البته ما بارها گفتهایم که بههیچوجه نمیتوانیم ادّعا کنیم که ایران قطعاً مورد حمله قرار خواهد گرفت، نه؛ چنین چیزی معلوم نیست؛ اما قطعاً تهدید متوجّه ماست. این ما هستیم که باید بتوانیم این تهدیدی را که متوجّه ماست، خنثی کنیم و از بین ببریم و این احتیاج دارد به اینکه زبدگان و نخبگان کشور، مسؤولان و خواص که عمدتاً شما هستید - که در این مجلس جمع شدهاید - موقعیت را درست بشناسید؛ وظیفه را درست تشخیص دهید؛ بار سنگین مسؤولیت را بر دوش خودتان درست حس کنید. ما امروز حق نداریم اشتباه کنیم. این تهدیدی که وجود دارد - چون رئیس جمهور امریکا علناً و صریحاً اسم آورد؛ البته شصت کشور را مورد اشاره قرار داد؛ منتها سه کشور، از جمله کشور ما را اسم آورد - از لحاظ زمینه و انگیزههایش یک قضیه مرکّب و چند عنصری است که باید عناصر آن را شناخت.
نقش اصلی مسئولان در مقطع مهم تاریخ کشور و لزوم هوشیاری
چشم تاریخی، نگران من و توست. امروز شما صحنهگردانان و قهرمانان و کارگردانانِ اصلی یکی از مقاطع مهمِّ تاریخ کشور هستید؛ باید حواستان را خوب جمع کنید. خوشبختانه اصلیترین بخشهایی که این مسائل به آنها ارتباط پیدا میکند - یعنی شورای عالی امنیت ملی و همه جریانهایی که از بخشهای گوناگون دولتی و حکومتی به این شورا وصل میشود - فعّالند و مشغول فعّالیتهای خوبی هستند. دستگاههای دیگر هم باید بر تلاش و جدیّتشان …
قدردانی از نعمت ایمان و حضور ملت و شکر آن با خدمتگزاری صادقانه
به مسئولان محترم همهی دستگاهها نیز یادآوری میکنم که قدر نعمتِ بزرگ الهی را که همان ایمان و عزم و آگاهی و حضور این ملت سرافراز است بدانند و شکر آنرا که خدمتگزاری صادقانه است بهجای آورند.
لزوم سه خصوصیت تقوا و شجاعت و خودآگاهی در مسئولان همهٔ قوا
سه خصوصیت در مسؤولان کشور لازم است، که اگر این سه خصوصیت در آنها وجود داشت، آنگاه این نیروی عظیم ملی میتواند جلوِ هرگونه خباثت و دشمنی دشمنان را بگیرد. این سه خصوصیت، تقوا و شجاعت و خودآگاهی است. مسؤولان کشور - فرق نمیکند؛ در همه قوا؛ چه یک مدیر دولتی، چه یک قاضی دادگستری، چه یک نماینده مجلس، چه عضو شورای نگهبان، چه عضو مجلس خبرگان، چه مسؤولان نیروهای مسلّح - باید این سه خصوصیت را داشته باشند تا کشور آسیبناپذیر باشد. اگر تقوا نباشد، همه کارها خراب است. وقتی تقوا بود، هر تصمیمی که انسان میگیرد و هر حرفی که میزند، برای مصلحت مردم و رضای خداست. در این صورت صراط مستقیم پیموده خواهد شد. وقتی تقوا نباشد، انسان از روی عصبانیت و کینهورزی و طمع حرف میزند یا اقدام میکند یا دستور …
معیار مردم در پذیرش مسئول: مبارزه با ظلم و احقاق حق
