نمایاندن و شیرین کردن الگوی اسلامی یا از چشم انداختن آن با عملکرد خود
… صورت گرفته، در شخصیّتسازیهایی که صورت گرفته، میتواند مشاهده بکند؛ نمونههایش شهدای بزرگ ما هستند، نمونهاش شهید بهشتی است، نمونهاش شهید رجائی است، نمونهاش شهید باهنر است، نمونهاش شهید مطهّری و تا این آخر شهید قاسم سلیمانی است؛ الگوی اسلامی این است. شما با عملکرد خودتان میتوانید این الگو را در چشم مردم جهان شیرین کنید و تبلیغ کنید آن را، برجسته کنید یا خدای نکرده بعکس، آن را از چشمها بیندازید. بنابراین، خدمت در جمهوری اسلامی این [طور] است؛ فقط صرف این نیست که ما با خدمت خودمان یک کمکی به آحاد بشر یا به جمع معیّنی یا به کشور میکنیم؛ مهم این است که ما با این کار خودمان، با این عملکرد خودمان، با این خدمت خودمان، داریم در واقع چهرهی اسلام را و الگوی اسلامی را نشان میدهیم. و این الگو وجود دارد؛ چه مستکبرها بخواهند، چه نخواهند، این الگوی تازه سر برآورده در دنیا، و آنها هم از همین میترسند؛ دشمنیشان به خاطر این است که این الگو، الگویی است که اصول مسلّمِ آنها را قبول ندارد؛ مدیران و جهتدهان آنها مبتلا به کجرفتاری و کجاندیشی در …
کوتاهیهای کارگزاران و شکاف بزرگ ناشی از اشتباه آنان در جامعه
… را ما در آن مجلسی که برای بازنگری قانون اساسی بود مفصّل بحث کردیم و به این نتیجهای که امروز هست رسیدیم؛ مشکلات نظام پارلمانی -برای ما لااقل- بیشتر از نظام ریاستی است. به هر حال، من مشکلی در ساختار نمیبینم. بله، ما کارگزارها اشکال داریم؛ در این شکّی نیست. کارگزارها کوتاهی دارند، سلایق گوناگون دارند، ناتوانیهایی دارند، کمبودهایی دارند، و نتیجه این میشود که گاهی در حرکت اشتباه میکنیم. اشتباه ماها هم مثل اشتباه اشخاص عادّی نیست؛ ما وقتی اشتباه میکنیم، اشتباهمان شکافهای بزرگی در متن جامعه به وجود میآورد.
وظیفهٔ اعضای حکومت: عدالت، پارسایی، کمک به مردم و پاکزیستی
… باید اینها را معیار قرار بدهیم، واقعاً باید در این جهت حرکت کنیم. نمیگویم مثل امیرالمؤمنین بشویم که خب این امکانپذیر نیست؛ امّا قلّه را در نظر بگیریم و بهسمت قلّه حرکت بکنیم؛ حالا گیرم که کسی به قلّه نرسد امّا در این جهت حرکت بکنیم؛ این وظیفهی ما است؛ واقعاً در حکومت اسلامی برای امثال ماها که عضو و جزو این حکومت و دولت هستیم، وظیفه این است که در فکر عدالت باشیم، در فکر زهد و پارسایی خودمان باشیم، در فکر کمک به مردم باشیم، در فکر پاک زندگی کردن باشیم؛ اصلاً باید جهتگیریمان این باشد. انشاءالله این عید بر همهی شماها و برخانوادههایتان مبارک باشد.
