رفتن به محتوای اصلی

بندگی خدا

نام‌های دیگر: بندگی، عبودیت، عبودیت خدا

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

تسلیم و اطاعت انسان در برابر خدا و معنای آن.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:نامه عرفانی : مکتوب عرفانی به آقای میرزا جواد همدانی (حجت)— ۱۳۱۴/۰۴/۰۷

سیر زمانی

از ۱۳۱۴ تا ۱۳۶۰
۱۳۱۴۱۳۶۰

فقط سال ۱۳۶۰همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

و صلِّ اللهم علی مبدا الظهور و غایته، و صوره اصل النور و مادّته- الهیولی الاولی‌- و البرزخ الکبری الذی دَنی‌ فرفض التعیُّنات فتَدّلی‌ فکان قاب قوسی الوجود و تمام دائره الغیب و الشهود او ادنی الذی هو مقام العَماء، بل لا مقام هنا علی الرای الاسنی (عنقا شکار کس نشود دام بازگیر). و علی آله مفاتیح الظهور و مصابیح النور بل نورٌ علی نورٍ، غصن[1] الشجره المبارکه الزیتونه و السدره المنتهی‌ و اصلهما، و جنس الکون الجامع و الحقیقه الکلیه و فصلهما، سیّما خاتم الولایه المحمدیه و مُقبِض[2] فیوضات الاحمدیه الذی یظهر بالربوبیه بعد ما ظهر آباوه علیهم السلام‌ بالعبودیه، فانَّ العبودیه جوهرهٌ کنهها الربوبیه، خلیفه الله فی الملک و الملکوت و إمام ائمّه قُطّان الجبروت، جامع احدیه الاسماء الإلهیه و مظهر تجلّیات الاوّلیه و الآخریّه، الحجَّه الغائب المنتظر، و نتیجه مَنْ سلف و غَبَر- ارواحنا له الفداء و جعلنا الله من انصاره- و العنِ اللهم اعدائهم، قُطّاع طریق الهدایه، السالکین بالامم مسلک الضلاله و الغوایه
مخصوصاً درود بر آن کسی که ولایت محمدیه را به نهایت رسانده، فیضهای احمدی را پذیرفته (قبض کرده)، با وصف ربوبیت الهی پدیدار شود چنانچه پدرانش با عبودیت آشکار شدند، چرا که عبودیت حقیقتی است که کُنه آن ربوبیت است. آنکه خدا را در مُلک و ملکوت جانشین و ائمه کجاوه جبروت را پیشوا، احدیت اسماء الهی را جامع و تجلیات اول و آخر را مظهر است، حجت غائب منتظر نتیجه پیشینیان و گذشتگان- ارواح ما به فدایش و خداوندمان از یارانش قرار دهد- پروردگارا! دشمنان ایشان را لعنت کن که راهزن طریق هدایتند و راهبر امتها به گمراهی و حیرتند
و نیز (درود فرست) بر آل و اهل بیت او که مفاتیح ظهور و چراغهای نورند، بل نور بر سر نورند: فَمَنْ لَمْ یَجْعَلِ اللهُ لَهُ نوراً (یَهْدیه الَیْهِم) فَما لَهُ مِنْ نورٍ[2] بویژه بر خاتم ولایت محمدی و مقبض فیوضات احمدی، که پس از ظهور پدرانش به عبودیت، خود مظهر ربوبیت خواهد شد؛ و «براستی عبودیت، گوهری است که کُنه آن، ربوبیّت است».[3] امام آنکه خلیفه حق در ملک و ملکوت، و وجودش گنجینه اسمای خدای حیّ لا یموت است؛ امام غایب و منتظَر، و ثمره و ولیده اولیای گذشته که جانهای ما فدای او باد! و بار خدایا! بر دشمنان او که راهزنان طریق هدایت و راهبران امت بر راههای هلاکت و گمراهی‌اند، لعنت فرست‌

بریدن از همهٔ عبودیت‌ها در انبیا و اولیای معظم

… او بنشینند؟ تا چه حد او را شناخته‌اند تا ما مهجوران را آگاه کنند؟ دانشمندان و اهل فضیلت و عارفان و اهل فلسفه با همه فضایل و با همه دانش ارجمندشان آنچه از آن جلوه تام حق دریافت کرده‌اند، در حجاب وجود خود و در آینه محدود نفسانیت خویش است و مولا غیر از آن است. پس اولی‌ آن است که از این وادی بگذریم و بگوییم علی بن ابی طالب فقط بنده خدا بود، و این بزرگترین شاخصه اوست که می‌توان از آن یاد کرد، و پرورش یافته و تربیت‌شده پیامبر عظیم الشان است، و این از بزرگترین افتخارات اوست، کدام شخصیت می‌تواند ادعا کند که عبد الله‌ است و از همه عبودیتها بریده است، جز انبیای عظام و اولیای معظم که علی- علیه السلام- آن عبد وارسته از غیر و پیوسته به دوست که حجب نور و ظلمت را دریده و به معدن عظمت رسیده است، در صف مقدم است. و کدام شخصیت است که می‌تواند ادعا کند از خردسالی تا آخر عمر رسول اکرم در دامن و پناه و تحت تربیت وحی و حامل آن بوده است جز علی بن ابی طالب که وحی و تربیت صاحب وحی در اعماق روح و جان او ریشه دوانده. پس او بحق عبد الله است و پرورش‌یافته عبد الله اعظم است.[2]