… اما دستور و بخشنامه، حل کننده همه چیز نیست. به مسؤولان نصیحت هم میکنیم، اما این هم کافی نیست. این حقایق باید در جامعه به صورت عرف درآید و مطالبات جامعه را تشکیل دهد. در نظام جمهوری اسلامی، مردم باید از مسؤولانشان مقابله با ظلم و ظالم و مفسد را بخواهند. باید معیارشان برای پذیرش یک حاکم و یک مسؤولِ بالا و والای نظام، این چیزها باشد: مبارزه با ظلم، کنار نیامدن با ظالم، تسلیم نشدن در مقابل زورگویی، حفظ حرمت انسان و انسانیّت، سعی در احقاق حق در همه قالبها و شکلها و میدانهایش. بنابراین من اینها را در محضر عامِ مردم مطرح میکنم؛ کمااینکه امیرالمؤمنین نیز همین بیانات را خطاب به مردم گفته است. نامههای آن بزرگوار اگرچه خطاب به اشخاص است، اما همه مطّلع میشدند. خطبهها هم که در مقابل چشم مردم مطرح میشد. نمونههایی را ملاحظه کنید:
مسئولیت در نظام اسلامی خدمت و وظیفه است، نه کاسبی و طعمه
این پذیرفته نیست که ما جهتی را انتخاب کنیم که نقطه مقابلِ جهت امیرالمؤمنین باشد. او به سمت سختگیرىِ بر خود میرفت، حال هدف مسؤول عالىِ دولتی و حکومتی ما از قبول مسؤولیت و مأموریت، عمران و آباد کردن دنیای خود باشد؟ این نمیسازد و ممکن نیست. من در سال گذشته هم در چنین ایامی عرض کردم، پذیرفته نیست که مأمور عالیرتبه نظام جمهوری اسلامی، مثل بقیه کاسبیها، مسؤولیت خود را یک کاسبی حساب کند. مسؤولیتهای والا در نظام جمهوری اسلامی، کاسبی و سرمایه نیست که انسان برای اداره دنیای خود به دنبال آن برود. مسؤول نظام جمهوری اسلامی حق ندارد به اعیان و اشراف و پولدارها نگاه کند و زندگی خود را با آنها بسنجد؛ حق ندارد خود را با نظایر و اشباه خود در حکومتهای طاغوتی بسنجد. آری؛ در دستگاههای طاغوتی، یک وزیر، یک مدیر کل و یک رئیس، از زندگیهای آنچنانی برخوردارند؛ ما هم …
بیشترین تکلیف مسئولان در عمل به راه امیرالمؤمنین (ع)
وقتی ما نام امیرالمؤمنین را گرامی میداریم، باید برای عمل کردنمان باشد. ما نمیتوانیم مرتّب به مردم بگوییم شما مثل امیرالمؤمنین عمل کنید. ما که امروز در نظام جمهوری اسلامی مسؤولیم، بیشترین مسؤولیت را داریم و بیشترین تکلیف بر دوشمان سنگینی میکند. امیدوارم مسؤولان جمهوری اسلامی مثل امیرالمؤمنین این توفیق را پیدا کنند و دنبال آن راه، به خطّ و نشانِ اشاره سرانگشت آن بزرگوار حرکت کنند. البته امیرالمؤمنین در این راه، بسیار سختی تحمّل کرد. امروز، روز شهادت آن بزرگوار است. شاید در دوران حیات آن بزرگوار، شکایتهای اصلی او را کسی از زبان مبارکش نشنید. البته امیرالمؤمنین بارها در منبر از مردم شِکوه و آنها را ملامت میکرد؛ اما شکایتهای امیرالمؤمنین …
لزوم غفلت نکردن از کار برای مردم و آبادانی کشور