سنگینتر بودن وظیفهٔ کارگزاران در توبه و استغفار و مراقبت
خوب، این برای کارگزاران وظیفهی لازمتری است. یعنی من و شما که در بخشی از کارهای کشور مسئولیتی داریم یا تأثیری داریم، در یک حوزهی خاص اجتماعی نفوذی داریم، وظیفهمان در امر استغفار و توبهی الی اللَّه و انابهی الی اللَّه سنگینتر است؛ خیلی باید مراقب باشیم. گاهی حتّی در زیرمجموعهی من و شما یک تخلفی صورت میگیرد؛ اگر به نحوی این تخلف مستند به ما باشد، ما مسئولیم. مثل اینکه مثلاً کوتاهی کردیم در ابلاغ، کوتاهی کردیم در گزینش این شخص، کوتاهی کردیم در برخورد با تخلفات، این موجب شده است که تخلفی به وجود بیاید. «قوا …
لزوم مدیران معتقد، شجاع و مخلص برای تحقق پیشرفت و عدالت
… و دارد انجام میگیرد؛ اما مبارزهی با فساد، کار دشواری است؛ کاری است که انسان، مخالف پیدا میکند. شایعه درست میکنند، دروغ میگویند و آن کسی که در این میدان جلوتر از دیگران حرکت کند، بیشتر از همه مورد تهاجم قرار میگیرد. این مبارزه هم لازم است و باید انجام بگیرد. خوب، کسانی که بخواهند این کارهای بزرگ را چه در زمینهی پیشرفت، چه در زمینهی عدالت انجام دهند، باید مدیرانی باشند که به این چیزها معتقد باشند؛ حقیقتاً عقیده داشته باشند که باید عدالت برقرار شود، باید با فساد مبارزه شود. مدیران معتقد و مؤمن به این مبانی که دارای شجاعت باشند، دارای اخلاص باشند، دارای تدبیر و عزم راسخ باشند، قطعاً میتوانند این مقاصد و این اغراض عالی الهی را تحقق ببخشند. این مطلب اوّلی که لازم بود عرض کنم.
نگاه به مسئولیت بهعنوان فرصت تقرب به خدا و ذخیرهٔ آخرت
اولین مطلبی که به مجموعهی محترم عرض میکنیم، این است که یک فرصت ذیقیمتی در اختیار شما قرار گرفته است. به این فرصت برای تقرب به خدا، برای عبادت، برای تکامل نفس، برای انجام وظیفهای که ما را پیش خدای متعال روسفید خواهد کرد و ذخیرهای محسوب خواهد شد، نگاه کنید؛ برای آن روزی که انسان با حسرت به زندگی دنیائی خود نگاه میکند و دنبال ذخیرهای برای آن روز میگردد؛ روز قیامت.
سرنوشت کشور و دنیای اسلام در دست کارگزاران نظام
… شاغلی باشیم در یک بخش فرهنگی و غیره با یک ظرفیت و دائرهی محدود؛ اما حالا ما - یعنی من و شما - در یک مجموعهای که سرنوشت کشور در دست این مجموعه است، واقع شدهایم. این، خیلی فرق میکند با اینکه انسان یک کار مفیدی را در یک گوشهای برای خودش انجام بدهد. سرنوشت یک کشور، سرنوشت یک ملت، بلکه میشود گفت به جهت اهمیتی که این کشور و این ملت دارد، سرنوشت دنیای اسلام، امروز در دستان این مجموعهای است که اینجا نشستهاند؛ یا مجموعهی کارگزاران نظام اسلامی. این را همهمان هرجا هستیم، قدر بدانیم. این فرصت، همیشه در دست ما که نمیماند؛ امروز اینجا مشغولیم، فردا یا در این شغل نیستیم یا اصلاً در این دنیا نیستیم. این فرصت مغتنمی است؛ کار بزرگی دارد به وسیلهی یکایک اجزای اجرائی نظام جمهوری اسلامی انجام میگیرد. …
پرهیز مسئولان نظام اسلامی از تأمین آیندهٔ مالی خود از راه مسئولیت، برخلاف رویهٔ رایج دنیا
امروز در دنیا هر کسی به وزارتی، ریاستی و مدیریتی میرسد، جزو اولین اهدافش این است که از طرقی - حالا ولو ظاهراً قانونی - آیندهی خودش را تأمین کند؛ فردا که از کار کنار رفت، در فلان کمپانی، در فلان شرکت و در فلان سرمایهگذاری مهم سهمی داشته باشد. ما در نظام جمهوری اسلامی مایلیم مسئولان ما اینطور نباشند. خوشبختانه میبینید امروز مسئولان کشور، خود رئیس جمهور در رأس آنها، به معنای واقعی کلمه، همهی وقتشان را دارند برای مردم صرف میکنند.
