لزوم شناخت خود بهعنوان عرضهکنندهٔ اندیشهٔ نو و حفظ خلوص و استقلال آن
دو نکته اینجا هست که باید توجّه بشود. یکى را من و شما یعنى آحادى که در این نظام یک مسئولیّتى داریم باید توجّه کنیم و آن، این است که ما نهفقط به عنوان یک مدیر و یک حاکم بلکه به عنوان عرضهکنندهى یک اندیشهى نو در دنیا، امروز باید خودمان را بشناسیم و بدانیم. اینجور باید عمل بکنیم، اینجور باید مشى بکنیم، اینجور باید رفتار خودمان را با اسلام تطبیق بکنیم و خلوص و استقلال این اندیشه و فکر را نگه بداریم.
الگوگیری از امیرالمؤمنین در خدمت دلسوزانه و بیمنت و تکریم مراجعان
گویا در جمع شما عدّهاى از مسئولین محترم دستگاههاى ادارى و دولتى حضور دارند؛ امیرالمؤمنین الگو است براى کسانى که مسئول یک بخشى از بخشهاى دولتى هستند چه کوچک، چه بزرگ در اینکه باید کار را با دلسوزى انجام بدهد، براى مردم انجام بدهد، بدون منّت انجام بدهد، مُراجع خود را احترام و تکریم کند، او را تحقیر نکند، بر او منّت نگذارد، از او توقّع نکند. سلامت دست، سلامت چشم، سلامت زبان، سلامت جیب بلکه سلامت قلب را که از همهى اینها مشکلتر است از ما خواستهاند که انجام بدهیم و رفتار بکنیم.
نهی از اکتفا به کارهای انجامشده و لزوم تلاش در حد توان
… در درجهى اوّل خود را در مقابل پروردگار متعال مسئول میدانم که باید هر چه میتوانم تلاش کنم. و مسئولین جمهورى اسلامى این مسئولیّت را بر دوش دارند تا بکلّى ریشهى محرومیّت از این کشور عزیز، از میان این مردم عالىقدر، دوستداشتنى، کنده بشود؛ این هم نکتهى سوّم. [هیچ] مسئولى نباید بگوید که خب، ما این کارها را کردیم، دیگر بس است؛ نه، بس نیست و مسئولین باید تلاش ممکن خودشان را، هر چه ممکن است و هر چه میتوانند ــ آنچه را نمیتوانند، ما توقّع نداریم ــ بکنند تا محرومیّت برطرف بشود.
لزوم قدرشناسی از حضور مردم و اصلاح کارهای ناشایسته
… که مردم از یکایک کارهاى مسئولین خشنودند؛ اینجور نیست؛ مردم انقلاب را دوست دارند، امام را دوست دارند، دولت جمهورى اسلامى را دوست دارند، نظام را دوست دارند. معناى [حضور مردم در انتخابات] این نیست که مردم روى یکایک کارهاى مسئولین بخشهاى مختلف صحّه میگذارند. باید مسئولین حواسشان را جمع کنند؛ باید همهى ماها به خودمان برگردیم؛ ببینیم کارهاى ما چقدر براى این مردم فداکار و عزیز و هوشمند و باگذشت شایسته است؛ و اگر دیدیم که بخشى از کارهاى ما شایسته نیست و این را فهمیدیم، مردانه همّت کنیم و کارمان را اصلاح کنیم؛ مردم این را از ما میخواهند؛ مردم از مسئولین این را میخواهند.
