بسیار محفل دلنشین و شیرینى است مجمع شما طلّاب و فضلاى حوزهى علمیّهى قم، شاگردان مکتب اهلبیت و رهپویان همان راه؛ آن هم در این مدرسه که خاستگاه انقلاب و مرکز مقاومت و ایثار و جهاد و شهادت بوده است؛ این مدرسه که در هر گوشهى آن یادگار ارزندهاى است از ستارگان درخشان علم و معنویّت و معرفت؛ مدرسهى مرحوم آیتالله حائرى،[3] مدرسهى مرحوم آیتالله خوانسارى،[4] مدرسهى مرحوم حاج میرزا جواد آقا،[5] مدرسهى دوّم فروردین،[6] مدرسهى پانزدهم خرداد،[7] مدرسهى شجاعت و ایثار، مجمع افکار و احساسات و انگیزههایى که توانست نه فقط حوزهى علمیّه را در مقابل طوفانهاى حوادث حفظ کند و بالنده نگه دارد بلکه توانست نور معنویّت و معرفت را به سراسر کشور بلکه سراسر آفاق اسلامى منتشر سازد و آن هم در مثل امروزى که روز شهداى روحانیّت است. روزى است که به نام خونهاى بناحقریخته از طلّاب بسیجى و فضلاى معروف و غیر معروف، آن نفوس طیّبه، آن دلهاى پاک، آن انگیزههاى نورانى نامگذارى شده است. زمان و مکان و مجموعهى شما عزیزان ــ همه چیز ــ خاطرهانگیز و بهیادماندنى و پُرجاذبه و دلنشین است.
نماد شوکت حوزه و رمز انقلاب با پشت سر گذاشتن دورانهای سخت
این مدرسهى فیضیّهاى که شما امروز مىبینید، بحمدالله مظهر و رمز شوکت حوزهى علمیّه است ــ و در همه جاى دنیا امروز نام فیضیّه به عنوان یک پرچم، به عنوان یک رایتِ سربلند و رمز انقلاب اسلامى شناخته میشود ــ دورانهاى گوناگونى را دیده؛ دورانهاى سختى را دیده. در این مدرسه به علماى بزرگ، به مراجع، به طلّاب، به پیرها و جوانها کتک زدند. در این مدرسه اتاق طلبهها را غارت کردند؛ آنهایى که ما یادمان است. قبل از آنها، در این مدرسه، گرسنگىها کشیده شده، سختىها کشیده شده، اهانتها شده. تحمّل آن مشکلات، موجب شد که توانست در این مدرسه ــ مدرسه بمافیها؛ مدرسه که خشت و در و دیوار است؛ مراد، آن نیروى انسانى و آن نفَسى است که در این مدرسه …