عیب بودن پرداختن به امور شخصی و دنیایی برای مسئولان نظام
… امروز در اقطار عالم میشناسیم. صمیمیّتِ بین مردم و نظام، نزدیکی مسؤولین نظام با احساسات مردم - بهخاطر اینکه از درون خود آنها برخاستهاند - و بیاعتنایی مسؤولین نظام به زخارف دنیا - که برای همه مسؤولان کشورهای دنیا یک امر عادّی است - از نکات برجسته نظام ماست. برای کدام مسؤول، در کدام گوشه از دنیا، التذاذ و شهوات و برخورداریها و دنیاطلبی، عیب به حساب میآید و او از آنها برخوردار نمیشود؟ در جمهوری اسلامی، به فضل پروردگار - هنوز که هنوز است و باید همیشه همینطور باشد - برای مسؤولین نظام، پرداختن به امور شخصی و دنیایی یک عیب است. نمیگوییم کسی علیرغم این، عمل نمیکند؛ اما آن کسیکه میکند، میفهمد که کار خلاف انجام می دهد. این، مسأله خیلی مهمّی است؛ و بحمداللَّه مسؤولین اصلی نظام هم، از این مسائل مبرّا هستند.
آغاز زندگی مشترک بهصورت ساده و بیتشریفات
نکتهی سوم این است که سعی کنید از اول، زندگی را ساده و بیتشریفات شروع کنید. طوری نباشد که از اول کار، تشریفات و زیادهخواهیها را وارد زندگی کنید. بدانید که ترجیح و ارزش پیش خدا، با پول و تشریفات و مهمانی اسرافآمیز و جشن گرفتن در هتلهای گرانقیمت نیست. اینها هیچ ارزشی پیش خدا ندارد. ارزش، در ایمان، در تقوا و در جهاد است.
اندازهٔ مصرف یعنی نزدیک کردن خود به قشرهای دارای مشکل، بهویژه برای مسئولان
… به زیان کشور است. یعنی هم زیان اقتصادی، هم زیان اجتماعی و هم زیان روانی و اخلاقی دارد. من مکرّر عرض کردهام، باز هم میگویم و خواهش میکنم که مصرفگرایی را رها کنند. مصرف باید به اندازه باشد، نه به حدّ اسراف و زیاده روی. این اندازه در هر زمانی متفاوت است. امروز بسیاری از قشرهای مردم و خانوادهها دچار مشکل و زحمتند و هنوز اثرات و ثمرات بازسازی کشور، خودش را بهطور کامل نشان نداده و خیرات و برکاتش به همه نرسیدهاست. اندازه عبارت است از اینکه انسان خودش را هر چه میتواند به این قشرها نزدیک کند. مسؤولین عزیز کشور، اعم از دولتی و قضایی و سایرین، بخصوص باید این اصل را بیش از دیگران رعایت کنند.