وظیفه ما چیست؟ وظیفه ما این است که درست نقطه مقابل خواست آنها عمل کنیم. مسؤولان دولتی باید یک لحظه از کار برای مردم و تلاش پیگیر برای آبادسازی مملکت و توسعه همهجانبه کشور غفلت نکنند. من همیشه هشدار دادهام که منازعات سیاسی نمیگذارد مسؤولان کار کنند. آن مسؤولی که سرگرم «آری» یا «نه»های حزبی و گروهی و جناحی و سیاسی است، فرصت ندارد وقت خود را صرف امور مردم کند. البته ما پیشرفتهای فراوانی داشتهایم. من مخالفم که کسی پیشرفت دولتهای متوالی …
اهتمام مضاعف به کارهای انجامنشده و عقبافتاده
درعینحال من معتقدم همچنان که پیشرفتها و موفقیّتها را نباید ندیده گرفت، مسؤولان باید کارهای نشده، کارهای ضعیف، کارهای تأخیر شده و فراموش شده را با توجّه مضاعف و با اهتمامِ دو برابر در برنامه کار خود قرار دهند؛ و این نمیشود، مگر اینکه مسؤولان همه همّت خود را برای کار بگذارند. آب شرب، آب کشاورزی، صنایع نساجی، صنایع قالیبافی و مخملبافی - که جزو افتخارات قدیمی کاشان است و همیشه با این شهر همراه بوده است - دچار مشکلات جدّی است؛ اما همه این مشکلات به نحوی قابل حلّ است. مسؤولان با پیگیری میتوانند این گرهها را باز کنند. نمیگوییم در …
سستی بینش و ایمان انقلابی برخی مسئولان و شیفتگی به نسخههای غربی
یکی مسأله سستی بینش و ایمان انقلابی و اسلامی در بعضی از مسؤولان است. اینها مجذوب نسخههای سیاسی غربند؛ آن هم نسخههای غلط از آب درآمده. لیبرال دمکراسی غرب که یک روز گفته میشد اوج تکامل فکر و عمل انسان است و بالاتر از آن چیزی وجود ندارد - که به نظر من خود این حرف نشانه کوتهفکری است که آدم نقطهای را پیدا کند و بگوید از این بالاتر ممکن نیست انسان حرکت کند؛ نه. انسان در حرکت خود بینهایت است - …
لزوم برخورد جدی با انحراف و خطای بزرگ و اغماض از خطاهای کوچک
… هشدار دادیم. وقتی ما با دوستانی که مسؤول امور اجرایی هستند، مواجه میشویم - البته بخش اجرائیات شامل بخش قضا هم میشود؛ فقط مخصوص قوّه مجریه نیست - این نکته را متذکّر میشویم که آنها باید در عمل، ابتکار و جدّیت و دنبالگیری و شوق و ذوقِ کار را در نظر داشته باشند. در همین زمینه، مواجهه با انحراف و خطا باید جدّی باشد. هم دولتیها و هم دستگاه قضایی اگر در جایی دیدند که انحراف و خطایی وجود دارد، باید با آن برخورد کنند. البته ما در آن نامهای هم که به رؤسای محترم سه قوّه نوشتیم، بر این نکته تأکید کردیم که خطاهای کوچک را نباید بهانه برخوردهای سنگین قرار داد و اصلاً میشود از خیلی خطاهای کوچک اغماض کرد. خطای بزرگ است که در کارها اختلال ایجاد میکند؛ مثل قلوه سنگی که در مسیر کارخانه و کارگاهی بیندازند؛ علاوه بر اینکه کار را متوقّف میکند، چرخ و پَرِ آن کارخانه را هم نابود میکند و از بین میبرد.
