و صلِّ اللهم علی مبدا الظهور و غایته، و صوره اصل النور و مادّته- الهیولی الاولی- و البرزخ الکبری الذی دَنی فرفض التعیُّنات فتَدّلی فکان قاب قوسی الوجود و تمام دائره الغیب و الشهود او ادنی الذی هو مقام العَماء، بل لا مقام هنا علی الرای الاسنی (عنقا شکار کس نشود دام بازگیر). و علی آله مفاتیح الظهور و مصابیح النور بل نورٌ علی نورٍ، غصن[1] الشجره المبارکه الزیتونه و السدره المنتهی و اصلهما، و جنس الکون الجامع و الحقیقه الکلیه و فصلهما، سیّما خاتم الولایه المحمدیه و مُقبِض[2] فیوضات الاحمدیه الذی یظهر بالربوبیه بعد ما ظهر آباوه علیهم السلام بالعبودیه، فانَّ العبودیه جوهرهٌ کنهها الربوبیه، خلیفه الله فی الملک و الملکوت و إمام ائمّه قُطّان الجبروت، جامع احدیه الاسماء الإلهیه و مظهر تجلّیات الاوّلیه و الآخریّه، الحجَّه الغائب المنتظر، و نتیجه مَنْ سلف و غَبَر- ارواحنا له الفداء و جعلنا الله من انصاره- و العنِ اللهم اعدائهم، قُطّاع طریق الهدایه، السالکین بالامم مسلک الضلاله و الغوایهبندگی خدا
نامهای دیگر: بندگی، عبودیت، عبودیت خدا
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
تسلیم و اطاعت انسان در برابر خدا و معنای آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:نامه عرفانی : مکتوب عرفانی به آقای میرزا جواد همدانی (حجت)— ۱۳۱۴/۰۴/۰۷
سیر زمانی
از ۱۳۱۴ تا ۱۳۶۰۱۳۱۴۱۳۶۰
روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.
تعریف در کلام رهبر
مخصوصاً درود بر آن کسی که ولایت محمدیه را به نهایت رسانده، فیضهای احمدی را پذیرفته (قبض کرده)، با وصف ربوبیت الهی پدیدار شود چنانچه پدرانش با عبودیت آشکار شدند، چرا که عبودیت حقیقتی است که کُنه آن ربوبیت است. آنکه خدا را در مُلک و ملکوت جانشین و ائمه کجاوه جبروت را پیشوا، احدیت اسماء الهی را جامع و تجلیات اول و آخر را مظهر است، حجت غائب منتظر نتیجه پیشینیان و گذشتگان- ارواح ما به فدایش و خداوندمان از یارانش قرار دهد- پروردگارا! دشمنان ایشان را لعنت کن که راهزن طریق هدایتند و راهبر امتها به گمراهی و حیرتندو نیز (درود فرست) بر آل و اهل بیت او که مفاتیح ظهور و چراغهای نورند، بل نور بر سر نورند: فَمَنْ لَمْ یَجْعَلِ اللهُ لَهُ نوراً (یَهْدیه الَیْهِم) فَما لَهُ مِنْ نورٍ[2] بویژه بر خاتم ولایت محمدی و مقبض فیوضات احمدی، که پس از ظهور پدرانش به عبودیت، خود مظهر ربوبیت خواهد شد؛ و «براستی عبودیت، گوهری است که کُنه آن، ربوبیّت است».[3] امام آنکه خلیفه حق در ملک و ملکوت، و وجودش گنجینه اسمای خدای حیّ لا یموت است؛ امام غایب و منتظَر، و ثمره و ولیده اولیای گذشته که جانهای ما فدای او باد! و بار خدایا! بر دشمنان او که راهزنان طریق هدایت و راهبران امت بر راههای هلاکت و گمراهیاند، لعنت فرستشاهدها (۱۱ پاراگراف)
نپذیرفتن جز قدرت حق و نستودن جز حق و اولیای او
از آداب عبودیت؛ این است که جز قدرت حق قدرتی را نپذیرند و جز ثنای حق و آنکه از اولیای حق است ثنای کسی را نگویند. ما بندگانی هستیم که هیچ نداریم و هیچ نیستیم و هر چه هست قدرت الهی است.تربیت شاگردان به بندگی خدا و الهی شدن همهٔ کارها از این راه
زندگی انسانی زندگی شرافتمندانه است. باید شما آنها را از عبودیت غیر خدا بازدارید، و به عبودیت خدا، به بندگی خدا آنها را تربیت کنید. اگر از راه عبودیت خدا انسان وارد شد در جامعه یا نظر انداخت به امور، از این راه و از این کانال وقتی واقع شد، وارد شد، کارهایش همه الهی میشود.عبادت شدن هر کار با آغاز کردن از عبودیت خدا
