رفتن به محتوای اصلی

عبدالله بن جعفرشخص

نام‌های دیگر: عبدالله‌بن‌جعفر

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

برادرزادهٔ امیرالمؤمنین (ع) و همسر حضرت زینب (س).

رد درخواست کمک مالی او از اموال مردم

… مِن بُرٍّ»[35]، یک مقدار گندم خواست از امیرالمؤمنین. گفت که مثلاً این‌قدر ـ سه کیلو مثلاً ـ گندم به سهمیۀ من اضافه کن؛ یک‌چنین چیزی! بعد حضرت آن حدیدۀ مُحمات را ـ آهن گداخته را ـ برداشت، البته نزَد به تنِ او، اما نزدیک بُرد، تهدید کرد او را و قبول نکرد. عبدالله‌بن‌جعفر ـ برادرزادۀ حضرت و داماد حضرت، شوهر جناب زینب؛ هم داماد حضرت بود، هم برادرزاده ـ آمد خدمت حضرت، گفت: یا امیرالمؤمنین! من دستم تنگ است؛ از وسایل زندگی‌ام باید بفروشم؛ یک چیزی به من کمک کن. قبول نکرد، فرمود: مگر به من بگویی که عمویت برود دزدی کند، از مال مردم بدهد به تو.[36]

هشدار به امام حسین (ع) دربارهٔ خطر و درک‌نکردن ماهیت تکلیف

خب، امام حسین، هم درمقابل چنین انحرافی قرار گرفته است، پس باید آن تکلیف را انجام بدهد، موقعیت هم مناسب است؛ پس دیگر عذری وجود ندارد. لذا وقتی عبدالله‌بن‌جعفر و محمدبن‌حنفیه و عبدالله‌بن‌عباس، اینها کسانی بودند که عامی که نبودند، اینها همه دین‌شناس بودند، آدم‌های عارف، عالم، چیزفهم؛ اینها هم وقتی به حضرت می‌گفتند آقا! خطر دارد، نروید، می‌خواستند بگویند خب خطری که در سر راهِ تکلیف بود، تکلیف، برداشته است. آنها نمی‌فهمیدند که این تکلیف، تکلیفی نیست که با خطر برداشته بشود. خب خطر داشته باشد! این تکلیف همیشه خطر دارد. کِی ممکن است انسان، علیه یک قدرتی آن‌چنان مقتدر به‌حسبِ ظاهر قیام کند و خطر نداشته باشد؟! مگر می‌شود چنین چیزی؟! این تکلیف، همیشه خطر دارد.

آوردن امان‌نامه برای بازداشتن امام حسین (ع) از حرکت

… حرف زد، حضرت قاطع حرف می‌زند. وقتی ولیدبن‌عُتبه [در مدینه]، امام حسین را آن‌طور رها کرد، مغضوب یزید واقع شد، او را عزلش کردند از استانداری، [عمروبن‌سعید بن عاص] را استاندار کردند. وقتی امام حسین می‌خواستند حرکت کنند از مکه، تصادفاً این استاندار در مکه بود. عبدالله‌بن‌جعفر، شوهر حضرت زینب، با دستپاچگی، با ناراحتی رفت یک امان‌نامه از عمروبن‌سعید گرفت و برادر استاندار را هم با خودش برداشت، دوان‌دوان، با عجله خودش را رساند به امام حسین در بیرون مکه، گفت آقا! این امان‌نامه است، خواهش می‌کنم حرکت نکنید و نروید و بیایید در مکه بمانید تا ببینیم چه می‌شود. اینجا حضرت قرص و محکم صحبت کردند. فرمودند که امان، امان خداست. آن‌کسی‌که امان خدا را دارد، به امان‌نامۀ کسی احتیاج ندارد. طلبکارانه حرف زدند.[17]