وظیفهٔ آموزش صرفهجویی به مردم و پرهیز خود از اسراف
… اما در همه امور ما باید به صرفهجویی عادت کنیم. صرفهجویی، یعنی آن چیزی را که قابل استفاده است و میتوانیم از آن استفاده کنیم، دور نریزیم. نسبت به امکانات، با هوس رفتار نکنیم. دائماً چیزهای ماندگار را نو کردن و چیزهای ضایع نشدنی را دور ریختن، روش درستی نیست. به نظر من باید مسؤولان کشور، راه صرفهجویی و مقابله با اسراف را به مردم بیاموزند. من به صورت کلّی این را عرض میکنم. خودِ مسؤولان دولتی هم نباید اسراف کنند. اسراف مسؤولان دولتی، از اسراف مردم عادّی مضرتر است؛ زیرا که این اسراف در بیتالمال است. بنابراین مسؤولان، فهرستی از مثالهای صرفهجویی و اجتناب از اسراف را ردیف کنند و آن را به مردم بگویند و تعلیم دهند که چگونه میشود صرفهجویی کرد.
منفی بودن ثروتاندوزی و تفاخر به ثروت برای مسئولان در جمهوری اسلامی
… و تجاوزها میرسد، مطلقاً مربوط به کسانی که در رتبههای بالای حکومت هستند، نیست. آن کسانی که در رأس قدرتند؛ آن کسانی که در رأس حکومتند، زندگیهایی مثل زندگیهای مردم متوسّط - بعضاً پایینتر از متوسّط - دارند، طمعی به مال مردم ندارند، طمعی به مال دنیا ندارند. خدا را شکر میکنیم که پروردگار عالم، این سنّت و سیره سجیّه پسندیده را در جمهوری اسلامی قرار داد که کسی از مسؤولان نخواهد به ثروت تفاخر کند. آن روزها به ثروت تفاخر میکردند، چون یک امتیاز بود؛ ولی امروز ثروت داشتن مسؤولان، یک جنبه منفی است. اگر یکی از مسؤولان دارای ثروتی باشد، مال و منالی داشته باشد، خانه آن چنانی داشته باشد، وضعیت آن چنانی داشته باشد، این یک امر منفی است. هم از نظر مردم بحمداللَّه منفی است، هم از نظر مسؤولان منفی است، هم آن کسانی که دارند، میدانند که یک نقطه منفی است. این، در نظام جمهوری اسلامی، مسأله خیلی مهمّی است. این، همان حرکت به سمت عدالت است که از اوّل انقلاب بحمداللَّه شروع شد - امام بزرگوار ما مظهر …
تسلیم نشدن مسئولان برخاسته از انقلاب در برابر فشار و تهدید دشمن
اگر کسی خیال میکند که این ملت را میشود با تهدید ترساند، سخت در اشتباه است. اگر کسی خیال میکند که مواضع مسؤولان این کشور را میتوان با تهدید تغییر داد، سخت در اشتباه است. اگر مواضع کسی تغییر پیدا کند، از این ملت و از این انقلاب نیست. آن کسی که متعلّق به این انقلاب، مبعوث و مطلوب این انقلاب و محبوب این مردم است، برای مصالح و خواست این مردم، برای انقلابِ این مردم - که برایش این خونهای پاک را بر زمین ریختند و این مجاهدات بزرگ را انجام دادند - در مقابل دشمنان این مردم میایستد و سر سوزنی تسلیم فشارهای دشمنان این ملت نمیشود.