انسان اگر عبودیت خدا را فقط، بندگی خدا را فقط بپذیرد و از عبودیت سایر چیزها یا سایر اشخاص احتراز کند، از کانال عبودیت خدا در دنیا وارد بشود، در طبیعت وارد بشود، از کانال عبودیت خدا مدرسه برود، در وزارتخانه وارد بشود، در جامعه وارد بشود؛ هر کاری که انجام بدهد عبادت است، برای اینکه مبدا، عبودیت خداست. شما ملاحظه کردید که در قرآن شریف، و همین طور در نماز وقتی که میخوانید نماز را، نسبت به رسول اکرم عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ[4] «عبد» را بر «رسالت» مقدّم داشتند. و ممکن است که اصل این اشاره به این باشد که از کانال عبودیت به رسالت رسیده است. از همه چیز آزاد شده …دو راه عبودیت خدا یا نفس اماره و مصونیت از انحراف عمدی
دو راه بیشتر نیست؛ یا عبودیت خدا، یا عبودیت نفس امّاره، این دو راه است. اگر انسان از عبودیت دیگران آزاد بشود و عبودیت خدا را بپذیرد- که لایق این است که انسان عبد او باشد- کارهایی که انجام میدهد انحراف ندارد؛ یعنی انحراف عمدی نخواهد کرد.تفاوت رسیدن به خانه از راه خیانت یا از راه عبودیت
… این معنا را تزریق کنید که ما با شرافت انسانیّت باید در این کشور زندگی کنیم، همان معنایی که حاصل میشود از برای آن چپاولگری که مالِ مردم را میبرد یا آن منحرفی که حقوق میگیرد برای این هم، اگر برای خدا کار کند، آن مطالب حاصل میشود. لکن بین این دو تا فرق است. او از کانال خیانت رسیده است به یک خانه. و این از کانال عبودیت خدا رسیده است به آن خانه. این اعتنا به آن خانه نداشته است، لکن احتیاج طبیعی بوده است رسیده به آن. آن، همه توجهش رسیدن به آن است، دیگر کاری به چیز دیگری ندارد. چنانچه انسان هدایت نشود به آن طریق مستقیمی که خدای تبارک و تعالی جلوی پای انسان گذاشته است، اگر این راه را نرود، راهها همهاش دیگر اعوجاج و انحراف است. اگر منحرفین و مُعْوَجین در یک کشوری سرنوشت آن کشور را به دست بگیرند، آن کشور رو به انحطاط میرود، رو به …بریدن از همهٔ عبودیتها در انبیا و اولیای معظم
… او بنشینند؟ تا چه حد او را شناختهاند تا ما مهجوران را آگاه کنند؟ دانشمندان و اهل فضیلت و عارفان و اهل فلسفه با همه فضایل و با همه دانش ارجمندشان آنچه از آن جلوه تام حق دریافت کردهاند، در حجاب وجود خود و در آینه محدود نفسانیت خویش است و مولا غیر از آن است. پس اولی آن است که از این وادی بگذریم و بگوییم علی بن ابی طالب فقط بنده خدا بود، و این بزرگترین شاخصه اوست که میتوان از آن یاد کرد، و پرورش یافته و تربیتشده پیامبر عظیم الشان است، و این از بزرگترین افتخارات اوست، کدام شخصیت میتواند ادعا کند که عبد الله است و از همه عبودیتها بریده است، جز انبیای عظام و اولیای معظم که علی- علیه السلام- آن عبد وارسته از غیر و پیوسته به دوست که حجب نور و ظلمت را دریده و به معدن عظمت رسیده است، در صف مقدم است. و کدام شخصیت است که میتواند ادعا کند از خردسالی تا آخر عمر رسول اکرم در دامن و پناه و تحت تربیت وحی و حامل آن بوده است جز علی بن ابی طالب که وحی و تربیت صاحب وحی در اعماق روح و جان او ریشه دوانده. پس او بحق عبد الله است و پرورشیافته عبد الله اعظم است.[2]نماز و عمل صالح مجرمان بیرون از راه عبودیت و متوجه به خود
