رد نسبت مخالفت با علم پیشین خدا به او از سوی معتزله
… عالم است. و هیچ معلومی یا چیزی که بتواند معلوم باشد نیست مگر آنکه او به حقیقت آن عالم است، و بر او - سبحانه - هیچ چیز در زمین و آسمان، پنهان نیست. و به این سخن دلائل خرد و کتاب مسطور و روایات متواتر از آل رسول (ص) دلالت دارد، و این مذهب همهی امامیه است. و آنچه معتزله از هشامبنالحکم آوردهاند که وی بر خلاف این سخن گفته است، ما از آن خبری نداریم، و عقیدهی ما آن است که این نقل، تهمتی است بدو از سوی ایشان و اشتباهی است از سوی کسانی که در این نقل از آنان تقلید کرده و آن را به شیعه نسبت دادهاند.... و در این عقیده همهی منسوبین به توحید با ما همراهاند مگر جهم ابن صفوان از مجبره و هشام بن عمرو الفوطی از معتزله...» (ص ۶۰ - ۶۱) در اینجا نیز لحن سخن و استناد به حدیث متواتر و قرآن و عقل، چنان است که استقلال شیعه در منشأ استناد، کاملاً واضح میگردد. گو اینکه …
از رجال بینظیر شیعه و مورد ستایش ائمه (ع)
شما در بین کلمات ائمه علیهمالسلام یا سیرۀ آن بزرگواران، کسی را که اینگونه مورد توجه ویژه قرار گرفته باشد، کمتر میبینید؛ مگر آن افراد بسیار برجسته مثل هشامبنحکم یا مؤمنالطاق که اینها در بین رجال شیعه، بینظیر یا بسیار کمنظیر بودند. ائمه علیهمالسلام امثال هشام و مؤمنالطاق را ستایش میکردند و مورد توجه و علاقه قرار میدادند؛ اما آن کسانی را هم که مدح و فضایل را به زبان شعر بیان میکردند ـ ولو آنچه که میگفتند، در حد اوج سخن هشامبنحکم هم نبود ـ مورد توجه و نوازش و احترام و تجلیل و تکریم قرار میدادند.