پرهیز مطلق وزیران و مدیران از فعالیت اقتصادی شخصی و گروهی
به نظر من، آقایانِ وزرا و مسؤولان بالای کشور بخصوص، اگر بخواهند از این دغدغههای گوناگون، خودشان را خلاص کنند و این خدمت بزرگ و خالص و خوبی را که ارائه میدهند، بی هیچ دغدغه و اشکال، در نامه عمل خودشان ثبت کنند و برای این کشور، انشاءاللَّه مستدام بدارند، راهش این است که در فعّالیتها و تلاشهای اقتصادی شخصی و گروهی، مطلقاً وارد نشوند. شما که بحمداللَّه به کم قانع شدید. یک وقت، آقای هاشمی، شخصی را برای وزارت دعوت کرده بودند که بیاید برای بخشی، مسؤولیتی پیدا کند. پیش ایشان آمده بود و گفته بود که من اگر بیایم وزیر شوم، زندگیم لنگ میماند؛ ولی حالا زندگیم میگردد! یادم نیست حالا ایشان قبول کردند …
خوی مردمی و دوری از اشرافیت مسئولان و لزوم حفظ و تسری آن
الحمدللَّه شما که مسؤولان درجه یک کشور هستید، خوی و خصلت مردمی دارید و خودتان جزو قشرهای متوسّطِ مردمید و خوی اشرافی و کناره جویی از مردم و دوری از آنها را ندارید. این نعمت خیلی بزرگی است که باید آن را حفظ کنید و به همه اجزای دست اندرکار تسرّی دهید. اگر احیاناً کسی از گوشه و کنار در مجموعه شما پیدا میشود که میبینید روشش طور دیگری است، جلوش را نگه دارید. من در این جا و به همین مناسبت سفارش مهمّی را یادآوری میکنم: یکی از وظایف امروز آقایانْ مبارزه با فساد است؛ چون کشور به ثمردهی رسیده و وقت میوهچینی است. زحمات گذشته شما بتدریج ثمر میدهد و امکانات در کشور در حال افزایش است. چنین موسمی همیشه و در همه تاریخ، …
لزوم پیشگامی مسئولان در حرکت به سوی ارزشهای بعثت
پس، نکتهای که بنده امروز خواستم عرض کنم این است که پیام بعثت، برای خود ما یک پیام سازنده و یک درس است. این پیام، صرفاً یک قرارداد اجتماعی نیست؛ بلکه یک حرکت است و بیش از همه، مسؤولین نظام باید خودشان را به این حرکت آرایش دهند. هر یک از ما که در این نظام، مسؤول هستیم باید تسابق به این حرکت کنیم. البته آحاد انسانها مسؤولند؛ منتها خصوصیت ما این است که مسؤولیتِ جمع کثیری را بر دوش داریم و این بار، سنگینی میکند. اوّلین مسأله این است که ما بکوشیم فراتر از یک امر قراردادی حرکت کنیم. این که بگوییم دیروز این جامعه، جامعهای طاغوتی بود، امروز بنا را بر این بگذاریم که اینجا یک جامعه اسلامی است، کافی نیست. جامعه ما در این پانزده سال به برکت رهبرىِ بزرگمردی که حقیقتاً …
لزوم شناخت خود بهعنوان عرضهکنندهٔ اندیشهٔ نو و حفظ خلوص و استقلال آن
دو نکته اینجا هست که باید توجّه بشود. یکى را من و شما یعنى آحادى که در این نظام یک مسئولیّتى داریم باید توجّه کنیم و آن، این است که ما نهفقط به عنوان یک مدیر و یک حاکم بلکه به عنوان عرضهکنندهى یک اندیشهى نو در دنیا، امروز باید خودمان را بشناسیم و بدانیم. اینجور باید عمل بکنیم، اینجور باید مشى بکنیم، اینجور باید رفتار خودمان را با اسلام تطبیق بکنیم و خلوص و استقلال این اندیشه و فکر را نگه بداریم.
الگوگیری از امیرالمؤمنین در خدمت دلسوزانه و بیمنت و تکریم مراجعان
گویا در جمع شما عدّهاى از مسئولین محترم دستگاههاى ادارى و دولتى حضور دارند؛ امیرالمؤمنین الگو است براى کسانى که مسئول یک بخشى از بخشهاى دولتى هستند چه کوچک، چه بزرگ در اینکه باید کار را با دلسوزى انجام بدهد، براى مردم انجام بدهد، بدون منّت انجام بدهد، مُراجع خود را احترام و تکریم کند، او را تحقیر نکند، بر او منّت نگذارد، از او توقّع نکند. سلامت دست، سلامت چشم، سلامت زبان، سلامت جیب بلکه سلامت قلب را که از همهى اینها مشکلتر است از ما خواستهاند که انجام بدهیم و رفتار بکنیم.
