دوازدهم بهمن روزی استثنائی و تاریخساز که مسیر تاریخ را تغییر داد
… هست که شما میدانید واقعهای در این روز اتّفاق افتاده، روز مهمّی است، روز بزرگی است؛ این روزها در تاریخ ثبت میشود به عنوان یک حادثه، به عنوان یک قضیّهی مهم؛ لکن بعضی از روزها هستند که انسان اینها را فراتر از برجستگی و فراتر از تاریخی بودن مشاهده میکند؛ اینها روزهای تاریخسازند؛ واقعهای که در آن [روز] اتّفاق افتاده، در واقع مسیر حرکت تاریخ را جابهجا کرده و تغییر داده؛ روز دوازدهم بهمن از این قبیل است.
استقبال یکپارچه و بیسابقهٔ ملت از امام
امام در دل تهدیدها به تهران آمد؛ در دل تهدیدها! شما جوانها آن روزها را ندیدهاید. تهدید آمریکا بود، تهدید رژیم بود، تهدید تروریستها بود؛ بعدها معلوم شد که اینها چه برنامههایی داشتند برای آمدن امام. در دل این تهدیدها، امام با جرئت و با قدرت به تهران آمد؛ وارد تهران شد و ملّت، یکپارچه مقدم امام را گرامی داشتند. آن استقبالی که در روز دوازدهم بهمن از امام شد، تا آن جایی که ما اطّلاع داریم، در تاریخ و در زمان خود ما که جمعیّتها زیاد شده، امکانات زیاد شده، سابقه ندارد؛ این استقبال عجیب از امام [شد]!
دوازدهم بهمن پدیدآورندهٔ ۲۲ بهمن، روز جمهوری اسلامی و پیشرفتهای کشور
بیستودوّم بهمن را دوازدهم بهمن به وجود آورد. بیستودوّم بهمن به آن عظمت را دوازدهم بهمن به وجود آورد. اگر دوازدهم بهمن نبود، اگر آمدن امام نبود، اگر آن استقبال عظیم مردمی نبود، بیستودوّم بهمن اتّفاق نمیافتاد. روز جمهوری اسلامی را که دوازدهم فروردین است، دوازدهم بهمن به وجود آورد؛ پیشرفتهای این کشور را دوازدهم بهمن به وجود آورد. روز مهمّی است، تاریخساز است. روز دوازدهم بهمن که امروز باشد، حقیقتاً یک روز تاریخساز است؛ این را فراموش نکنیم. به برکت لطفی که خدای متعال به امام بزرگوار داشت، این انجام گرفت و بحمدالله تا امروز هم ادامه دارد. البتّه دوازدهم بهمن این برکات را داشت، دشمنی …
بیخبری چندساعته از امام پس از سخنرانی بهشت زهرا
خاطره که البتّه خیلى هست؛ یعنى همهى محفوظات ما به این معنا خاطره است. یکى از خاطرات خیلى جالب من، آن شب اوّلى است که امام وارد تهران شدند؛ یعنى روز دوازدهم بهمن، شب سیزدهم. شاید اطّلاع داشته باشید، لابد شنیدهاید که وقتى امام آمدند و رفتند بهشت زهرا و سخنرانى کردند و بعد با هلىکوپتر بلند شدند رفتند، تا چند ساعت کسى خبر نداشت امام کجا هستند؛ علّت هم این بود که این هلىکوپتر برده بود امام را در جایى که خلوت باشد؛ چون اگر میخواستند جایى بنشیند که جمعیّت باشد، مردم میریختند و اصلاً اجازه نمیدادند که امام بروند یک جایى بنشینند استراحت کنند، میخواستند دُور امام را بگیرند. رفتند در یک نقطهاى در غرب تهران هلىکوپتر نشست، یک اتومبیلى آمد امام را سوار کرد؛ همین آقاى ناطقنورى[11] یک ماشینى داشتند و مىآیند امام را سوار میکنند و مرحوم حاج احمد آقا هم بوده. امام میگویند من را ببرید خیابان ولىّعصر، آنجا منزل یکى از خویشاوندانشان؛ درست بلد هم نبودند، میروند و میگردند سراغبهسراغ بالاخره آدرس را پیدا میکنند. و …
دوازدهم بهمن، روز شروع قدرت اسلام و پایان واقعی نظام طاغوت
در آغاز این خطبه هم همهی برادران و خواهران نمازگزار را به پرهیزکاری، به تقوا، به ورع و دوری از گناه دعوت میکنم. روز دوازدهم به یک معنا، روز شروع قدرت اسلام است. اگرچه در دوازدهم بهمنِ سال ۵۷، هنوز ظاهراً نظام طاغوت سرِ کار بود؛ اما در واقع نبود. در واقع با ورود امام بزرگوار، این نظام پوسیدهی فاسد و اصل نظام پادشاهی - که یک رژیم ارتجاعی و غلط و غیر انسانی و غیر قابل قبول بود - پوچ و نابود و دود شد و از بین رفت. تلاش بیهودهای میکردند بلکه بتوانند آن را نجات بخشند و تا چند روز ادامه دهند، که نمیشد و نشد.
