اجابت مردم در آغاز نهضت ۱۳۴۱ به سبب عالم دین بودن امام
وقتى که امام بزرگوار ما نهضت را در سال ۱۳۴۱ شروع فرمود، آن کسانى که به نداى او پاسخ گفتند، از هزار نفر، یک نفر نمىشناختند که این مرد کیست؛ خیلىها اسم ایشان را هم درست نمیتوانستند تلفّظ کنند امّا اجابت کردند؛ [تنها] میدانستند عالِم بزرگى است در قم که سینه سپر کرده است براى حفظ اسلام و ایستاده است. جاذبه این بود: عالِم دین. بعد که مردم با ایشان آشنا شدند و ایشان را شناختند، آنوقت آن پیوند عاشقانهى بىنظیر پدید آمد که در علماى ما چنین چیزى نبود و به این آسانىها هم نخواهد بود. این، آن ذخیرهى معنوى است.
امتناع برخی مدعیان سابقهٔ مبارزه و دانش سیاسی از پذیرش رهبری امام
کسانی بودند که میدانستیم اینها در مقابل دعوت انقلاب و آن دعوتی که از سوی امام میشد و قدمبقدم این نهضت را و مبارزه را هدایت میکرد مقاومت دارند و امتناع میورزند و در یک راه دیگری حرکت میکنند و قدم میزنند، لذا حاضر نیستند او را قبول بکنند، یعنی عیناً همان مرضهایی را که در آن مردم جاهل بود، آدم در اینها مشاهده میکرد: که میگویند: سابقه مبارزه ما بیشتر است حالا بیائیم تسلیم این حرف جدید بشویم؟ ما مفاهیم سیاسی را روشنتر میدانیم، با مجلات خارجی آشنا هستیم، با کتابهای اروپایی آشنا هستیم، با مفاهیم فرهنگنو جهانی آشنا هستیم، حالا بیائیم تسلیم یک روحانی بشویم که از قم حرکت کرده زیر بار او برویم؟. این احساسات آنها بود!! و حقیقت قضیه لزوم یک حرکت انسانی و جذب نیروهای مردم و هدایت آنها بسوی یک فرد درست و یک اقدام صحیح بود که وقتی پیامآور این حقیقت در میدان ظاهر شد همه باید به او میپیوستند، لکن جاذبههای مخالف که در حقیقت دافعه نسبت به این حرکت بودند مانع میشوند که اینها به …
برکت الهی در حرکت بیامکانات طلاب مبارز
… مأموریّت از یک مرکز خاصّى حرکت میکرد براى اینکه پیامى را به جایى برساند، مردمى را از اوضاع مطّلع کند، اعلامیّهاى را در جایى پخش کند یا آن را تولید کند یا تکثیر کند، کمترین چیزى و آخرین مطلبى که به یادش مىآمد، امکانات بود؛ اصل قضیّه این بود که راه بیفتیم. راه هم مىافتادند و میشد و خداى متعال برکت میداد به حرکت آنها و شد آنچه شد؛ دیدید. این نقل از جاى دورى نیست، زندگى خود شما است که آن را شاهد بودید.
ثمرهٔ اخلاص بنیانگذار حوزه و اخلاص امام
… ؛ تا امروز این[طور] بوده. آن روزى که مرحوم آیتالله حائرى (رضوان الله تعالى علیه) وارد این شهر شد در سال ۱۳۴۰ قمرى ــ یعنى ۷۲ سال قبل از این ــ از اینهمه برکات خبرى نبود؛ نه در این شهر، نه در این کشور و نه در سراسر عالم؛ این حوزه را او پایهگذارى کرد. چهل سال بعد از آن تاریخ تقریباً، یعنى در سال ۱۳۸۱ و ۸۲ [۱۳ قمری]، این نهضت آغاز شد. ببینید چقدر این ثمره به اصل نزدیک است. چطور آن اخلاصى که نشانندهى این نهال ــ نهال حوزهى علمیّه ــ در وجود خود داشت به ثمر نشست، تا این نهضت پدید آمد و نشانندهى نهال نهضت یعنى آن معلّم نسل کنونى و نسلهاى آیندهى بشر، آن مرد خدا، آن بندهى صالح، آن رهرو راه پیغمبران، با اخلاص خود چه کرد که این نهال تا امروز اینهمه ثمرات بخشیده است که در سراسر عالم، شما ثمرات آن را مىبینید و در کشور ایران، یکى از ثمرات آن تلاش، تشکیل جمهورى اسلامى است با همهى برکاتش، و در جاهاى دیگر، بیدارى مسلمین؛ و بقیّهى قضایا که میدانید. امروز هم من و شما باید با اخلاص، با تلاش، با جهاد حرکت کنیم تا این درخت، ثمربخش بماند و ثمربخشتر بشود. این بارى است که ما دستبهدست میگردانیم. پس حوزهى علمیّه یک وجود مثمر بوده است؛ بعد از این هم باید مثمر باشد؛ این یک نکته و یک …
افتخارات علمای گذشته بهعنوان زمینهٔ پیروزی نهضت
… یزدى و آشیخ میرزا محمّدحسن آشتیانى در تهران و مرحوم مدرّس و مرحوم آیتالله کاشانى و مرحوم آیتالله بروجردى و دیگران و دیگران و دیگران، هر کدام برگى بر این ورق افزودند و این کتاب مفصّل و مطوّل پدید آمد پُر از فضائل دین و افتخارات علماى دین؛ این شوخى نیست. این زمینهى پیروزى این نهضت است؛ و این مال گذشته است.