ملامت خود به جای ملامت مردم در کمبودها
من چهار پنج سال پیش همینجا در حسینیه این مطلب را با مجموعهی کارگزاران مطرح کردم؛ گفتم انقلاب اسلامی، نظام اسلامی، دولت اسلامی و بعد کشور اسلامی. اگر دولت ما اسلامی شد، آن وقت کشورمان اسلامی خواهد شد. اگر من و شما در معاشرتمان، در رفتارمان، در طلب مالمان، در مجاهدتمان، نتوانستیم خود را به حد نصاب برسانیم، از آن دانشجو، از آن جوان بازاری، از آن عنصر در ردههای پایین دولتی، از آن کارگر، از آن روستایی، از آن شهری چه توقعی میتوانیم داشته باشیم که اسلامی عمل کنند؟ چرا مردم را بیخود ملامت میکنیم؟ نباید ملامت کنیم. اگر کمبودی هست، خودمان را باید ملامت کنیم؛ «لوموا انفسکم».
لزوم ایمان کافی به اسلام و انقلاب و توان و نشاط متناسب در افراد رأس کار
در رأس کار باید کسانی قرار بگیرند که ایمانشان به اسلام و انقلاب و ارزشهای اسلامی و انقلابی در حد کافی باشد؛ در ارزشهای اسلام تردید نداشته باشند و توان و نشاط و قدرت تحرک و پیگیریشان متناسب با اینهمه کاری باشد که جمهوری اسلامی دارد، تا انشاءاللَّه کشور جلو برود.
لزوم کنترل خود از سوی زمامداران و مدیرانی که گلوگاههای کشور در دست آنهاست
… از همه جای دنیا بیشتر است. علاوه بر این، آنها را نباید در خود آن کشورها مقایسه کرد؛ بلکه باید در همه ی دنیا محاسبه کرد؛ چون دامنه ی نفوذ و اقتدار و حرکت اینها در همه ی دنیاست. ما فعلاً نمی خواهیم در مسائل جهانی و بین المللی وارد شویم؛ خودمان را محاسبه کنیم. اگر می خواهیم دنیا آباد شود، باید خودمان را کنترل کنیم. من و شما که زمامدار و مدیر هستیم و اداره ی امور مالی و صنعتی و کشاورزی کشور دست ماست - یعنی گلوگاه های فعال کشور دست من و شماست - باید خود را کنترل کنیم. فقط شخص خود ما نیستیم؛ ما یعنی مجموعه. شما، یعنی شما و معاونان و مدیران و مسؤولانِ اثرگذارتان. البته ممکن است کسی در گوشه یی و در سطوح خیلی پایین خطایی بکند که قابل کنترل و پیشگیری و پیش بینی نباشد؛ آن بحث دیگری است؛ اما مجموعه یی که شما مدیر و رئیس و وزیر آن هستید، باید این خصوصیات را داشته باشد. …
وظیفهٔ همهٔ کارگزاران در اقامهٔ دین، عدالت، رفع تبعیض و توجه به محرومان
… باشد، بعد برویم سراغ سرمایهداری غرب، سراغ حکومتی که سرمایهداران و کمپانیداران و زشتروترین ظالمان و ستمگران عالم آن را اداره میکنند!؟ این درست است؟ این همان نفاق خواهد شد. پرچمی را با یک نامی بلند کنیم، آن وقت در زیر این پرچم سراغ چیزهای دیگر برویم!؟ امروز در نظام اسلامی، همه کارگزاران حکومت، از پایین تا بالا؛ از رهبری - که خدمتگزار همه است - از رئیس جمهور، از وزرا، از مسؤولین قضایی، از نمایندگان مجلس و از مدیران گوناگونی که در اکناف کشور هستند، باید همّتشان این باشد که دین خدا را اقامه کنند، عدالت را احیا کنند، تبعیض در اجرای مقرّرات را از میان بردارند، بیشترین توجّهشان به طبقه محروم و مستضعف و فقیر باشد - همچنان که امیرالمؤمنین بود - شعار تقوا را شعار شخصی و عمومی خودشان قرار دهند؛ این وظیفه ماست. این که دنیا این طور حکومت را میپسندد یا نمیپسندد، این برای ما معیار و ملاک نیست. جهت، این است، سمت و سو، این است. البته زمانه روز به روز پیچیدهتر میشود؛ ارتباطات انسانی روز به روز دشوارتر و پیچیدهتر میشود؛ اِعمال عدالت و اقامه حق کار آسانی نیست؛ اما هدف این …
ضعف دستگاهها مربوط به مجریان است نه به نظام
امام اصول انقلاب و چارچوبها را آنچنان مستحکم و دقیق و روشن ترسیم کرد تا جریانهای مسلّطِ عالم نتوانند این انقلاب را مثل بقیه تحوّلات سیاسی در هاضمه فرهنگی خود هضم کنند و از بین ببرند. آنچه ملت ما باید بر آن پافشاری کند، همین اصول تغییرناپذیر است. البته ممکن است دولتها، مجلسها و قوّه قضاییّه، در بخشهای مختلف ناتوانی نشان دهند و آنچه که مقصود و مراد انقلاب و نظام اسلامی است، برآورده نشود؛ اما این ضعف مربوط به کارگزاران و مجریان است. متأسّفانه دشمنان نظام هر جا ضعفی مربوط به یک دستگاه باشد، آن را به نظام نسبت میدهند.
حرمت شرعی تصدی مسئولیت بدون اعتقاد به آرمانهای نظام
… که بتواند آدمهای نامعتقد به آرمان اسلامی را در صفوف مسؤولان بالای کشور نفوذ دهد؛ برای اینکه انسجام مدیران ارشد کشور به هم بخورد. این خطرِ بزرگی است. البته مدیران کشور هم مثل بقیه مردم در هر مسألهای آراء و عقایدی دارند و عقاید آنها برای خودشان محترم است؛ ولی دو نکته وجود دارد: یکی اینکه اگر کسی در نظام جمهوری اسلامی در مسؤولیتی مشغول کار است، ولی آرمانهای نظام جمهوری اسلامی را آنگونه که امام بزرگوار ترسیم کرده است و در قانون اساسی تجسّم پیدا کرده، در دلش قبول ندارد، اشغال آن پست برای او حرام شرعی است. آنجایی که صحبت از مسائل اساسی نظام اسلامی است، آنجایی که وحدت دین و سیاست مطرح است، آنجایی که اصول قانون اساسی مورد نظر است، آنجایی که الزام به تبعیّت از دین و شریعت مطرح است، اگر یک مسؤول عقیدهای غیر از این دارد، میتواند شهروند جمهوری اسلامی باشد - مانعی ندارد - اما نمیتواند مسؤول باشد؛ بخصوص در مسؤولیتهای بالا. مدیران ارشد، نمایندگان مجلس و مسؤولان عالیمقام قوّه قضایی، درعینحال که مسؤولیت مهمّی در نظام جمهوری اسلامی دارند، نمیتوانند به آرمانهای نظام جمهوری اسلامی و اصول قانون اساسی اعتقادی نداشته باشند؛ چون اعتقاد انسان در عمل و گفتار او اثر میگذارد.