نهی از اکتفا به کارهای انجامشده و لزوم تلاش در حد توان
… در درجهى اوّل خود را در مقابل پروردگار متعال مسئول میدانم که باید هر چه میتوانم تلاش کنم. و مسئولین جمهورى اسلامى این مسئولیّت را بر دوش دارند تا بکلّى ریشهى محرومیّت از این کشور عزیز، از میان این مردم عالىقدر، دوستداشتنى، کنده بشود؛ این هم نکتهى سوّم. [هیچ] مسئولى نباید بگوید که خب، ما این کارها را کردیم، دیگر بس است؛ نه، بس نیست و مسئولین باید تلاش ممکن خودشان را، هر چه ممکن است و هر چه میتوانند ــ آنچه را نمیتوانند، ما توقّع نداریم ــ بکنند تا محرومیّت برطرف بشود.
لزوم قدرشناسی از حضور مردم و اصلاح کارهای ناشایسته
… که مردم از یکایک کارهاى مسئولین خشنودند؛ اینجور نیست؛ مردم انقلاب را دوست دارند، امام را دوست دارند، دولت جمهورى اسلامى را دوست دارند، نظام را دوست دارند. معناى [حضور مردم در انتخابات] این نیست که مردم روى یکایک کارهاى مسئولین بخشهاى مختلف صحّه میگذارند. باید مسئولین حواسشان را جمع کنند؛ باید همهى ماها به خودمان برگردیم؛ ببینیم کارهاى ما چقدر براى این مردم فداکار و عزیز و هوشمند و باگذشت شایسته است؛ و اگر دیدیم که بخشى از کارهاى ما شایسته نیست و این را فهمیدیم، مردانه همّت کنیم و کارمان را اصلاح کنیم؛ مردم این را از ما میخواهند؛ مردم از مسئولین این را میخواهند.
مسئولیت در نظام اسلامی، عزت و پلکانی برای عروج و تکامل انسان
یک نکتهى اساسىاى که براى همهى ما، چه شما که در مجلسید، چه هر کدام از ما که در هر نقطهاى مشغول خدمتیم وجود دارد، این است که توجّه کنیم که این موقعیّت و امکان و عزّتى که خداى متعال به یک فردى میبخشد که او مسئول میشود در جمهورى اسلامى ــ که مسئولیّت در این نظام عزّت است و حقیقتاً مایهى افتخار است ــ این عزّت و این مسئولیّت و این قدرتى که هر کسى بر حسب موقعیّت به دست مىآورد، دو جور ممکن است باشد: ممکن است یک پلّکانى باشد براى عروج انسان، براى تکامل انسان و قدر بشناسد و آن را نعمت خدا بداند؛ براى خدا در آن منصب کار بکند؛ در خدمت اهداف الهى و اسلامى باشد؛ در خدمت آحاد خلق و بخصوص فقرا و مستضعفین و مظلومان باشد؛ اگر اینجور باشد، این جایگاه و پایگاهى که حالا شما به دست آوردهاید یا هر صاحب منصب و مقامى در این نظام الهى به دست آورده است، یک سکّوى …
تفاوت عظیم مسئولان جمهوری اسلامی با همتایانشان در دیگر کشورها
… نداشتند؛ چهار سال امکانات در اختیارشان بود، با دولت، با وزرا، با ادارات، با همهجا ارتباط داشتند، [امّا] بعد که این چهار سال تمام شد، یک آدم معمولى بودند که بایستى میرفتند کار میکردند، نانی پیدا میکردند و خودشان و زن و بچّهشان میخوردند؛ اینها افتخار است. من یک وقتی این مطلب را گفتم که درست است که فاصلهى مسئولین جمهورى اسلامى در قشرها و طبقات مختلفشان با امیرالمؤمنین (علیه الصّلاة و السّلام) و بزرگان صدر اسلام فاصلهى بسیار عظیمى است ــ خیلى فاصله است بین آن چیزى که امروز مسئولین جمهورى اسلامى هستند و آنچه امیرالمؤمنین بود ــ امّا همینقدر فاصله است بین آن چیزى که امروز مسئولین جمهورى اسلامى هستند و آنچه نظایر و همتاهاى آنها در بقیّهى کشورها در دنیا هستند؛ همین اندازه فاصله است. مسئولین دولتى هم همینجور هستند؛ مسئولین قضائى هم همینجور هستند؛ مسئولین نظامى و انتظامى هم همینجور هستند. بحمدالله یک وضع دیگرى است و این از برکات نظام اسلامى است؛ این را باید تقویت کرد؛ این را باید حفظ کرد.
