جنگ مغرضان با جبههٔ حق به انگیزهای از درون خود و بینیاز از بهانه
و وقتی یک دشمنی، یک جبههای، یک فردی، یک گروهی، مغرض بود، اهل انصاف نبود، اهل این نبود که اگر چیزی را فهمید، بگوید: فهمیدم آقا، حرفهای گذشتهام را پس گرفتم، بلکه مغرض بود و انگیزۀ غرضآلود داشت، وقتی اینطوری بود، شما بدانید که هیچ انگیزۀ دیگری ازطرف آنکسیکه مورد غرض واقع شده است، لازم نیست برای غرضورزیکردنِ او. «او زِ خود به رنج دَرَست»[2] آدم مغرض، غرضش به هر علتی ـ چه علتهای روانی، چه علتهای سیاسی، چه هر علت دیگر ـ که باشد از درون خود انگیزه دارد، بنابراین بیجهت، بیدلیل، با جبهۀ حق، با راه حق، با شخصِ برطبق حق، با قول و مکتب و منطقِ برطبق حق، میجنگد و مبارزه میکند. و ماجرا اینطوری است. امیرالمؤمنین در عین آنکه نمیخواهد جواب و پاسخ بدهد به آنچه که یکمشت غرضآلود، دارند علیه او میپَراکنند، درعینحال مایل است که با دوستان خود، با علاقهمندان خود، با آنکسانیکه در کنار او و پشت سر او قرار است زندگی را ادامه بدهند، سخن …