لزوم نظارت بر حاکمان برای امانتداری و جلوگیری از سوءاستفاده به سبب تجمع قدرت و ثروت
پاسـخ: من عرض میکنم، هیچکس فوق نظارت نیست. خودِ رهبری هم فوق نظارت نیست؛ چه برسد به دستگاههای مرتبط با رهبری. بنابراین همه باید نظارت شوند. نظارت بر کسانی که حکومت میکنند - چون حکومت بهطور طبیعی به معنای تجمّع قدرت و ثروت است؛ یعنی اموال بیتالمال و اقتدار اجتماعی و اقتدار سیاسی در دست بخشی از حکّام است - برای این که امانت بهخرج دهند و سوء استفاده نکنند و نفسشان طغیان نکند، یک کار لازم و واجب است و باید هم باشد. البته این تقسیم بندی - نهادهای زیر نظر رهبری و نهادهای غیر زیر نظر رهبری - تقسیمبندىِ غلطی است؛ ما چنین چیزی نداریم. طبق قانون اساسی، سه قوّه مجریّه و قضایّیه و مقنّنه زیر نظر رهبریاند. دستگاههای دیگر نیز همینطورند. زیر نظر رهبری بودن به معنای این نیست که …
فرصت بیسابقه از صدر اسلام برای تحقق اهداف الهی
… یک تفکّر و یک اندیشه منظم و مدوّن نباشد، هدفها هم به همان نسبت تابع حوادث و پیشرفتهای عالم و امیال مردم و گروهها خواهد بود. بنابراین نمیشود کسی ادّعا کند که من به دنبال آرمانهای والای مورد نیاز بشر هستم؛ ادّعا هم نمیکنند. ما چرا؛ ما این را ادّعا میکنیم. مسؤولان این نظام با این امید هم وارد این میدان شدهاند که بتوانند از اهداف الهی که مورد اعتقاد آنهاست، چیزی را تحقّق بخشند و در زندگی پیاده کنند. از بعد از صدر اسلام تا امروز هم، چنین فرصتی پیش نیامده است. موقعیت بسیار استثنایی و بخصوصی است. باید این موقعیت را مغتنم بشماریم و هر کجا هستیم - در قوای سهگانه و در همه بخشهای مدیریّتی این کشور - سعی کنیم حقیقتاً اهداف و آرمانهای اسلامی را در حدّ توانِ جمعِ اداره کننده و مسؤول امور کشور - که توان بالایی هم هست - پیش ببریم. بر این اساس، وظایفی برعهده …
لزوم تطبیق دین و تقوا و رفتار مسئولان با الگوی اسلامی
… الگوست، کار برای کارگزاران نظام آسانتر است؛ چون نسخه کامل را در اختیار دارند و در همه چیزش هدایت هست. وقتی آدمی مثل من در رأس کار باشد، البته کارِ کارگزاران مشکلتر است؛ ولی ثوابشان هم بیشتر است. اگر توانستند در این راه حرکت کنند، اجر الهیشان بیشتر خواهد شد. هر کدام از شما تلاش کنید که برای این مسؤولیتها خودتان را با الگوی اسلامی منطبق سازید؛ یعنی دینتان، تقوایتان، رعایتتان نسبت به حال مردم، رعایتتان نسبت به شرع، رعایتتان نسبت به بیتالمال، اجتنابتان از خودخواهیها و خودپرستیها و رفیقبازیها و قوموخویشپرستیها و اجتنابتان از تنبلی و بیکارگی و بیعملی و هوی و هوس و این چیزها مطابق با الگوی اسلام باشد. هر کدام از شما بتوانید در این زمینهها کار خودتان را بکنید و پیش بروید و خودتان را بسازید، البته ثواب شما از آن کسی که در زمان امیرالمؤمنین علیهالصّلاةوالسّلام این کار را میکرد، یقیناً بیشتر است؛ چون او به امیرالمؤمنین علیهالصّلاةوالسّلام نگاه میکرد و آن …
لزوم قدردانی و تلاش خستگیناپذیر در خدمت به چنین ملتی
… سپاه و همه، برای اینمردم کار میکنید؛ مردمی با چنین ایمان و عزمی. دعای امروز هم، همین مضمون را دارد: «و قد علمتُ انّ افضل زادالرّاحل الیک عزمُ وادارةٍ یختارک.[6] » این عزم و اراده انسان، که موجب اختیار راه خدا شود، اساس چیزهاست، و ملت ایران این را دارد. برای چنین ملتی تلاش میکنید، باید خیلی قدر بدانید، و هرچه میتوانید، کوشش کنید و از کار خسته نشوید و انشاءالله به اجر الهی امیدوار باشید.