وظیفهٔ مسئولان در حمایت از آمران به معروف و ورود رهبری در صورت جفا به آنان
… متمایل به امر به معروف و نهی از منکرند. بنابراین، وظیفهی ما، مسؤولین، قانونگذاران و مجریان است که راه و زمینه را برای اجرای این واجب الهی هموار و فراهم کنیم. امروز بحمداللَّه مجلس شورای اسلامی، مجریان، مسؤولین کشور و دستگاه قضایی، همه از خود این ملتند. مبادا در گوشه و کنار، یا در دستگاه انتظامی یا قضایی، کسانی باشند که راه را جلو آمر به معروف و ناهی از منکر سد کنند! مبادا کسانی باشند که اگر کسی امر به معروف و نهی از منکر کرد، از او حمایت نکنند، بلکه از مجرم حمایت کنند! البته خبرهایی از گوشه و کنار کشور، در بعضی از موارد به گوش من میرسد. هر جا که بدانم و احساس کنم و خبر اطمینانبخشی پیدا کنم که آمر به معروف و ناهی از منکر، خدای نکرده مورد جفای مأمور و مسؤولی قرار گرفته، خودم وارد قضیه خواهم شد. این، آن چیزی است که قوام کشور و استقلال کشور را حفظ خواهد کرد. والّا ما دشمن زیاد داریم. چرا دشمن تا امروز نتوانسته است مویی از سر این ملت کم کند و به این کشور ضربه بزند؟ بحمداللَّه ایران اسلامی، با قدرت و صلابت کامل، در مقابل همهشان ایستاد و ایستاده است. …
مسئولان نظام اهل سابقهٔ مبارزه در راه خدا و نه قدرتطلبی مانند کشورهای دیگر
… چگونه افرادی هستند؟ اینها به دنبال مبارزات طولانی برای کسب قدرت، و سیاسی کاریها به مسندی رسیدهاند. لذا، وقتی به این مقام میرسند، میخواهند حداکثر استفادهی مادی را از موقعیتی که در اختیارشان قرار گرفته است، بکنند. چون هدف، مادی است. تلاش، تلاش مادی است. در اینجا، اینطور نیست. در اینجا، هیچ یک از مسؤولین کشور به دنبال مقام و پست ندوید و برای مقام، مبارزه نکرد. کسانی هستند که سوابق مبارزه در راه خدا دارند. در دوران طاغوت، زندانها و سختیها و شکنجهها را برای خدا و دین خدا تحمل کردند. این، یک امتیاز است که امروز مسؤولین کشور ما و شما برادران هیأت دولت، از این امتیاز برخوردارید. از اول برای خدا وارد شدید؛ برای خدمت به مردم وارد شدید؛ روی صلاحیتها انتخاب شدید. به نظر من، یکی از نعمی که امروز خدای متعال به ما مردم تفضل کرده، نعمت وجود شماست. …
لزوم انحراف نیافتن از راه اسلام و رعایت مردم و طبقات ضعیف
… بگذرد، همّت شما مردم و صدق و امانت مسؤولین کشور، انشاءاللَّه زندگی را بهتر و بهتر، کشور را آبادتر و دشمن را ناشادتر خواهد کرد. شرطش هم این است که ملت، همیشه در صحنه باشد. مردم با دولتشان، با مجلسشان و با مسؤولینشان، همیشه خود را در یک جبهه و یک جناح بدانند. شرطش این است که دولت و دولتمردان و مسؤولین، راه خدا و اسلام و توحید را هرگز رها نکنند و به قدرِ سرِسوزنی از این راه منحرف نشوند. ملاحظه مردم را بکنند؛ ملاحظه طبقات ضعیف را بکنند؛ ملاحظه کسانی را بکنند که در انقلاب همیشه سهم داشتهاند و باز هم خواهند داشت. شرطش این است که نمایندگان مردم، پس از این تلاش و کوشش که بحمداللَّه در انتخابات انجام گرفت، خود را وکیل و نماینده مردم بدانند و برای مردم فکر کنند، برای مردم حرف بزنند و برای مردم کار کنند. دنبال این باشند که مصالح کشور و راه اسلام را دنبال کنند و لاغیر. به …