مسئولیت در نظام اسلامی، عزت و پلکانی برای عروج و تکامل انسان
یک نکتهى اساسىاى که براى همهى ما، چه شما که در مجلسید، چه هر کدام از ما که در هر نقطهاى مشغول خدمتیم وجود دارد، این است که توجّه کنیم که این موقعیّت و امکان و عزّتى که خداى متعال به یک فردى میبخشد که او مسئول میشود در جمهورى اسلامى ــ که مسئولیّت در این نظام عزّت است و حقیقتاً مایهى افتخار است ــ این عزّت و این مسئولیّت و این قدرتى که هر کسى بر حسب موقعیّت به دست مىآورد، دو جور ممکن است باشد: ممکن است یک پلّکانى باشد براى عروج انسان، براى تکامل انسان و قدر بشناسد و آن را نعمت خدا بداند؛ براى خدا در آن منصب کار بکند؛ در خدمت اهداف الهى و اسلامى باشد؛ در خدمت آحاد خلق و بخصوص فقرا و مستضعفین و مظلومان باشد؛ اگر اینجور باشد، این جایگاه و پایگاهى که حالا شما به دست آوردهاید یا هر صاحب منصب و مقامى در این نظام الهى به دست آورده است، یک سکّوى …
تفاوت عظیم مسئولان جمهوری اسلامی با همتایانشان در دیگر کشورها
… نداشتند؛ چهار سال امکانات در اختیارشان بود، با دولت، با وزرا، با ادارات، با همهجا ارتباط داشتند، [امّا] بعد که این چهار سال تمام شد، یک آدم معمولى بودند که بایستى میرفتند کار میکردند، نانی پیدا میکردند و خودشان و زن و بچّهشان میخوردند؛ اینها افتخار است. من یک وقتی این مطلب را گفتم که درست است که فاصلهى مسئولین جمهورى اسلامى در قشرها و طبقات مختلفشان با امیرالمؤمنین (علیه الصّلاة و السّلام) و بزرگان صدر اسلام فاصلهى بسیار عظیمى است ــ خیلى فاصله است بین آن چیزى که امروز مسئولین جمهورى اسلامى هستند و آنچه امیرالمؤمنین بود ــ امّا همینقدر فاصله است بین آن چیزى که امروز مسئولین جمهورى اسلامى هستند و آنچه نظایر و همتاهاى آنها در بقیّهى کشورها در دنیا هستند؛ همین اندازه فاصله است. مسئولین دولتى هم همینجور هستند؛ مسئولین قضائى هم همینجور هستند؛ مسئولین نظامى و انتظامى هم همینجور هستند. بحمدالله یک وضع دیگرى است و این از برکات نظام اسلامى است؛ این را باید تقویت کرد؛ این را باید حفظ کرد.
نکوهش زمزمهٔ مذاکره با آمریکا از سوی برخی مسئولان درجهدو
… مرعوب یا بىاطّلاع یا غیر سیاسى در داخل خودمان، این حرفها را تکرار میکنند؛ من نمیدانم [آنها] میفهمند چه دارند میگویند؟ خب بحمدالله دولت و رئیسجمهور و وزرا و مانند اینها به فضل پروردگار در آن قدرت روحى و معنوى واقعى و صحیح قرار دارند و ایستادهاند براى خدا. البتّه بنده معتقدم این حرفهایى که گاهى زده میشود از طرف بعضى مسئولین درجه دو و [درجه] سهى نظام جمهورى اسلامى غالباً آدمهای غیر مسئول و گاهى زمزمه میکنند که اینها چرا مذاکره نمیکنند با آمریکا، چرا نمیگویند، چرا نمیروند حرف بزنند، حرف زدن چه ضررى دارد، خیال میکنند حرف زدنِ دو نفر آدم معمولى است که یک گوشهاى بنشینند حرف بزنند؛ نمیفهمند که این مذاکرهاى که دشمن اینقدر دارد روى آن اصرار میکند ...... چه خطرات بزرگى براى جمهورى اسلامى دارد که من شمّهاى از آنها را عرض کردم. بنده معتقدم که تکرار این حرفها از طرف آنها هم کار بدى است. من دارم حالا این را عرض میکنم و این، نظر بنده است؛ بنده معتقدم براى رایج کردن یک گناه در عمل، یکى از راهها این است که آن گناه را در زبانها رایج کنند؛ اینقدر بگویند که قبحش از بین برود.
آگاهی کامل دستگاهها از جریانهای فرهنگی هدایتشده از سوی بیگانه
… البتّه براى من مقالات را معمولاً جدا میکنند، جزوه درست میکنند، بولتن تهیّه میکنند، مرتّب پیش من مىآورند امّا من علاوهى بر آنها، خود آن مجلّات را هم نگاه میکنم، تورّق میکنم، بعضى از مقالات را، بعضى از شعرها را میخوانم و میبینم چه کاری دارد انجام میگیرد؛ دستگاههاى کشور هم کاملاً میدانند. خطا است اگر کسى خیال کند که سر مسئولین کشور کلاه رفت و مثلاً فرض کن که فلان جریان یا حرکت فرهنگى در فلان گوشه دارد کار خودش را انجام میدهد و کسى هم ملتفت نیست؛ نه، اینجوری نیست؛ خیلى هم خوب ملتفت است منتها مقولهى فرهنگ، مقولهى چوب و چماق نیست؛ مقولهى فرهنگ با مقولهى میدان جنگ فرق دارد؛ هر میدانى ابزار خودش را دارد، سلاح خودش را دارد.