کارآمدی مجموعهٔ ادارهٔ کشور در سه قوه در گذر از گذرگاههای سخت
این یکی از راههاست. یعنی کار مسئوولان کشور را زیر سؤال میبرند. در حالی که معلوم شده است مجموعهای که کشور را اداره میکند، کارایی دارد، اعمّ از قوّهی قضایّیه، قوّهی مجریّه و قوهی مقنّنه. روشن است که گذراندن کشور از این گذرگاههای سخت، شوخی نیست. مگر بدون یک مدیریّت درست چنین کارهایی امکان دارد!؟ شما یکی دو روز به خانهی مسکونی خودتان بیاعتنایی کنید، ببینید چه خواهد شد! مگر میشود بدون مدیریّت، یک کشور را از گذرگاههای سخت گذراند!؟
پاکی دستگاه سیاسی و دوری مسئولان از دنیاطلبی با هدف رضای خدا
در نظام اسلامیای که امام پدید آورد، دستگاه سیاسی، یک دستگاه پاک و متشکّل از انسانهایی است که دارای صلاحند؛ اهل دنیاطلبی نیستند و برای خود چیزی نمیخواهند. برای آنها هدف عبارت است از اسلام و احکام الهی و ماوراىِ همه اینها، هدف عبارت است از رضای خداوند. نمونه کاملش، خودِ این بزرگمرد بود. مسؤولین نظام، به فضل پروردگار، در این سالیان پر تلاطمِ بعد از پیروزی انقلاب تا امروز، نشان دادند که همه از آن چهره منوّر نشانی دارند؛ حتّی بعضی هم، بیش از آنچه که بشود توصیف کرد.
تجلی نظام برای مردم در چهرهٔ مسئولان محلی
بنده بارها به مسئولین مختلف کشور در جاهاى مختلف عرض کردهام؛ من میگویم آقایان! مردم فلان شهر دورافتاده یا فلان روستاى دورافتادهى کشور، نظام را در چهرهى همان بخشدار یا رئیس پاسگاه نیروى انتظامى یا آن مسئول مربوطه مشاهده میکنند؛ براى آنها رئیسجمهور و وزیر و رئیس و معاون و همه، همین است که با او مواجهند. اگر او سالم باشد، امین باشد، مردمدار باشد، دلسوز باشد، نشانهى این است که کلّ تشکیلات دولت اینجورى است و اگر خداى نکرده او قدم را کج بردارد، آن کسانى که با او مواجهند مقایسه میکنند؛ نمیشود جلوى مقایسهى آنها را گرفت. من در شروع این دولت جدید ــ که انشاءالله دولت مبارک جمهورى اسلامى براى ملّت ایران و کشور عزیز ما داراى برکات فراوان باشد ــ این توصیه را مؤکّد میکنم که گزینش همکاران مهم است. البتّه در سطح وزرا رعایت و دقّت زیادى میشود؛ هم رئیسجمهور محترم، هم مجلس محترم …
امکان کسب ثواب و اجر الهی از راه شغل و مسئولیت
خدمت به این مردم، با ارزش است. بنده وقتی که در اجتماعات کارکنان دولت، در هر یک از استانها، شرکت میکنم، رسمم بر این است که برادرانه و دوستانه، آنچه را که مایهی افزایش ثواب الهی برای آنها میدانم، به آنها بگویم. شما میتوانید با این شغلی که امروز دارید، ثواب الهی را کسب و اجر بزرگ الهی را به دست آورید. اگر مدیرید، اگر مسؤولید و اگر در بخشهای فرهنگی، سیاسی، اقتصادی، نظامی و غیره هستید هر جا هستید و هر کاری که دارید میتوانید ضمن حفظِ همین امتیازاتی که یک کار برای انسان دارد اگر چه مأمورین جمهوری اسلامی، مثل خیلی جاهای دیگر و مثل دوران گذشتهی همین کشور، امتیازی هم از مدیریّت ندارند ثواب و اجر الهی و ذخیرهی اخروی را برای خودتان فراهم کنید. راه دارد و میشود این کار را کرد.