پایبندی مسئولان به دین مهمترین عامل حفظ پیوند با مردم متدین
و مردم ما مردم مذهبى و مردم متدیّنى هستند. مهمترین عامل حفظ این عقیده و این پیوند خوب، همین حرکتى است که بحمدالله شماها دارید: حرکت دینى و احترام به دین و پایبندى به مقرّرات اسلامى. به هر حال ما از آقایان خیلى متشکّر هستیم. خدا را شاکریم که این پیروزى را به ملّت ایران ارزانى داشت. و این پیروزى بسیار بزرگى است. اگرچه مراحل بعدىِ این هم همانطور که آقایان برنامهریزى کردهاند، بایستى پیگیرى بشود و بسیار مهم است ولیکن از شروع کار، عظمت …
وظیفهٔ همگان در حمایت بیقیدوشرط از مسئولان کشور
نکتهی دوّم که از لحاظ اهمّیّت کمتر از نقطهی اوّل نیست، این است که همه وظیفه دارند مسئولان کشور را، آن کسانی که خودشان را وقف کردند برای کار این کشور و ملّت، آمدند وسط گود، از راحتیشان، از بسیاری از التذاذات شخصیشان صرف نظر کردند برای تکلیفشان؛ بخصوص مسئولین اجرائی کشور و شخص رئیسجمهور[5] محترممان، حمایت کنند و پشتیبانی کنند؛ بیقیدوشرط. معنای حمایت این نیست که هیچ کس کمترین اعتراضی به اینها نداشته باشد یا احیاناً یک وقتی اعتراضی را هم بر زبان نیاورد؛ نه، دوست انسان، رفیق انسان، عزیز انسان، انسان از او با همهی وجود حمایت هم میکند، گاهی جان خودش را سپر بلای او قرار میدهد امّا یک وقتی هم به …
لزوم پیروی مسئولان همهٔ دستگاهها از زبان، راه و سبک کار امیرالمؤمنین (ع)
… که در این نظام زندگى میکند، باید مجاهدت کند تا اگر امیرالمؤمنین در رأس جامعه قرار میداشت، جامعهى ما و نظام ما لایق او میبود؛ ما باید اینجور حرکت کنیم. باید کارى کنیم که نظام ما، کشور ما، جامعهى ما، یک جامعهى علوى باشد؛ اسم اسلام و اسم ولایت کافى نیست. و بخصوص کسانى که مسئولیّتى بر دوش دارند، مأموریّتى از نظام الهى و اسلامى بر عهدهى آنها است ــ چه در دستگاه قضائى، چه در دستگاه اجرائى، چه در دستگاه قانونگذارى، چه در دستگاه انتظامى، چه در نهادهاى مختلف و دستگاههاى مختلف ــ زبان، زبان امیرالمؤمنین باید باشد و بازو، بازوى او و راه، راه او و کار، سبْک کار او. امیرالمؤمنین براى خدا کار میکرد، در راه خدا کار میکرد، به درد مردم میرسید، مردم را دوست میداشت، خدمت به آنها را وظیفهى خود میدانست. با اینکه حکومت او در جهت خدمت به مستضعفان بود، به این اکتفا نمیکرد و شبها هم به صورت تنها و فردى به کمک یکایک مستضعفان میرفت. …
پاکی مسئولان کشور و تلاششان برای رفع مشکلات مردم
بحمدالله مسئولین شما، مسئولین کشور و دولت، انسانهاى پاک و صالحى هستند. این کسانى که امروز در رأس کار هستند، به فکر مردمند، براى مردم کار میکنند، براى مردم تلاش میکنند و میخواهند که مشکلات مردم را برطرف کنند؛ خیلى هم زحمت میکشند و تلاش میکنند. انشاءالله بایستى این زحمتها متوجّه بشود به روستاها و مشکلات روستاها برطرف بشود.