سفرهای مسئولان جمهوری اسلامی به مناطق محروم آذربایجان
… بودند ــ داشتند که ثروت مملکت را جورى برنامهریزى میکردند که به نقاط محروم چیزى نمیرسید؛ آذربایجان از جملهى جاهایى بود که بخصوص [به آن] بىاعتنائى میکردند؛ به تبریز هم اعتنائى نمیکردند، چه برسد به شهرهاى کوچک استان مثل هشترود و اَهَر و کلیبر و بقیّهى جاها. از اوّل انقلاب تا امروز، مسئولین جمهورى اسلامى بارها به آذربایجان سفر کردهاند و حتّى به مناطق محروم این استان قدم گذاشتهاند. بنده خودم در زمان ریاست جمهورى چند مرتبه به آذربایجان آمدم و به مناطق محروم این استان رفتم. رئیسجمهور محترم و عزیز فعلى ما[3] هم به آذربایجان سفر کرد و به نقاط محروم آذربایجان رفت. در دوران طاغوت، مسئولین کشور کِى حاضر بودند که به شهرها ــ [مانند] شهرهاى آذربایجان ــ بروند؟ چه برسد به نقاط محروم یا روستاها. در طول دوران حاکمیّت پنجاهسالهى ننگین پهلوى ــ قبل از آن هم بدتر از آن ــ کمترین توجّه به این استان و به این مناطق شده است. الان …
دلسوزی، شجاعت، پیروی از خط امام و دشمنشناسی مسئولان کشور
امیدوارم این بهار شما بهار حرکت و تلاش باشد؛ امیدوارم مشمول فضل و رحمت الهی باشید. بحمدالله مسئولین کشور دلسوزند، علاقهمندند، در راهند، در خطّ امامند، شجاعند، دشمنشناسند، دوستشناسند، قدرِملّتدانند و قدر طبقات عظیم مردم را بخوبی میدانند، قدر نعمت الهی را، قدر جمهوری اسلامی را، قدر احکام الهی را میدانند؛ با این مسئولین، با این ملّت، با رهنمودهای الهی، با قرآن عزیزی که در اختیار ما است، به فضل پروردگار، تا پایان راه را با هم خواهیم رفت و به هدفهای والای انقلاب انشاءالله به فضل الهی و تحت توجّهات ولیعصر (ارواحنا فداه) خواهیم رسید.
نیاز بیشتر مسئولان به تغییر حال و نالیدن از بدحالی خود
و ما در این ماه رمضان بارها و بارها عرض کردیم که «اَللّٰهُمَّ غَیِّر سوءَ حالِنا بِحُسنِ حالِک»؛[4] از خداى متعال خواستیم که به برکت خودش و لطف خودش، بدحالىِ ما را تغییر بدهد به نیکوحالى. و به فضل الهى اگر این[طور] بشود، همهى مشکلات حل خواهد شد؛ و بخصوص ما که مسئولیّتى هم بر دوش داریم ــ هر یک از ماها که بار مسئولیّتى را بر دوش گرفتهایم در سطح کشور ــ چه مسئولیّتهاى کوچک، چه مسئولیّتهاى بزرگ، به همان اندازه، بیشتر احتیاج داریم به این تغییر حالت و بیشتر باید بنالیم از سوءحال خودمان. بنده خودم را عرض میکنم که بیش از شما ابتلاء دارم به این معنا و احتیاج دارم به تغییر؛ و هر کسى که از این قبیل است. و این، کلید حرکت و تحوّل است در یک کشور و در یک ملّت، که «اِنَّ اللهَ لایُغَیِّرُ ما بِقَومٍ حَتّی یُغَیِّروا ما بِاَنفُسِهِم»؛[5] آنچه در انفس …
توفیق مسئولان با همکاری ملت در دور نگه داشتن کشور از مشکلات جهانی
و امّا سالى که بر ما گذشت، از لحاظ مسائل جهانى، سال بسیار پُرحادثهاى بود. در همهجاى دنیا و در چهارگوشهى جهان، کشورها و ملّتها دچار آزمایشهاى دشوارى بودند، و بخصوص مسلمانان آزمایشهاى سختى را در این سال گذراندند. و ما اگرچه از مشکلات عمومى دنیا و همچنین مشکلات خاصّى که بر کشورهاى در حال توسعه از سوى قدرتهاى بزرگ و مستکبرین عالم تحمیل میشود، نمیتوانستیم بکلّى برکنار بمانیم، امّا بر روى هم میتوانیم مطمئن باشیم که در دریاى متلاطم جهان امروز و این دنیاى طوفانى، بحمدالله مسئولین کشور مورد توفیق الهى قرار گرفتند و با کمک ملّت و همکارى ملّت موفّق شدند که کشور را از مشکلات عظیم جهانى تا حدّ ممکن و میسور برکنار بدارند.