قضاوت مردم دربارهٔ نظام بر پایهٔ برخورد کوچکترین مأمور
بنده مکرّر، در زمان امام، در مواجهه با مسؤولین بالای کشور میگفتم: «مردم فلان روستا، امام را که نمیبینند. برای آنها، امام و نظام و رئیس جمهور و نخست وزیر و مسؤولین بالا، همان بخشدار ذیربط و فرماندهی پاسگاه ژاندارمری [نیروی انتظامی امروز] است. با او مواجهند. نظام برای آنها، همین است. آنها روی برخورد کوچکترین مأمور ما حساب و جمعبندی میکنند.» البته ملت تا کنون جمعبندی خوبی نسبت به دستگاه داشته است. لکن بالاخره باید مراقبت کرد.
فاصلهٔ ناپیمودنی مسئولان جمهوری اسلامی با مسئولان دنیا
من یک وقتى گفتم،[4] اگر امروز مسئولین جمهورى اسلامى با آنچه در زمان امیرالمؤمنین بود تفاوت زیادى دارند، با آنچه امروز مسئولین در دنیا هستند هم، تفاوتشان بسیار زیاد و فاصلهشان ناپیمودنى است. آن کسانى که در دنیا رئیسجمهور میشوند یا وزیر میشوند، مجموعهاى از لذایذ را و استفادههاى شخصى را در طول مدّت مسئولیّت خودشان براى خودشان ردیف میکنند؛ اصلاً به شوق همانها جلو مىآیند؛ غالباً اینجور است. حالا ممکن است مواردى هم در دنیا استثنا باشد. لذا شما مىبینید، خوشبختترین رئیسجمهورهاى سابق که مال غالب کشورهاى غربى از جمله آمریکا [هستند] آنهایى هستند که توانسته باشند در اواخر دوران ریاست جمهورى با چند …
کار در نظام اسلامی همچون صراط میان بهشت و جهنم
… بدتر از آنها عمل مىکنند؛ کمااینکه مىشنویم بعضى که سر و کارشان به ادارهاى مىافتد و رشوهاى از آنها مىگیرند، مىگویند این نظام از آن نظام بیشتر رشوهگیرى دارد! نه. اینها سر و کارشان با رشوهگیرها نیفتاده بود تا ببینند چطور پوست مراجعه کننده را مىکندند! پس ببینید کار در این نظام، این قدر خطرناک است. لب مرز است؛ مثل صراط است. اگر درست حرکت کردیم بهشت است؛ اگر خداى ناکرده، درست حرکت نکردیم، دیگر نیمه راه نیست؛ جهنم است.