مسئولان کشور انسانهایی برجسته، از مردم و برای مردم و دردشناس آنان
… یکى از عمدهترین اسرار پیروزىها و کامیابىهاى جمهورى اسلامى بوده است و باید همچنان باشد. ملّت عزیز باید قدر دولت خدمتگزار و رئیسجمهور عالىقدر و رؤسا و اعضاى قوّهى قضائیّه و مقنّنه را بداند و تلاش ارزشمند آنان را با تبعیّت و محبّت و نصیحت خود پاسخ گوید. مسئولان خدوم کشور در مقایسه با آنان که به همین مسئولیّتها در دیگر کشورها اشتغال دارند، انسانهایى استثنائى و برجستهاند. آنان از مردم و براى مردم و دردشناس مردمند و این براى متصدّیان چنین مسئولیّتهایى بزرگترین ارزشها است. کسى که با زندگى و رفتارها و روابط شخصیّتهاى سیاسى و حکومتى جهان آشنا باشد، به داشتن چنین دولتمردانى که از سرچشمهى اسلام نوشیده و در مکتب امام بزرگوار پرورش یافتهاند، خدا را سپاس میگوید.
ایمان، اخلاص و خدمتگزاری مسئولان کشور، امتیازی بزرگ
… نبودهاند. امروز بحمدالله در رأس قوّهى اجرائى ما و رئیسجمهور[4] ما کسى است که مایهى امید امام و مورد علاقهى امام و مورد اعتماد امام در همهى امور سیاسى و نظامى در کشور بود؛ این را ما شاهد بودیم. این یک امتیاز بزرگ است که امروز بحمدالله ملّت ما دارد. مسئولین اجرائى، مسئولین قضائى، نمایندگان مردم در مجلس شوراى اسلامى، مسئولین نیروهاى نظامى، انسانهاى مؤمن، مخلص، دلسوز، علاقهمند، کسانى که در هیچ یک از کشورها ــ تا آنجایى که ما شناختیم و فهمیدیم ــ نظیر آنها را ما سراغ نداریم؛ واقعاً در حال خدمت، به فکر مردم، به فکر مستضعفین، به فکر کشور، به فکر پیشرفت کارها، به فکر انجام وظیفه [هستند]؛ این خیلى امتیاز بزرگى است. این مسئولین، این ملّت، و این هم کشور باعظمت و بزرگ و این تاریخ پُربار: ما هیچ چیز کم نداریم. ما میتوانیم یک ملّت قوى و نیرومند باشیم، براى اسلام مایهى افتخار باشیم، این ملّت براى مسلمین در سرتاسر دنیا الگو باشد؛ اینها ممکن است. تا الان هم بحمدالله …
دلسوزی مسئولان و لزوم پشتیبانی مضاعف مردم از آنها
امروز بحمداللَّه اسلام بر دلها حاکم است. من میبینم و احساس میکنم که مسؤولان حقیقتاً با دلسوزی کار میکنند. پشتیبانیتان را از مسؤولان حفظ و مضاعف کنید. امروز وقتی انسان به صحنهی سیاسی کشور نگاه میکند، بحمداللَّه خوشحال میشود. رئیسجمهور، یک چهرهی برجسته و ممتاز و مورد محبت امام؛ خیلی از مسؤولان دستگاه اجرایی، جزو سابقهدارهای خدمت به انقلاب و اسلام؛ مجلس شورای اسلامی، متشکل از نمایندگان مردمی و بسیاری …
وظیفهٔ تحقق ولایت الهی و جدا نشدن از راه مردم