بزرگی خطا به بزرگی خود آن یا امین بودن خطاکار
بزرگ بودن خطا به دو چیز است: یکی اینکه خودِ خطا بزرگ باشد - مثلاً فسادهای مالی بزرگ، خیانتهای بزرگ - یکی این است که خطاکننده، مسؤول یا مؤتمن باشد. گاهی سر زدن خطاهای کوچک از انسانهایی که از آنها امانت انتظار میرود، ضررش بسیار بیشتر از خطاهای بزرگ دیگران است. امین بودن موجب میشود که خطای صادر شده، بزرگ باشد. باید با این خطاها برخورد شود؛ این در کارایی نظام تأثیر دارد. اگر مسؤولان دولتی در جای خود و مسؤولان قضایی در جای خود، هر کدام با این انحرافات و خطاها برخورد کنند، هم کارایی مسؤولان دولت در زمینههای مختلف زیاد خواهد شد و هم این معضل اقتصادی - مشکل اشتغال، …
اعتبار مسئولان در عمل به وظیفه در برابر خدا، مردم و قانون اساسی
من از رئیس جمهوری عزیزمان تشکّر میکنم که این مطالب را - که حاکی از احساس مسؤولیت است - در نطق خودشان بیان کردند. بله؛ مطلب همین است؛ رئیس جمهور و یکایک اعضای تصمیمگیر در این نظام، مسؤولند. اعتبار آنها عبارت از این است که به وظیفه خود در مقابل خدا، مردم و قانون اساسی عمل کنند. در نظام اسلامی، اعتبار همه مسؤولان به این است که خود را کمربسته دین خدا و مجری قوانین و متعهّد به قانون اساسی بدانند. مردم این را میخواهند و انتخاب کردهاند. اگر کسی قدم را کج بگذارد و از این راه منحرف شود - چه رهبری باشد، چه رئیس جمهور باشد و چه دیگر مسؤولان - قبل از آنکه ساز و کار اجرایی برای کنار گذاشتن آنها به کار بیفتد؛ چون فاقد شرط میشوند، خودشان منعزل و کناررفتهاند. …
نفی فرعونیت و احساس کبریایی در رهبر و دیگر مسئولان کشور
در اینجا اقبال مردم، با فرعونیّت و احساس خودبرتربینىِ زمامداران همراه نشده است. بنده که الان با شما حرف میزنم، یک سر سوزن در خودم احساس کبریایی ندارم - الحمدللَّه ربّ العالمین - سایر مسؤولان کشور هم اینگونهاند؛ رئیس جمهور هم ندارد، رئیس مجلس هم ندارد، رئیس قوّه قضایّیه هم ندارد؛ اصلاً و ابداً چنین چیزی وجود ندارد. مسؤولان ما میدانند که امانت خدا در دست آنهاست؛ امروز چند صباحی وجود دارد، اما فردا نیست. مسؤولان برعهده خودشان وظایفی قائلند؛ این مربوط به این کشور است.
توصیهٔ مؤکد به کاستن از مسائل حاشیهای و پرداختن به نیاز اصلی کشور
بنده، هم به مسؤولان اقتصادی دولت و هم به مجلس شورای اسلامی توصیه مؤکّد میکنم که از مسائل حاشیهای، درجه دو و غیرضروری و غیرفوری کم کنند و به مسائل اصلی بپردازند. برای خود، سرگرمی و مشغولیّت درست نکنند؛ به آن چیزی که امروز نیاز کشور و مردم است و خدای متعال از ما سؤال خواهد کرد، بپردازند. این وظیفهی همه است و مطمئناً باید آن را دنبال کنند. ما هم وظیفه داریم که این را از مسؤولان بخواهیم و خواهیم خواست. کسانی که در این راه بتوانند توفیق کسب کنند، پیش مردم روسفید خواهند بود؛ والّا بدون تردید مردم از آنها مؤاخذه خواهند کرد. امیدواریم که …
لزوم احساس دِین به ملت و انجام وظایف با همهٔ توان
همانگونه که بارها عرض کردهایم، این ملت در حدّ توان خود، برای تحکیم نظام اسلامی و موفّقیت مسؤولان تلاش کرده است. مسؤولان هم باید متقابلاً نسبت به این ملت، با همین دید و با همین احساس دِین وارد صحنههای کار شوند. همه کسانی که مسؤولیتی در این نظام بر عهده گرفتهاند، باید قدر این ملت را بدانند و تلاش کنند وظایفی را که در قبال این ملت مؤمن و شجاع و آگاه بر دوش آنهاست، با همه کوشش و وسعِ خود به انجام رسانند. ما امیدواریم که انشاءاللَّه رئیس جمهور محترم - که برای نوبت دوم انتخاب شدهاند - با همین احساس و دلسوزی در قبال این ملت و با شناسایی دقیق نیازهای مادّی و معنوی مردم، در این میدان از همه توان خود استفاده کنند. همه کسانی که در دولت جدید حضور پیدا خواهند کرد، …