… به انحرافات کردند، حالا هم آنچه برکات هست در دنیا از انبیاست. شما چنانچه این پروندههایی که در دادگستری سراسر دنیا هست ملاحظه بکنید، پرونده جنایت از آن اشخاصی که به انبیا اعتقاد پیدا کردند، تحت تربیت انبیا واقع شدند، پرونده جنایت، کم میبینید یا نمیبینید. همه پروندههای جنایات و همه پروندههای مالی و جانی و امثال اینها مال آنهاست که از تربیت انبیا کنار بودند، و لو نماز میخواندند، نمازی بوده است که از کانال عبودیت نبوده. و لو اعمالی که به جا میآوردند اعمال صالحه هم فرض کنید بوده، لکن از راه مستقیمِ عبودیت نبوده است. آن هم که به جا میآورده است همه توجهش باز به خودش بوده است.عمل به هرچه خدا فرموده در احکام نه هرچه خود خواستیم
… مسئولیتشان زیاد است؛ چنانکه شغلشان از همه شغلها شریفتر است. شغلْ شغل انبیاست، و مسئولیتْ مسئولیت انبیا. و همه و همه مسئول هستیم. همه هستیم که باید با رعایت صحیح رفتار کنیم: کُلُّکُم رَاعٍ. همه باید مراعات حدود را بکنیم. مراعات اموری را که باید بکنیم بکنیم. همه باید بنده خدا باشیم. بنده خدا در احکام: هر چه فرموده است عمل بکنیم؛ نه هر چه خواستیم .... امروز آبروی اسلام بسته به اعمال شما آقایان شما برادرها، شما خواهرها؛ و بالاتر علما؛ برای اینکه علما در راس هستند. اگر در راس یک خطایی خدای نخواسته واقع بشود، سرایت میکند. در راس علما هستند. و اگر در راس یک خطایی واقع بشود، مردم او را پای انبیا ... و میگویند …عبودیت گوهری است که کنه آن ربوبیت است
… بر آل و اهل بیت او که مفاتیح ظهور و چراغهای نورند، بل نور بر سر نورند: فَمَنْ لَمْ یَجْعَلِ اللهُ لَهُ نوراً (یَهْدیه الَیْهِم) فَما لَهُ مِنْ نورٍ[2] بویژه بر خاتم ولایت محمدی و مقبض فیوضات احمدی، که پس از ظهور پدرانش به عبودیت، خود مظهر ربوبیت خواهد شد؛ و «براستی عبودیت، گوهری است که کُنه آن، ربوبیّت است».[3] امام آنکه خلیفه حق در ملک و ملکوت، و وجودش گنجینه اسمای خدای حیّ لا یموت است؛ امام غایب و منتظَر، و ثمره و ولیده اولیای گذشته که جانهای ما فدای او باد! و بار خدایا! بر دشمنان او که راهزنان طریق هدایت و راهبران امت بر راههای هلاکت و گمراهیاند، لعنت فرستعبودیت گوهری است که کنه آن ربوبیت است
… الظهور و غایته، و صوره اصل النور و مادّته- الهیولی الاولی- و البرزخ الکبری الذی دَنی فرفض التعیُّنات فتَدّلی فکان قاب قوسی الوجود و تمام دائره الغیب و الشهود او ادنی الذی هو مقام العَماء، بل لا مقام هنا علی الرای الاسنی (عنقا شکار کس نشود دام بازگیر). و علی آله مفاتیح الظهور و مصابیح النور بل نورٌ علی نورٍ، غصن[1] الشجره المبارکه الزیتونه و السدره المنتهی و اصلهما، و جنس الکون الجامع و الحقیقه الکلیه و فصلهما، سیّما خاتم الولایه المحمدیه و مُقبِض[2] فیوضات الاحمدیه الذی یظهر بالربوبیه بعد ما ظهر آباوه علیهم السلام بالعبودیه، فانَّ العبودیه جوهرهٌ کنهها الربوبیه، خلیفه الله فی الملک و الملکوت و إمام ائمّه قُطّان الجبروت، جامع احدیه الاسماء الإلهیه و مظهر تجلّیات الاوّلیه و الآخریّه، الحجَّه الغائب المنتظر، و نتیجه مَنْ سلف و غَبَر- ارواحنا له الفداء و جعلنا الله من انصاره- و العنِ اللهم اعدائهم، قُطّاع طریق الهدایه، السالکین بالامم مسلک الضلاله و الغوایهعبودیت حقیقتی است که کنه آن ربوبیت است
مخصوصاً درود بر آن کسی که ولایت محمدیه را به نهایت رسانده، فیضهای احمدی را پذیرفته (قبض کرده)، با وصف ربوبیت الهی پدیدار شود چنانچه پدرانش با عبودیت آشکار شدند، چرا که عبودیت حقیقتی است که کُنه آن ربوبیت است. آنکه خدا را در مُلک و ملکوت جانشین و ائمه کجاوه جبروت را پیشوا، احدیت اسماء الهی را جامع و تجلیات اول و آخر را مظهر است، حجت غائب منتظر نتیجه پیشینیان و گذشتگان- ارواح ما به فدایش و خداوندمان از یارانش قرار دهد- پروردگارا! دشمنان ایشان را لعنت کن که راهزن …