… حضور علم و دین در دانشگاههاست. یعنی دانشگاهها محلّ علم است؛ احیاناً به خاطر حضور آدمهای متدیّن، محل دین هم هست. لیکن روحانیّت، دانش دین را بهصورت قوی و منطقی و قابل ارائه در محیط دانشگاه، متناسب با سطح فهم دانشگاهیان مطرح میکند. این جنبهی علمی قضیه است. چون معارف دینی از والاترین علوم و از قویترین مباحث ذهنی و فلسفی هستند و در بخشهایی، از مهمترین مسائل اجتماعی محسوب میشوند - مسائل زندگیاند - اینها بایستی علمی و قوی مطرح شوند. در آنها باید از ضعف در استدلال و اختلال در تبیین و ارائه به شدّت پرهیز شود؛ چون همهی اینها تأثیرات عکس خواهد داشت؛ یعنی ضدّ تبلیغ خواهد شد. بد دفاع کردن، از مهمترین شیوههای کوبیدن و حمله کردن است.
محرومیت امت از تعالیم اسلام بر اثر غفلت رهبران دینی و سیاسی، سنگینترین خسارت
هیچ خسارتی برای امت اسلامی، سنگینتر از آن نیست که تعالیم و رهنمودهای اسلام که ذخیرههای حیاتی ابدی برای مسلمانان و همهی بشریت است، دستخوش غفلت و جهالت رهبران دینی و سیاسی آنان گردد و مجال بهرهمندی مردم از آن، سلب شود.
طرح منطقی و مستدل همهٔ بخشهای معارف اسلامی در دانشگاه
بنابراین حضور روحانیّون و طلاّب و فضلای دینی در دانشگاهها به این معنا است که معارف اسلامی را - در همهی بخشهایش - بهصورت منطقی، قابل ارائه، قوی و مستدل مطرح میکنند. این جنبهی علمی مسأله است. جنبهی دین یعنی تقویت ایمان؛ یعنی هر چه که از طرق فهم علمی حاصل میشود - که بهطور طبیعی از آن بخش اوّل حاصل میشود - لیکن مهمترش این است که رفتار، روش و حرکات و سکنات آقایان روحانیون، مبلّغ دین و حامل معارف و ارزشهای دینی است.