وظیفهٔ دلگرم کردن مردم با عمل و تحکیم پایههای ایمان دینی
آنچه که بدخواهان و دشمنان این ملت در پی آن هستند، سلب این انگیزه و ایمان از مردم است. همه باید در مقابل آن اقدام کنند. تلاش دشمن این است که مردم را از نظام اسلامی دلسرد کند؛ اما تلاش مسؤولان نظام اسلامی باید این باشد که با عمل خود - نه فقط با زبان خود - مردم را نسبت به خویش دلگرم و امیدوار کنند. تلاش دشمن این است که پایههای ایمان و عقیده و عمل دینی را در مردم سست کند؛ اما مسؤولان باید بعکس، خود را موظّف و متعهّد بدانند که پایههای ایمان دینی را در دلها محکم کنند. در کشور ما با این جمعیت عظیم جوانان، یکی از اولویّتهای اساسی این است: همه مسؤولان - در درجه اوّل، مسؤولان دولتی و همچنین دیگران - باید همّتشان بر این باشد که دلهای پاک این جوانان را با نور اسلام منوّر کنند؛ پایههای ایمان را در دل آنها مستحکم نمایند و نگذارند …
لزوم پیمودن راه پیامبر در تعلیم، تربیت و تقویت ایمان دینی
… بأذنه و سراجا منیرا»؛[3] این وظیفه پیغمبر است؛ همین پیغمبری که امروز روز ولادت اوست. ما میخواهیم همان راه را برویم. «هو الّذی بعث فی الأمیّین رسولا منهم یتلو علیهم ایاته و یزکّیهم و یعلّمهم الکتاب و الحکمة»؛[4] تزکیه و تعلیم، جزو وظایف اصلی پیغمبر است. در جوامع اسلامی، مسؤولان باید همان راه را بروند؛ باید تعلیم دهند و تربیت کنند؛ باید ایمان دینی را در ذهنها تقویت و راسخ کنند. این جزو وظایف ماست؛ این سپاسگزاری ما در مقابل این ملت است؛ این شکرانه ما در مقابل خدای متعال است که این نعمتهای بزرگ - این حضور مردمی - را به ما داده است. این دلها دست خداست. توجّه و اقبال و حضور و عزم و اراده و شوق مردم، نعمتهای بزرگ الهی است که ارزانی ما …
خدمتگزاری و امانتداری برای مردم فلسفهٔ مسئولیت
… معنایش این نیست که مردم بیایند رأی بدهند و مسؤول یا نمایندهای را انتخاب کنند؛ بعد دیگر برای آن مردم هیچ مسؤولیتی وجود نداشته باشد؛ صرفاً همین باشد که اگر کسی میخواهد برای مردم کاری بکند، به این خاطر باشد که مردم بار دیگر به او رأی دهند؛ مسأله این نیست. در اسلام و نظام جمهوری اسلامی، فلسفه مسؤولیت پیدا کردنِ مسؤولان در کشور این است که برای مردم کار کنند. مسؤولان برای مردمند و خدمتگزار و مدیون و امانتدار آنها هستند. مردم، محورند. کسی که در نظام جمهوری اسلامی مسؤولیتی به دست میآورد، باید همه همّ و غمّش برای مردم باشد؛ هم برای دنیای مردم، هم برای مادیّت مردم، هم برای معنویّت مردم، هم برای ایجاد عدالت در میان مردم، هم برای احیای شأن انسانی مردم، هم برای آزادی مردم. اینها جزو وظایف اصلی حکومت است. البته وقتی میگوییم «مردم»، منظور همه طبقات مردمند؛ لیکن بدیهی است کسانی از مردم …
مسئولیت مدیران و برنامهریزان در بهکارگیری نعمت جوانان
خدای متعال این نعمت را به ملت و کشور ما بخشیده است. کسی که باید این نعمت را در جای خود مصرف کند - که معنای شکر نعمت هم این است - کیست؟ مدیران و برنامهریزان - از بالا تا پایین - هستند.