استقبال مردم تهران و سراسر ایران از ورود قدرتمندانهٔ امام
ورود قدرتمندانهی امام بزرگوار، همه چیز را معنا کرد. امام وارد شد؛ شهر تهران، بلکه ایران از آن بزرگوار استقبال کردند. یعنی در شهرهای دیگر هم مردم شاهد این حادثه و گوش به زنگ این قضیه بودند. بعضی حرکت کردند و به تهران آمدند؛ بعضی هم در همان شهرهای خودشان کاری را کردند که اگر تهران هم بودند، انجام میدادند. در واقع «فاذا دخلتموه فانّکم غالبون». با ورود امام همان مطلبی که خدای متعال به اصحاب موسی فرمود، در مورد اصحاب امام بزرگوار ما تحقّق پیدا کرد. …
روز بینظیر یکپارچگی ملت در حرکت بهسوی مقصدی الهی
دوازدهم بهمن ماه از روزهای نادر و بینظیر در تاریخ ملت ماست. روز حرکت سرنوشتسازی که در آن همهی فریادهای ملتی بپاخاسته، یکی شد و دریایی از انسانها به حرکت درآمد و بصورت موجی یکپارچه بسوی مقصدی الهی و انسانی روان شد.
استقبال یکپارچهٔ ملت از امام پس از پانزده سال تبعید
در دوازدهم بهمن ماه ۵۷، جهان شاهد یکی از شگفت انگیزترین قیامهای مردمی تاریخ بود. در آن روز، ملتی یکپارچه و مصمم، با شعاری واحد و با قلب و روحی سرشار از عشق و ایمان، مرزهای خطر را در نور دید و به استقبال مردی شتافت که پس از پانزده سال دوری و تبعید، به میان ملتش باز میگشت، تا بر پیکر شهیدانش نماز بگزارد و بنام خدا سفینهی نجات خلق را از میان لُجّهی خون به ساحل پیروزی رهنمون شود.
مایهٔ سراسیمگی امپریالیسم و استواری ملت و پیشرفت انقلاب
اما امام میبایست بیاید تا سراسیمگی امپریالیسم جهانخوار و عوامل حقیر داخلیش کامل شود. تا دشمن خوار و بیمقدار گردد. تا ملت، مصممتر و استوارتر بماند و انقلاب به پیش رود.
دیدار با امام در مدرسهٔ رفاه پس از پانزده سال در شب ورود
… مدرسهى رفاه یک حیاط کوچک دارد که آن جلو است؛ جلوى ساختمان یک حیاط کوچک دارد. یک حیاط عقب دارد که محلّ رفتوآمد نیست، البتّه آن هم راه دارد و درب دارد به [سَمت] کوچه، لکن محلّ رفتوآمد نیست. دیدم از آن حیاط یک صداى گفتگویى مىآید، مثل اینکه کسى آمد، کسى رفت؛ بلند شدم ببینم چه خبر است، یک وقت دیدم امام از کوچه از آن در وارد شدند و تک و تنها دارند مىآیند طرف ساختمان. خب، خیلى براى من جالب و هیجانانگیز بود که بعد از سالها [امام را میدیدم]؛ پانزده سال بود ما امام را ندیده بودیم؛ از وقتى ایشان را تبعید کرده بودند، ما دیگر ایشان را ندیده بودیم. فوراً ولوله افتاد در این ساختمان، همه از اتاقهاى متعدّد جمع شدند؛ شاید حدود بیست سى نفرى آدم آنجا بود. ایشان وارد ساختمان شدند، ریختند افراد دُور ایشان و دست ایشان را بوسیدند. بعضیها گفتند که امام را اذیّت نکنید، ایشان خسته هستند؛ براى ایشان طبقهى بالا یک …
دوازدهم بهمن، دیباچهٔ حاکمیت اسلام بر کشور و حیات دوبارهٔ اسلام در جهان
این روز جمعه، جزو روزهای بسیار بزرگی است که شبیه آن، کمتر پیش میآید. هم روز بیست و یکم ماه رمضان است - که روز قدر هم دارای فضیلتی مانند شب قدر است - هم روز شهادت امیرمؤمنان است که جزو خاطرات تلخ تاریخ اسلام بهشمار میآید، هم روز دوازدهم بهمن است که دیباچهی کتاب حاکمیت اسلام بر این کشور و حیات دوبارهی اسلام در سطح جهان محسوب میشود؛ یعنی ورود امام بزرگوار به میهن و بازگشت برای اقامهی حقّ و عدل، و نیز روز جمعه است. یعنی چندین مناسبت مهم با هم جمع شده است که باید قدر آن را بدانیم.
