ظهور علم و عظمت و نورانیت امام در برابر مردم مسیر خراسان
… همین بود. شاید اصلاً در محاسبات امام هشتم علیهالسلام این موضوع وجود داشته. قبل از آن، شیعیان در همهجا تَکوتوک بودند؛ اما بیارتباط به هم، ناامید، بدون هیچ چشماندازی، بدون هیچ امیدی. سلطۀ حکومت خلفا هم که همهجا بود؛ قبلش هم هارون بود با آن قدرت فرعونی. حضرت که بهطرف خراسان آمدند و از این مسیر عبور کردند، شخصیتی درمقابل مردم ظاهر شد که هم علم، هم عظمت، هم شُکوه، هم صدق و هم نورانیت را جلوی چشم آنها میگذاشت؛ اصلاً مردم مثل چنین شخصیتی را ندیده بودند. قبل از آن، چقدر از شیعیان میتوانستند از خراسان حرکت کنند و به مدینه بروند و امام صادق را ببینند؟ اما در این مسیر طولانی، همهجا امام را از نزدیک دیدند. چیز عجیبی بود؛ کاَنّه انسان پیغمبر را مشاهده کند. آن هیبت و عظمت معنوی، آن عزت، آن اخلاق، آن تقوا، آن نورانیت و آن علم وسیع ـ که هرچه میپرسی و هرچه میخواهی، در دستش هست؛ چیزی که اصلاً مردم آن را ندیده بودند ـ وِلولهای راه انداخت.