برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیداوری و موضعگیری از روی غرض و دشمنی شخصی.
امام خمینی
بزرگ کردن مسئلهٔ کوچک با تیتر درشت و نامتناسب
… داریم ما، یک وظیفه اسلامی، یک وظیفه انسانی داریم که آن چیزهایی که در این جمهوری شده است بگوییم و برسانیم به مردم. انتقاد هم داریم البته که کوتاهی شده است، آنها هم باید نوشته بشود. نمیگوییم آن را ننویسند، آن را هم بنویسند، اما انتقاد، غیر غرضوَرزی است. یک قلم است که میخواهد یک مسئلهای که فرض کنید کوچک است بزرگش کند و چند مقابلش کند. تیتر بزرگ بنویسد و بعدش هم حرفهایی که هر چی دلش میخواهد بنویسد. گاهی هم تیترها مناسب با خود موضوع نیست. این را از جای دیگر پیدا کردند. اینجا زیرش چیز دیگر نوشتند. خوب، آن غرضورزی است. یک وقت یک قلمی است که میخواهد اصلاح کند جامعه را، هم خوبش را میگوید، هم آنهایی را که ناقص است. اما به طور موعظه، نه بطور انتقاد غرضآلود، نه به طور تضعیف. مسائل را دو جور ممکن …
سخن غرضآلود، پاسخ غرضآلود و بالا گرفتن نزاع را در پی دارد
… اصلاح جامعهالبته نه، من نمیگویم تایید کنید و فحشا را [ترویج] بکنید. این خلاف شرع هست و از گناهان کبیره هست این. لکن برای موعظه، برای بیدار کردن، نقاط ضعف را بگویید، لکن به آرامی. نه اینکه آن کسی که میشنود که از قلم شما چه بیرون آمده بدتر کند مطلب را. اگر شما یک مطلبی را بگویید که غرضآلود باشد و به کسی بربخورد، آن آدم هم آن طور مهذّب نیست که این را غَمْضِ عین[10] بکند. آن هم مطلبی را میگوید غرضآلود. یک مقدار بالاتر، آن یک مقدار بالاتر میرود، اینکه مقابلش ایستاده است فردا یک مقدار از او بالاتر میرود. ما اگر بخواهیم که واقعاً کشور خودمان یک کشوری باشد که برای خودمان باشد، دیگران نتوانند به او تسلط پیدا کنند، حالا باید همه قشرهایی که هستند، با هم دست به دست هم بدهند. دست بردارند از این حُبّ و بُغضهایی که اساسش هم همان حُبِّ نفس است. یک مقدار حُبِّ نفس را …
ممنوعیت تسویهحسابهای شخصی در مجلس اسلامی
اغراض شخصیه را باید همه ما کنار بگذاریم. فرضاً که من با شما خدای نخواسته، یک حساب و خرده دارم، این در مجلس نباید، در مجلسی که مجلس اسلامی است نباید این خرده حسابها را آنجا به آن رسید. مجلس شورای اسلامی در یک محفظه سربسته نیست که اگر خدای نخواسته انحرافی در آن پیدا شد همان اجزای خود مجلس بفهمند، این سرباز است و رادیو و تلویزیون این را منتشر میکند، همه ایران میبینند و میشنوند، و خارج از ایران هم تا آنجایی که موج اینها میرود، آنها هم …
لطمه نزدن به اسلام بر سر اغراض جزئی گذرا
… شما فکر این را بکنید که حافظ اسلامید، نه حافظ خود. شما باید حفظ اسلام را بکنید، آن هم نه در زمان خود، همان طوری که انبیاء عظام دنبال این بودند که بعد از خودشان تا آخر حافظ باشند، تکلیف است برای همه ما که ما این جمهوری که به اینجا رسیده است تا آخر حفظ کنیم. تا آخر حفظ کردن این است که هر روز محکم کنیم برادری خودمان را، سر اغراض جزئیه که زود میگذرد، لطمهای خدای نخواسته به اسلام وارد نکنیم، لطمهای به جمهوری اسلام وارد نکنیم. اشکال اگر هست به من و دیگران، اشکال را باید گفت، لکن نباید تضعیف کرد دولت را، نباید تضعیف کرد قوه مقننه را، قوه قضاییه را، روحانیت را، اینها جرم است، اینها گناه نابخشودنی است.
خطر عمل از روی اغراض و گرایشها برای خود فرد و مردم
… دشمنی، دوستی، آشنایی و غریبی در کار نباشد. این کار خطرش بسیار است، آن طرف هم چون اسلام است اجرش زیاد است. باید فکر کنید که اگر امروز مطلبی را مخفی کردید، فردا چه میکنید. عالم- چه برای آن که عالم را میخورد و چه برای درویش- میگذرد، باید به فکر فردا بود. مبادا کسی پیدا شود و از روی اغراض و گرایشها عمل کند که این کار هم برای خودش خطرناک است و هم برای مردم. در مرحله اول، خطر برای خود انسان دارد، ولی انسان غافل است. داخل شدن در گروهی طبعاً یک نوع گرایش به آن گروه به وجود میآورد که با کارهایی که شما میخواهید انجام دهید، منافات دارد.
جنگ مغرضان با جبههٔ حق به انگیزهای از درون خود و بینیاز از بهانه
و وقتی یک دشمنی، یک جبههای، یک فردی، یک گروهی، مغرض بود، اهل انصاف نبود، اهل این نبود که اگر چیزی را فهمید، بگوید: فهمیدم آقا، حرفهای گذشتهام را پس گرفتم، بلکه مغرض بود و انگیزۀ غرضآلود داشت، وقتی اینطوری بود، شما بدانید که هیچ انگیزۀ دیگری ازطرف آنکسیکه مورد غرض واقع شده است، لازم نیست برای غرضورزیکردنِ او. «او زِ خود به رنج دَرَست»[2] آدم مغرض، غرضش به هر علتی ـ چه علتهای روانی، چه علتهای سیاسی، چه هر علت دیگر ـ که باشد از درون خود انگیزه دارد، بنابراین بیجهت، بیدلیل، با جبهۀ حق، با راه حق، با شخصِ برطبق حق، با قول و مکتب و منطقِ برطبق حق، میجنگد و مبارزه میکند. و ماجرا اینطوری است. امیرالمؤمنین در عین آنکه نمیخواهد جواب و پاسخ بدهد به آنچه که یکمشت غرضآلود، دارند علیه او میپَراکنند، درعینحال مایل است که با دوستان خود، با علاقهمندان خود، با آنکسانیکه در کنار او و پشت سر او قرار است زندگی را ادامه بدهند، سخن …
از بین رفتن اثر عمل با دخالت خردهحسابهای شخصی در مسائل کلی
… اینهمه لطمه میبیند، درعینحال، لحن امام، لحن انتقامجویانۀ با غیظ و غضب نیست، لحن یک فوقِانسانی است که از یک فضایی بالاتر و از یک افقی دورتر، این موجود ضعیف را مخاطب قرار میدهد. در آن تَنافُز[8] نیست، در آن دشمنیها و خُردهحسابهای شخصی نیست. و هرجا که در اینگونه مسائل کلی و مهم، خردهحسابهای شخصی پیش آمد، اثر عمل از بین رفت. امام سجاد برایش محمدبنشهاب بهخصوص مطرح نیست، این پایگاه برایش مطرح است؛ لذا در آغاز نامه، بعد از بِسمالله میفرماید: (52/12/2)