جلسهٔ دوستان برای سامان دادن تشکیلات بیت امام پیش از ورود
… مثل برادر و برای بعضیتان مثل پدرم. این شرح حالها، عیبی ندارد. ما، قبل از ورود امام رضواناللهتعالیعلیه، که در دانشگاه تهران تحصّن کرده بودیم چهار، پنج روز مانده به ورود امام، جلسهای با دوستان تشکیل دادیم. اغلبِ دوستان هم از روحانیون بودند گفتیم: «خوب؛ فردا امام وارد تهران میشوند. مردم میریزند سرمان؛ هر کس کاری دارد، مراجعهای دارد، حرفی دارد. باید از حالا آماده باشیم و تشکیلات بیت امام را منظّم کنیم. هر کس مسؤولیتی به عهده بگیرد.» همه قبول کردند که بیاییم دربارهی این قضیه فکر کنیم.
سازماندهی امور بیت امام از سوی یاران در روزهای تحصن دانشگاه تهران
… باشیم و مشخّص کرده باشیم. من به شما عرض کنم -شما برادرانى هستید که خب سالها اینجا با هم کار کردیم؛ عیبى ندارد اینها را ما [بگوییم]، در معرض عموم که نیست، حالا جمع خصوصى است، گفتنش هم ایرادى ندارد-[2] بنده از اوّل انقلاب خودم اینجورى بودم، بنایم بر این بود. آن روزهایى که امام قرار بود تشریف بیاورند که ما در دانشگاه تهران تحصّن داشتیم، جمعى از این رفقاى نزدیکى که با هم کار میکردیم -از همین افرادى که همهی آنها در طول این مدّت در انقلاب نامونشانهایى پیدا کردند، بعضیشان هم به شهادت رسیدند؛ [مثل] مرحوم شهید بهشتى، شهید مطهّرى، شهید باهنر، برادر عزیزمان آقاى هاشمى و خیلیهاى دیگر [از جمله] مرحوم ربّانى شیرازى، مرحوم ربّانى املشى، این عدّهاى که با هم مینشستیم مشورت میکردیم سرِ قضایا- با هم گفتیم که خب امام دو سه روز دیگر یا فردا مثلاً وارد میشوند و ما آمادگى نداریم؛ بیاییم یک سازماندهیاى بکنیم که وقتى ایشان آمدند و مراجعات زیاد شد -کارها از همه طرف به اینجا ارجاع شد- ما معطّل نمانیم. ما عضو شوراى انقلاب بودیم، البتّه کسى هم آنوقت نمیدانست. حتّى همان رفقا هم بعضیشان نمیدانستند -مثلاً مرحوم ربّانى شیرازى یا مرحوم ربّانى املشى یا بعضى دیگر- که ما چند نفر عضو شوراى انقلاب هم هستیم؛ با هم کار میکردیم. صحبت دولت نبود، صحبتِ همان بیت امام بود …
ناتوانی منکران خدا و وعدهٔ الهی از فهم چگونگی آمدن امام
در آن روزهای خون و شرف، در آن لحظههای اخلاص و ارادت، در آن ساعات گل و گلوله، چشمها و مشتها، نظارهگر آسمان و مفسّر خشم مقدس ملتی بپاخاسته بود که تنها رهبر خود را میخواست. آنان که خدا را نمیشناسند و وعدهی الهی را باور ندارند، نه آنروز دانستند که آن مرد چگونه آمد و نه امروز میدانند و نه در آینده خواهند دانست.
دوازدهم بهمن روزی بیمانند در تاریخ انقلاب
در تاریخ پُرماجراى انقلاب، هیچ روزى مانند دوازدهم بهمن نبود که در آن، مردى از دودمان پیامبران و بر شیوهى آنان، با دستى پُرمعجزه و دلى به عمق و وسعت دریا، در میان مردمى شایسته و چشمبهراه، چون آیهى رحمت فرود آمد و آنان را بر بال فرشتگانِ قدرت حق نشانید و تا عرش عزّت و عظمت برکشید؛ و هیچ روزى چون چهاردهم خرداد نبود که در آن، طوفان مصیبت و عزا بر این مردم تازیانهى غم و اندوه فرود آورد؛ ایران یک دل شد و آن دل در حسرتى گدازنده سوخت، و یک چشم شد و آن چشم در مصیبتى عظیم گریست. در آن روز خورشیدى غروب کرد که با طلوع آن، هزار چشمهى نور در …
آگاهی مبارزان فیضیه و ۱۵ خرداد و ۱۷ شهریور از آمدن امام
اما آنان که فریاد دشمن شکن او را در فیضیه شنیده بودند، آنان که گلولهی جلادان در پانزدهم خرداد ماه سینهی عزیزانشان را دریده بود، آنان که قامت رعنای جوانان وطن را در هفدهم شهریور ماه، غرقه به خون دیده بودند، میدانستند که او میآید و میفهمیدند که چرا میآید.