… حکومت و مسئلهى ولایت در جامعهى اسلامى ما تحقّق پیدا کرد؛ علىرغم طرد و نفى و بغض و عناد قدرتهاى جهانى، شکل اسلامى در جامعهى ما پیاده شد که دشمنان اسلام با آن مخالفت هم کردند امّا بحمدالله روزبهروز این ثابتتر و درخشانتر و ماندگارتر شده در جامعهى ما. و ما مسئولین وظیفه داریم ولایت الهى و اسلامى را در جامعهى خودمان در شکل پُرجاذبهى آن براى انسانهاى مشتاق و محروم هر چه بیشتر تحقّق ببخشیم. قدم اوّل این است که از راه مردم جدا نشویم؛ قدم اوّل این است که فراموش نکنیم که همین مردم، پابرهنهها، طبقات ضعیف، این کسانى که در معیارهاى مادّى در جوامع چیزى به حساب نمىآیند، صاحبان اصلى کشورند و پیروزىهاى این انقلاب و این کشور و عزّت این کشور به خاطر فداکارىهاى آنها [محقّق] شده؛ فراموش نکنیم که …
ایستادگی محکم سران انقلاب با وجود خطر جدی ترور و مرگ
یک بُعد دیگرى که باز در این حادثه هست که به نظر بنده مهم است، این است که شخصیّتهایى مثل شهید بهشتى ــ البتّه آن روز فقط بنا نبود که شهید بهشتى به شهادت برسد، بنا بود همه کشته بشوند، یعنى آنها طرح را براى فقط شهید بهشتى که نریخته [بودند]؛ آقاى هاشمى هم قرار بود کشته بشود، بنده هم قرار بود کشته بشوم، آقاى باهنر هم قرار بود در همان قضیّه به شهادت برسد ــ و این چهرههاى معروف و بهاصطلاح همهکارهى انقلاب همه در معرض شهادت قرار داشتند و روگردانى نداشتند از این قضیّه. خب، بعد از شهادت شهید مطهّرى معلوم شد که این پا در انقلاب هست،[5] عافیت نیست و همه فهمیدند که خطر مرگ خیلى جدّى و روبهرو مسئولین را تهدید میکند؛ در عین حال اینها اینطور قرص و محکم ایستادند. و در انقلاب کسى مثل آقاى بهشتى را و آن وزرا را ــ که اینها خب مسئولین کشور بودند ــ انسان وقتى که میدهد، احساس سرافرازى میکند؛ صدق و حقّانیّت انقلاب و طرفداران انقلاب را [نشان میدهد]. حالا از این قبیل ابعاد، دیگر نمیخواهیم تفصیل بدهیم. پس این حادثه باید …
پاکی و مردمی بودن و پارسایی مسئولان کشور برخلاف حاکمان دیگر
در گذشته و امروز، در همه جاى دنیا، حکّام متکبّرند، مستکبرند، از مردم جدایند، براى خود کار میکنند، دنبال منافع شخصى خودشان هستند. ما در دوران رژیم سابق، در کشورمان این را دیده بودیم، امروز هم در بسیارى از جاهاى دنیا - اگر نگوییم در همه - میبینیم؛ این در ایران نیست. امروز زمامداران و مسئولان امور در کشور ما - آنهایى که مسئولیّتهاى عمده دست آنها است - پاکند، از مردمند، با مردمند، پارسایند، باتقوایند. در همین قسمت، به همین اندازه که ما به اسلام نزدیک شدیم، مردم احساس آرامش و آسایش میکنند. ما در زمینهی دور کردن مردم از فحشا و فساد، اندکى به اسلام نزدیک شدهایم؛ جوانهاى ما به سلامت و به عافیت معنوى و روحى نائل شدند و از پوچى، از فساد اخلاقى، از تردیدها، از …
ایمان و تقوا شرط پذیرش مسئولیت در ایران اسلامی
ایران مثل بسیارى از کشورهاى مسلماننام نیست که علیالظّاهر نام کشور، اسلامى باشد و سران و رهبران دم از اسلام بزنند، امّا عمل خود آن سران بیشتر از همهی آحاد مردم یا اکثر آنها از اسلام دور و بیگانه باشد. در اینجا براى آن کسانى که در رأس امور هستند، شرط قبول مسئولیّت و تحمّل مسئولیّت، ایمان و تقوا است. اینجا مثل بعضى از کشورهاى اسلامىِ دیگر نیست که مسئولین و رهبران، فسق کنند، فجور کنند، محرّمات کبیره را -که قرآن، ناطق به حرمت آنها است- عملاً انجام بدهند، شرب خمر کنند، تجاوز و تعدّى از حدود الهى بکنند، نوکرى دشمنان خدا را بکنند، دشمنى با بندگان صالح خدا …
