلی علیهالسلام؛ این خانوادهاش و دودمانش است. ازطرفی، آنکسیکه از مسند خلافت و حکومت اسلام به زیر آمده باشد و سیل تهمتها بهطرف او سرازیر …
حاضر نبودن مردان خاندان امام حسین (ع) برای ترک او
… «فَاتَّخِذُوهُ جَمَلاً» شب را شتر راهوار خودتان قرار بدهید و راه بیفتید بروید. «وَ لیَأخُذ کُلُّ رَجُلٍ مِنکُم بِیَدِ رَجُلٍ مِن اَهلِ بَیتی» هر مردی از شما دست یکی از مردان خانوادۀ من را بگیرد ببرد. نمیگوید دست یکی از بچههای خانوادۀ من را بگیرید ببرید؛ صحبت بچهها نیست، صحبت زنها نیست، صحبت مردهاست که حاضر نیستند بروند و امام را ترک بگویند. امام حسین میگوید این خانوادۀ من، برادران من حاضر نیستند من را ترک کنند، شما هم هرکدام که میروید، دست یکی از اینها را بگیرید ببرید، شماها در این بیابان کشته نشوید. «فَجَزاکُمُ اللّٰهُ جَمیعاً خَیراً» خدا به همۀ شما جزای خیر بدهد.
جرئت نکردن بزرگانی چون ابن عباس و عبدالله بن جعفر بر حمایت آشکار از امام حسین (ع)
در حادثۀ عاشورای امام حسین علیهالسلام حتی کسانی مانند عبداللهبنعباس و عبداللهبنجعفر که خودشان جزو خاندان بنیهاشم و از همین شجرۀ طیبهاند، جرئت نمیکنند در مکه یا مدینه بایستند، فریاد بزنند و به نامِ امام حسین علیهالسلام شعار بدهند. چنین مبارزهای غریبانه است و مبارزۀ غریبانه، سختترینِ مبارزههاست. همه با انسان، دشمن. همه از انسان، رویگردان. در مبارزۀ امام حسین علیهالسلام حتی برخی از دوستان هم مُعرض[5] هستند. چنانکه به یکی از آنها فرمود بیا به من کمک کن. و او بهجای کمک، اسبش را برای …
پذیرش امامت امام حسین (ع) از سوی بنیهاشم و همراهی نکردن به سبب سختی
… کسانی که ادعا میکردند تابع دین و پیرو بیقیدوشرط اسلامند. خیلی بودند کسانی که حسینبنعلی را بهعنوان فرزند پیغمبر میشناختند و قبول داشتند و حتی به او محبت هم میورزیدند. اما همین آدمها، آن روزی که امام حسین خواست از مکه حرکت کند، همه حاضر نشدند بیایند. شما نباید خیال کنید که عبداللهبنجعفر امام حسین را قبول نداشت، یا بسیاری دیگر از بنیهاشم که با حسینبنعلی راه نیفتادند. نهخیر، اینها همه امام حسین را بهعنوان امام، فرزند پیغمبر، بهعنوان یک انسان بزرگ و والا قبول داشتند، اما حاضر نشدند؛ چون سخت بود. همان عدهای هم که با آن حضرت حرکت کردند، تا وقتی خبر شهادت مسلمبنعقیل، در راه به امام حسین نرسیده بود، عدۀ بیشتری با آن حضرت همراه بودند. وقتیکه خبر از کوفه آمد و میگفت در کوفه اوضاع دشوار است و مسلم را به قتل رساندند، یک عده هم آنجا [جدا شدند]. 67/5/291 …
بنیهاشم از شاخههای معتبر و رؤسای قریش
… نبود. باز اگر پیغمبر از میان خانوادههاى ضعیف یا افراد پایین اجتماع برگزیده میشد، برخورد با او آسانتر بود براى قدرتمندان و احتمال اینکه این درخت ریشه بدواند کمتر بود. پیغمبر در یک خانوادهى بزرگ، در یک خانوادهى معروف، با ریشههاى اشرافى متولّد شد. البتّه خود پیغمبر در دوران ولادت و بعد از ولادت و دوران کودکى و نوجوانى، تصادفاً با فقر زندگى کرد که این یک امر عارضى بود، وَالّا خانوادهى بنىهاشم جزو شاخههاى معتبر قریش بودند و جزو رؤساى قریش بودند و جزو خانوادههاى اشرافى به حساب مىآمدند. خب میدانید دیگر که عموهاى پیغمبر چه کسانى بودند و چه احترامى در آن جامعه داشتند؛ خود جناب حمزه یا ابولهب یا دیگران، افرادى بودند که جزو خانوادههاى ممتاز محسوب میشدند؛ رسول خدا در یک چنین خانوادهاى متولّد شد.
باقی ماندن جوانان بنیهاشم پس از شهادت اصحاب امام
… و پارهپاره شدهای روی زمین افتادهاند، لذاست که باز برای اینکه این صدا در تاریخ بماند، برای اینکه این نامها فراموش نشود، [ندا میدهد:] «فَنادَی یا مُسلِمِبنِعَقیلٍ وَ یا هانِیَبنِعُروَةَ وَ یا حَبیبَبنَمَظاهِرٍ»، اسمهای پاک را بر زبان جاری میکند. (52/11/13) [دیگر] کسی جز جوانان بنیهاشم، آن حلقۀ متصل به حسینبنعلی، باقی نمانده. اولجوانی که آمد خدمت امام حسین، خواهش کرد که اجازه بدهد به میدان برود و بجنگد و شهید بشود، علیاکبر بود. (62/7/15)
میدان رفتن یکایک مردان خاندان امام پس از علیاکبر
«ثُمَّ جَعَلَ اَهلُ بَیتِهِ صَلَواتُاللهِوَسَلامُهُ عَلَیهِم، یَخرُجُ الرَّجُلُ مِنهُم بَعدَ الرَّجُلِ». آنوقت دنبالۀ این قضیه را نقل میکند. البته اگر این عبارات را بخواهیم بخوانیم، واقعاً دل انسان آب میشود از شنیدن این کلمات!