خطر رفاهطلبی حتی برای دلبستگان انقلاب و بهویژه مسئولان
نکتهى دیگرى که امام تکیه میکنند، خطر رفاهطلبى است. خطر رفاهطلبى مخصوص آن کسانى نیست که به عنوان مرفّهین جامعه و بىدردها و بىغمها شناخته شدند [بلکه] آن کسانى که دل در گرو انقلاب دارند، آنها هم باید خودشان را از شرّ شیطان رفاهطلبى و راحتطلبى حفظ کنند؛ این شیطان وسوسهگر است، این شیطان براى نفوس ضعیف بسیار پُر جاذبه است. آن کسانى که به عنوان سربازان انقلاب و راهروان انقلاب یا پیشروان انقلاب شناخته شدهاند، نباید به دام رفاهطلبى بیفتند، نباید به دنیاطلبى رو بیاورند؛ و این بیشتر توجّهش به ما مسئولین است. ما باید خیلى مواظب خودمان باشیم از اینکه به دام رفاهطلبى نیفتیم. این پیام را یکایک مجریان کشور، یکایک سردمداران، یکایک مسئولان، یکایک نمایندگان مجلس شوراى اسلامى، یکایک علما و روحانیّونى که در مصادر امور قرار دارند، باید مورد توجّه قرار بدهند.
خطر گرایش مبارزان به رفاهی که بهایش دست شستن از مبارزه است
… شدیدی که در باطن، میان طرفداران ائمه و طرفداران طواغیت وجود داشته، طرفداران ائمه از محرومیتهای بسیاری رنج میبردند...طبیعتاً آن عدهای که اهل مبارزهاند، یک ناکامیهایی در زندگی معمولیشان دارند، درحالیکه دیگران از آسایشها و رفاههای زیادی برخوردارند. خطر بزرگی که مبارزین را تهدید میکند، این است که اینها به آن رفاه گرایش پیدا کنند؛ رفاهی که جز به قیمت دستشستن از مبارزۀ مقدس بهدست نخواهد آمد.
برحذر داشتن مردم از رفاه کاذبی که با نزدیکی به طواغیت بهدست میآید
امام در این بیان، بیشترین تکیهاش روی این نکته است که مردم را از رفاههای معمولیِ این زندگیهای جلوهدار و متلألیِ کاذبِ معمولی ـ که جز به قیمت نزدیکشدن به طواغیت بهدست نمیآید ـ بر حذر بدارد. لذا شما در همین بیان و در بسیاری از بیانات و روایاتِ کوتاه امام سجاد این آهنگ را میبینید و به گوش شما میخورد که امام، مردم را از دنیا پرهیز میدهند.
اثر بد تدریجی و ناپیدای راحتطلبی و رفاهطلبی بر انسان
… بنده را به آن بزرگانِ در مُلک و ملکوت - نبىّمکرّم اسلام و امیرالمؤمنین - تشبیه نکنید. بحمداللَّه ما باورمان نمیآید، اما اصلاً ذکرش هم خوب نیست) اما به قناعت و به این که نگذارید زیادهطلبی و افزونطلبی به سمت شما هجوم آورد، دعوت میکنم. اینها مراقبت میخواهد. راحتطلبی، رفاهطلبی و عیشطلبی، چیزهایی است که بتدریج در انسان اثر بد میگذارد و خود انسان هم اوّل نمیفهمد. یک وقت میخواهد حرکت کند، میبیند نمیتواند؛ میخواهد پرواز کند، میبیند نمیتواند. مراقب باشید مجموعه را حفظ کنید؛ ذهنها و دلها و فکرها و ایمانها را مورد پاسدارىِ دقیق قرار دهید؛ این سفارش همیشگی من است. بدانید در این صورت، هیچ عامل و نیرویی زیر این آسمان وجود ندارد که بتواند بر شما غلبه کند. حرفهایی که میزنند، لشکرکشیها و تهدیدهایی که …
