رفتن به محتوای اصلی

اشرافی‌گری

نام‌های دیگر: اشراف

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

زندگی تجملی و طبقهٔ مرفه متمایز از مردم و نقد آن در مسئولان و جامعه.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:خطبه‌های نماز جمعه‌ تهران— ۱۳۶۶/۰۸/۱۵

سیر زمانی

از ۱۳۶۶ تا ۱۴۰۲
۱۳۶۶۱۴۰۲

فقط سال ۱۳۷۰همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

یا در نظام جاهلیِ معاویه، مثلاً مغیرةبن‌شعبه[24] است، زیادبن‌ابیه[25] است، اینها همان ملأند. اطراف تخت معاویه را آن‌چنان قرص و استوار نگه می‌دارند که معاویه هرچه نگاه می‌کند، دوست ببیند، مشاورِ همراه ببیند، خیرخواه ببیند. در قرآن از این طبقه به ملأ تعبیر شده؛ از طبقۀ اشراف به مترفین، آن‌کسانی‌که مبتلا به تُرَف هستند، اشرافی‌گری، ثروت‌های زیادی که منشأ بدبختی‌ها و جنایت‌ها و حق‌کُشی‌هاست؛ تُرَف. آیه‌ای که حالا اینجا برایتان نوشتیم و تلاوت خواهیم کرد، همین مطلب را می‌گوید؛ می‌گوید در هر امتی وقتی ما پیغمبری را فرستادیم، مترفینش، اشرافش، اولین کسانی بودند که مخالفت کردند؛ اولین کسانی بودند که نغمۀ مخالفت را ساز کردند؛ این‌هم یک طبقۀ دیگر.

نقد اشرافی شدن مسئولانی که پیش از انقلاب طلبه و معلم بودند

من و شما همان طلبه یا معلّم پیش از انقلابیم. شماها یکى‌تان معلّم بودید، یکى‌تان دانشجو بودید، یکى‌تان طلبه بودید، یکى منبرى بودید ــ همه‌ی ‌ما این‌جورى بودیم دیگر ــ حالا ما عروسى بگیریم مثل عروسى اشراف؛ خانه درست کنیم مثل خانه‌ى اشراف؛ حرکت کنیم در خیابانها مثل حرکت اشراف! خب اشراف مگر چه بودند؟ فقط چون او ریشش تراشیده بود، ما ریش گذاشتیم، همین فرق کافى است؟ نه آقا، ما هم میشویم [جزو] مُترفین.[20] والله در جامعه‌ى اسلامى هم مترف ممکن است به‌ وجود بیاید و بترسیم از آیه‌ى شریفه‌اى که [میفرماید]: وَ اِذآ اَرَدنآ اَن نُهلِکَ …

انحراف بودن حرکت زندگی به سمت اشرافی‌گری در جمهوری اسلامی

امروز ما در جمهورى اسلامى اگر احساس بکنیم که زندگى به سمت اشرافىگرى میرود، بلاشک این انحراف است؛ بروبَرگرد ندارد. باید به سمت زهد حرکت بکنیم ــ نمیگوییم زهدهاى آن‌چنانى که مال اولیاءالله‌ است؛ نه ــ [اوّل] مسئولین بالا، مسئولین درجه‌ى یک، مسئولین درجه‌ى دو تا برسد به آن مسئولین درجات بعد، و بعد هم عامّه‌ى مردم. عامّه‌ى مردم هم نباید اسراف و تجمّل‌گرایى بکنند؛ این‌جور …

نادرستی به‌کارگیری اثر هنری به‌عنوان وسیلهٔ اعیانی و اشرافی

خب این خیلى هنر واقعاً فوق‌العاده فاخرى است. خیلى کار برجسته‌اى است این کار قالی. یقیناً بسیارى از مردم کشور ما از این ابعاد قالی مطّلع نیستند. مردم قالى را فقط یک فرش زیر پایشان دانسته‌اند و بعضى هم به تفاخر خواسته‌اند که این چیزى که زیر پایشان هست، گران‌تر و فاخرتر و ریزباف‌تر باشد، غافل از اینکه این تفاخر غلطى است که ما بیاییم یک کار هنرى برجسته‌اى را که باید جلوى چشم باشد و چشم از آن، هم لذّت ببرد و هم بیاموزد، به عنوان یک وسیله‌ى اعیانى و اشرافى و مانند اینها به کار ببریم؛ اصل این کار، بنیاناً غلط است.

مهمانی‌های پرخرج در هتل‌ها روش طاغوتیان و لزوم تکرار نکردن آن

… میکردند]. ماها خب همیشه در خانه‌هایمان عقد میگرفتیم، عروسى میگرفتیم؛ یک اتاق، دو اتاق، [اگر] نداشتیم از همسایه قرض میگرفتیم. چند تا شیرینى‌اى، میوه‌اى [میگرفتیم]؛ خیلى هم خوش میگذشت؛ میگفتیم، میخندیدیم، شوخى میکردیم. على‌اىّ‌حال، این‌جور ما مراسم میگرفتیم. حالا آن طاغوتها، آدمهاى بدى که بحمدالله‌ ازاله شدند، آنها به آن وضع قانع نبودند، میرفتند در آن هتل‌هاى پُرخرج و مهمانى‌هاى پُرخرج و چنین و چنان. حالا که ما آمدیم سر کار، که نباید کار آنها را تکرار بکنیم؛ [وگرنه] ما هم میشویم مثل آنها؛ آن بد بود. نه اینکه آدم وقتى نمیتواند برود کار پُرخرجى بکند، نکند؛ [امّا] وقتی توانست، برود بکند! خب آن منطق صحیح، این را که ایجاب نمیکند. کار را بر سادگى باید گذاشت. جهیزیّه‌ها را ساده بگیرید. حالا یک وقت هست که نیازهاى دختر را مثلاً تأمین میکنند، خوب است، امّا به سمت …