ایران تنها جایی که مسئولانش باید به تقوا و ایمان شناخته شوند
تنها نقطهاى در عالم اسلام که مسئولان کشور و ادارهکنندگان و مدیران باید از نظر مردم شناختهشده باشند به تقوا و ایمان و تعبّد، ایران اسلامى است؛ این را مردم دنیا میبینند، این را مردم دنیا حس میکنند. بقیّهی کشورها ادّعاى اسلام میکنند و زمامدارانشان، فسّاق و فجّارى در رأس امور قرار میدهند؛ مردم مسلمان هم مشاهده میکنند و تحمّل میکنند؛ چارهاى ندارند.
لزوم بهکارگیری حداکثر عقل و حکمت در پنج شش ماه حساس پیش رو
این چند ماه چند ماه حسّاسى است زیرا که انتخابات را در پیش داریم و همهپرسى قانون اساسى را در پیش داریم؛[3] تا دولت جدید سر کار بیاید و جا بیفتد و بخواهد کارها را به دست بگیرد و زمام مشکلات را به دست بگیرد و بخواهد حرکت بکند، یک مقدارى فاصله میشود. این پنج شش ماهى که ما در مقابل داریم، به اعتقاد من یک پنج شش ماه حسّاسى است که حدّاکثر عقل و حکمت را بایستى مسئولین کشور در این پنج شش ماه به خرج بدهند تا بتوانند انشاءالله حرکت را به شکل آرام و صحیحى به سمت جلو هدایت کنند.
ضرورت تقوای زمامدار، شرط انتظار تقوا از مردم
… راه طولانی که بشر مجبور است آن را بپیماید، تقوا. اول و آخر در کلام امیرالمؤمنین تقواست. (72/12/13) ای حسن! ای حسین! من شما دوتا را وصیت میکنم به تقوا. تقوا برای همه است، اما شما ـ گویا مضمون کلام علی این است ـ اما شما به من نزدیکید، شما مسئولین امور هستید. حسن من، فردا تو زمامدار این جامعهای، تقوا برای تو زیبنده است. ای زمامدار! ای مسئول دولت! ای کسی که مردم بهدنبال تو باید راه بیفتند و حرکت کنند، اگر تو تقوا نداشته باشی دیگر نمیشود از مردم، انتظار تقوا داشت. «اُوصِیکُما» شما دوتا را که فرزند پیغمبرید، شریفالنَسَبید، فرزند خلیفۀ شهیدشده هستید، شما را من وصیت میکنم به تقوای خدا، این یک.
افتخار مسئولان دولتی در استفاده نکردن از دنیای رایگان و تجملات
این حرف، آنقدری که به مسئولانی مثل حسن و حسین ارتباط پیدا میکند، به تودۀ مردم آنقدر ارتباط پیدا نمیکند. اگر دنیا به سراغ شما هم آمد، شما به سراغ دنیا نروید. برای شما مسئولان دولتی افتخار نیست که از دنیایی که بهرایگان در اختیارتان قرار میگیرد، استفاده کنید، افتخار این است که از این دنیا استفاده نکنید؛ افتخار این است که غذای خوب نخورید؛ افتخار این است که پولِ زیاد خرج نکنید؛ افتخار این است که از خانههای خوب، از فرشهای خوب، از لباسهای گرانقیمت، از تجملات استفاده نکنید؛ بهدنبال دنیا نروید، اگرچه دنیا بهدنبال شما بیاید.