سرگرم شدن ملتهای پیروز به لذتهای زندگی و فراموشی دشمن
اما از جنبه معنوی و واقعی. ملتهای جهان و تاریخ بشر، آموخته و دیده است که جماعتی - ملت و کشوری - در طول تاریخ، در همه جای عالم زحمت میکشند، تلاش میکنند، دشمن را سرِ جای خود مینشانند، فداکاری از خود نشان میدهند و افتخار میآفرینند تا اینکه پیروزی نصیبشان میشود. سرنوشت اغلب این کشورها و ملتها چنین رقم خورده که بعد از آنکه پیروزی را با زحمت به دست آوردند، به داخل خانهها و جوامع و شهرها و روستاها رفته و مشغول زندگی شدهاند و چرب و شیرین زندگی را زیر دندانهای خود مزمزه کردهاند. از یادشان رفته که دشمن هم داشتهاند و افتخار پیروزی را با چه بهای سنگینی به دست آوردهاند. خوابشان برده و دشمنی که در میدان جنگ در مقابل آنها شکست خورده بود، بعد از دوران جنگ به سراغشان آمده و با آسودگی و بدون زحمت، دستاورد عزیزی را که آن همه برایشان قیمت داشت، از آنها ربوده و برده است.
نقد کسانی که در جنگ و پس از آتشبس به آرامش مادی میاندیشیدند
تاریخ را نگاه کنید و ببینید که این سرنوشت بسیاری از کشورهاست. این، سرنوشت بسیاری از ملتهای غافل است. کسانی بودند که حتی در دوران جنگ هم، به جای اینکه به خطر دشمن بیندیشند، به زندگی راحت و برهم نخوردن آرامش مادی زندگی میاندیشیدند و اگر یک ذرّه از گوشه آرامش مادّی آنها ساییده میشد، همه کس را مورد اعتراض قرار میدادند. بعد از دوران جنگ و قبول آتشبس - از سال شصت و هفت به این طرف - هم، چنین آدمها و روحیههایی بوده است. ما هم مثل بقیه جوامع بشری هستیم و همان آفتها، همان خطرها و همان سرنوشتها، ما را هم تهدید میکند.
ناسازگاری غلتیدن در زندگی مادی با الگو بودن برای مردم محروم
برادرها! من و شما از آن ذخیره داریم میخوریم؛ فراموش نکنید؛ آن را مردم دیدند. نمیشود ما بچریم، مثل حیوان در زندگى مادّى بغلتیم، و بخواهیم مردم به ما به شکل یک اسوه نگاه کنند؛ مردمى که خیلىشان از اوّلیّات محرومند؛ اینطور نمیشود. از خیلى چیزها باید گذشت در این راه. نه فقط از شهوات حرام، بلکه از شهوات حلال [هم] باید گذشت. نمیگویم مثل پیغمبر باشیم، نمیگویم مثل امیرالمؤمنین باشیم که شاگرد پیغمبر بود؛ انسان [رفتار] آنها را که میخواند، تنش میلرزد. امیرالمؤمنینى که زهدش در زندگى و دنیا …
کمک رفاه و مصرفزدگی به فساد برنامهریزیشدهٔ غربیها
… غربىها در ایران و همینطور در کشورهاى دیگر، فاسد شدند، باسوادها نبودند، بسیارى از بىسوادها [بودند]؛ همین حالا هم همینجور است. اکثر و اغلب این کسانى که در دوران رژیم گذشته و رژیم ستمشاهى غرق در فساد بودند، بىسوادهاى جامعه بودند، طبقات متوسّط جامعه بودند. بله، رفاه مؤثّر است؛ رفاه کمک میکند، آن حالت رفاه و مصرفزدگى و آسایش زندگى کمک میکند به آن فسادى که آنها دنبال میکردند و برنامهریزى میکردند؛ این یک جریان بود.