لزوم تلاش عملی برای تحقق اقتدار ملی به جای لفاظی و بحث نظری
بنده گفتم اقتدار ملی. توقّعم این است که همه مسؤولان در راه تحقّق اقتدار ملی فعّالیت و تلاش کنند؛ نه اینکه به لفّاظی و بحثهای نظری بپردازند؛ یکی بگوید اقتدار ملی این است، دیگری بنویسد نخیر، آن است. این بحثها به درد مردم نمیخورد. معلوم است اقتدار ملی چیست. ملت، زمانی احساس اقتدار ملی میکند که ببیند مسؤولانش بجا و درست عمل میکنند؛ درست میاندیشند و درست حرف میزنند؛ از منافع او در مقابل دشمنان و گرگها دفاع میکنند؛ برای نیازهای او وقت صرف میکنند؛ برای او دل میسوزانند و از خودشان توانایی و …
وظیفهٔ سنگینتر مسئولان در تطبیق رفتار با امیرالمؤمنین (ع) و نهادینه کردن رفتار علوی
… امیرالمؤمنین، هم یک سیاستمدار و یک مدبّر امور است، هم یک شهروند معمولی است. همه ابعاد در زندگی امیرالمؤمنین وجود دارد. پیر و جوان، زن و مرد و قشرهای مختلف میتوانند از امیرالمؤمنین درس بگیرند؛ ولی وظیفه مسؤولان سنگینتر است. من آن روز گفتم، امروز هم میگویم؛ وظیفه مسؤولان سنگین است. باید رفتار علوی در میان ما مسؤولان نظام جمهوری اسلامی نهادینه شود. آن روز است که هیچگونه آسیب و خطری این نظام را تهدید نخواهد کرد.
اعتراف به کوتاهی مسئولان و لزوم کوتاهی نکردن در برابر مردم
… موضعِ متّحدِ مسؤولان لذّت میبرند و شاداب میشوند؛ چرا که مردم، مؤمنند. فریب تبلیغات دشمن را نباید خورد که میگویند مردم از نظام جدا شدهاند؛ اینطور نیست. مردم علاقهمند و مؤمن به نظام اسلامیاند و حقّاً و انصافاً در تمام مراحل، وفاداریشان را نشان دادهاند. ما مسؤولان کوتاهیهای زیادی کردهایم؛ اما مردم کوتاهی نکردهاند؛ باز هم نمیکنند؛ ما هم باید کوتاهی نکنیم. مسؤولان بخشهای مختلف بایستی وظایفی را که در قانون برای آنها مقرّر شده است، کامل، سالم و به بهترین وجه تقدیم مردم کنند. این حقِّ مردم ماست؛ این یکی از مهمترین عناصر وحدت ماست.
لزوم پناه بردن به خدا و مراقبت از تمایلات انحرافی
پیمودن این راه، دشمن و مزاحم دارد. بزرگترین دشمن این راه عبارت است از دشمنی که در درون خود ماست و آن دشمن عبارت است از: راحتگرایی، غفلتگرایی، تنبلیگرایی، آسانگرایی و تمایل به پرهیز کردن از میدانهای دشوار. این راه، جدّ و جهد و مجاهدت لازم دارد. تمایلات انحرافی انسانها - تمایل به مال دنیا، تمایل به منطقههای انحصاری زندگی، تمایل به شهوات گوناگون - موانع این راه است که بخصوص ما مسؤولان و برادران و خواهرانی که در بخشهای مختلف کشور مسؤولند، باید به خدای متعال پناه ببریم و مراقب باشیم و به همدیگر تذکّر دهیم. این دشمن درونی، البته خطرناکتر از دشمن بیرونی است.
درخواست آگاهی برای قدردانی از مردم و عمل به وظایف در قبال آنان
امیدواریم خدای متعال، به ما که مسؤولیتهایی را در قبال این ملت قبول کردهایم، این آگاهی و هوشیاری را بدهد که قدر این مردم و فهم و تشخیص و اقدام آنها را بدانیم و به وظایف خود در قبال آنها عمل کنیم.