گماشتن متدینان در سطوح عالی اجرایی و لزوم گسترش آن به سطوح پایین
ما توانستهایم قوانین را اسلامى کنیم و هر چه قانون زاییده میشود، اسلامى است؛ ما توانستهایم مجریان را از آدمهاى متدیّن انتخاب بکنیم و امروز هر چه مجرى در سطوح عالى گماشته میشود، متدیّنینند. بهتر آن وقتى خواهد شد که تا سطوح پایین هم متدیّنین بشوند امّا این کارى است از آن کارهاى درازمدّت. چون این کار دیگر از آن کارهاى دولتى نیست؛ این کار، کار روحانیّت است، کار تبلیغ است، کار دین است که آدمها را درست بسازند؛ وَالّا اگر فرض کنیم که امروز جاهایى را که یُقال[6] اینکه آدمهاى غیر دینىِ غیر متصلّب در دین هستند، اگر بخواهیم خالى کنیم، معلوم نیست جاى …
لزوم دوری از رفاهزدگی، فساد، تکبر و دستهبندیهای ناسالم
همچنین مسئولان نظام، اعمّ از نمایندگان محترم مجلس و مأموران اجرائى و قضائى باید مراقب باشند که از عوارضى که در نظامهاى طاغوتى و غیر مردمى، بیمارىِ همهگیر کارگزاران است، خود را با دقّت و وسواس دور نگه دارند؛ بیمارى رفاهزدگى و عشرتطلبى، بیمارى زدوبند نامشروع و فساد مالى و ادارى، بیمارى تکبّر و دورى از مردم و بىاهمّیّتى به نیاز و خواست و اراده و حضور آنان، بیمارى دستهبندىهاى ناسالم و ترجیح مقاصد باندى بر مصالح عمومى و امثال اینها که ابتلاء به آن، مانند موریانه پایههاى هر نظامى را سست و پوک میکند؛ و یا دل سپردن به سنّتهاى طاغوتى و رغبت به احیاى آنها و بىتفاوتى یا بىاعتنائى به ارزشهاى اسلامى و انقلابى، که دل را میمیراند و نشاط و شوق خدمت به مردمى را که مخلصانه جان و مال خود را در راه انقلاب دادهاند، سلب میکند و آنان را نومید و غمگین میسازد.
الگو شدن کارگزاران در ایمان، انقلابی بودن، تسلط بر نفس و کار برای خدا
… از نهادهایى که وابستگى خاصّى به یک دستگاهى ندارند ــ جهت حرکتشان باید این باشد. ما اگر توانستیم این جهت حرکت را به طور دقیق پیدا کنیم و تأمین بکنیم، آن وقت احساس میکنیم که هر حرکت ما، هر کار ما، هر قدمى که برمیداریم، قدمى است که خداى متعال از آن راضى است. به هر حال نکات متعدّدى در زمینهى مسائل کارگزاران هست که من به معدودى از آنها اشاره کردم و اجمال آنچه میخواهم در یک جمله عرض بکنم، [این است:] کارگزاران حکومت اسلامى باید به سمت نمونه و الگو شدن از لحاظ ایمانى پیش بروند؛ یعنى نمونهى انسان متدیّنِ انقلابىِ مسلّطِ بر نفْس و عامل براى خدا؛ این، آن چیزى است که اگر در بین تودهى مردم ما افراد زیادى از این قبیل هستند، باید به این سمت برویم که در کارگزاران حکومت ما، همه اینجورى باشند. این لازمهى حکومت اسلامى است و حکومت اسلامى با این پایدار خواهد شد و استقرار خواهد یافت.
خدمت صادقانه به مردم، احترام به قانون و درستکاری
مأموران و کارگزاران نظام -چه در قوّهی مجریّه و چه در قوّهی قضائیّه- خود را مظهر تدبیر و امانت و خدمتگزارى نظام بدانند و دلسوزانه و صادقانه در خدمت به مردم بکوشند و با احترام مؤکّد به قانون، نمونههاى بارزى در درستکارى و خلوص را به مردم نشان دهند و بدانند که خدمت به این مردم فداکار، عبادتى بزرگ و افتخارى ابدى است.
منصب حکومتی مسئولیت است نه وسیلهٔ راحتی و کسب دنیا
در نظر امیرالمؤمنین علیهالصلاةوالسلام منصبِ حکومتی نباید وسیلهای باشد برای راحتی خود، برای عیشِ خود، برای کسب دنیا برای خود. این یک کاسبی مثل بقیه کاسبیها نیست؛ این یک مسئولیتپذیری است. نمیتواند اشتغالِ به این مسئولیت برای این باشد که انسان چیزی بهدست بیاورد، مالی کسب کند، مالی جمع کند، آیندۀ خود و فرزندانش را از این راه تأمین کند، یا خوش بگذراند در دنیا. این نباید باشد!