خدمت خالصانه و پیگیر برای تحقق اهداف انقلاب
وقتی ملت، بیدار و هشیار و متّحد باشد و معرفت و آگاهی لازم را کسب کرده باشد؛ وقتی مسؤولان در خدمت منافع مردم باشند و خالصانه و مخلصانه و مجدّانه و پیگیر، به دنبال این باشند که اهداف عالیه این انقلاب و نظام را برآورده کنند و مردم را از این هدفها برخوردار کنند؛ آنگاه هیچ دشمنی نمیتواند مقاصد شوم خود را در این کشور پیاده کند. مسؤولانی با جدّیت و صداقت مشغول خدمتگزاری هستند؛ مردم هم به معنای حقیقی کلمه در راه اسلام و انقلاب ایستادهاند. ایمان و استقامت و آگاهی مردم، حقیقتاً مثالزدنی است.
گرفتن بهانه از دشمنان با رفع مشکلات اقشار در حد امکان
… اما ممکن است آن افراد، گرفتاری و جنجال درست کنند. این نکته را هم به همه ملت عزیزمان عرض کنم: مواظب و مراقب باشید؛ مبادا با ایجاد یک جنجال در گوشهای، این حرکت عظیم را تحتالشّعاع قرار دهند و به دست فراموشی بسپارند. اینها هوشیاری ملت عزیز ما را میطلبد. البته مسؤولان هم باید مواظب باشند و بهانهها را از دست دشمنان بگیرند. اگر مشکلاتی در بعضی از قشرها وجود دارد، تا آنجایی که امکانات مملکت اجازه میدهد، این مشکلات را برطرف کنند و نگذارند دشمنان بهانه به دست آورند و جلوِ حرکت مبارزه با فساد را بگیرند.
بدبختی ملتها بهخاطر بیشجاعتی مسئولانشان
… چه در دولت، چه در قوّه قضایّیه، چه در مجمع تشخیص مصلحت نظام، چه در شورای نگهبان و چه در سایر مراکز مهم - شجاعت نداشت و آن صفت مهم و مؤثر در او نبود، او را مرعوب میکنند. این تهدیدها، این حرفها و این خط و نشان کشیدنها، اغلب برای مرعوب کردن مسؤولان کشورهاست. بسیاری از ملتها بدبخت شدند، بهخاطر اینکه رؤسا و مسؤولانشان شجاعت نداشتند. ملت، شجاع و آماده حضور در صحنه بود؛ اما مسؤولانی که باید زمامها را در دست گیرند و پیشرو باشند و حرکت کنند، شجاعت لازم را نداشتند. شما اگر اهل تاریخ باشید، وقتی به تاریخ نگاه میکنید، میبینید هرجایی که مسؤولان و رؤسا و کارگزاران و دستاندرکاران اداره کشور از شجاعت برخوردار نبودند، آنجا یک پای زندگی مردم لنگید. اگر همه آنها دچار بیشجاعتی و ترس شدند، مردم بدبخت شدند. بسیاری از تحلیلهایی که …
عقبنشینی نکردن مسئولان و رهبری از راه انقلاب در برابر توقع مردم
این نکته را هم عرض کنم که مردم، با ایمان خود، توقّعی از مسؤولان دارند. به مردم هم عرض میکنم که مسؤولان کشور و خود این حقیر - که خدمتگزار کوچک مردم هستم - از این راه پُرافتخار ذرّهای عقبنشینی نخواهیم کرد.
سنگینی رسالت و لزوم ارتقای خود تا سطح مسئولیت
… وظیفه، تلاش میکنند، متشکّر باشیم. انشاءاللَّه این تلاشها مورد قبول الهی قرار گیرد. دوستانی هم که این زحمات را کشیدند و این قدمها را برداشتند، بدانند که آنچه کردهاند، بخشی از وظیفهی بزرگی است که بر عهده داشتهاند. همهی ما و شما باید باز هم تلاش کنیم. امروز رسالت بزرگی در دستان ما قرار گرفته است. این هم یکی از تصادفها و اتّفاقهای تاریخ است که ما این مسؤولیتها را عهدهدار شدهایم. مسؤولیتها، بسیار سنگین است و باید خود را تا سطح این مسؤولیتها بالا بکشانیم.