رفتن به محتوای اصلی
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

پرهیز از تجمل در زندگی به‌ویژه برای مسئولان و روحانیان.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات به مناسبت شب بیست‌و‌یکم ماه مبارک رمضان— ۱۳۵۸/۰۵/۲۴

سیر زمانی

از ۱۳۵۸ تا ۱۴۰۴
۱۳۵۸۱۴۰۴

فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سال‌ها

زندگی طلبگی امام و زندگی مسئولان مانند قشرهای متوسط مردم

در همه‌ جاى عالم فاصله‌ى میان زندگى رؤساى کشور با مردم کوچه و بازار، فاصله‌ى شاه و گدا است؛ و حتّى حکومتهایى هم که داعیه‌ى توده‌اى داشتند، نتوانستند از زندگى مسرفانه‌ى شاهان براى خود صرف ‌نظر کنند. افتخار نظام اسلامى آن است که امام عظیم‌الشّأنش تا پایان عمر در زىّ[22] طلبگى زندگى کرد و مسئولان کشور بدون استثنا، دامان خود را از طرز زندگى‌هاى رایج مسئولان در سایر کشورها پاکیزه نگه داشتند و مانند قشرهاى متوسّط مردمِ خود زندگى کرده‌اند. مردم میان خود و مسئولان، آن فاصله‌ى عمیقى را که در همه ‌جاى دنیا میان مردم و مسئولان هست، مشاهده نکردند؛ حرف خود را بى‌محابا زده و اگر انتقادى داشته‌اند، براحتى مطرح ساخته‌اند و مطبوعات، حتّى رادیو و تلویزیون، همواره نظرات گوناگون را در مسائل کشور منعکس کرده و مردم را در معرض افکار و سلیقه‌هاى گوناگون قرار داده‌اند؛ و این موضوعى روشن و مشهود است. حتّى ورشکستگان …

زندگی مردمی و متوسط مسئولان کشور به دور از اشرافیت

… انتخاب میکنند؛ [امّا] در اینجا این‌جور نیست. پس آزادانه‌ترین انتخاب، مستقل‌ترین مجلس، مردمی‌ترین حکومت، در جمهوری اسلامی است که آحاد مسئولان کشور با مردم در رابطه‌ی نزدیک و صمیمانه هستند؛ مردم به آنها علاقه دارند، آنها هم خودشان را خدمتگزار مردم میدانند. زندگی مسئولان کشور، یک زندگی مردمی و متوسّط است؛ زندگی اشرافی و مثل بقیّه‌ی مسئولان کشورها در دنیا نیست. یک چنین کشور مردمی، یک چنین حکومت مردمی، یک چنین کشورِ دارای انتخابات آزاد، چون از لحاظ فرهنگ با غرب مخالف است، غربِ معتقد به دموکراسی، حتّی حاضر نیست این نقاط قوّت را در جمهوری اسلامی ببیند! این‌ همه برای این است که جمهوری اسلامی از اوّل اعلام کرد که فرهنگ …

آمدن وزیر پیشین با موتورگازی به نماز جمعه

… مردم معمولى کوچه و بازارند؛ از یک خانواده‌ى اشرافى جدا نشدند بیایند به مسند وزارت؛ به‌ خاطر یک مسئولیّتى، یک تخصّصى، یک آگاهى‌اى او را آورده‌اند از دانشگاه، از فلان شغل، گذاشته‌اند در رأس وزارت؛ وقتى هم که از کار منفصل میشود، باز میرود سراغ همان شغل قبلى‌اش. دو سه سال قبل از این، یکى از وزراى زمان ما که از وزارت کنار رفت، همان هفته‌ى بعدش با دوچرخه یا موتور گازى عیالش را هم نشاند روى دوچرخه یا موتورگازی و با خودش آمدند نماز جمعه؛ یعنى شأن اجتماعى او این است که حتّى یک پیکان ندارد که زنش را بنشاند در پیکان و بیاورد نماز جمعه؛ با دوچرخه یا با موتورگازی آورد. این خیلى چیز مهمّى است. در دستگاه‌هاى دیگر دنیا یک وزیر، یا وزیر است، یا مطرود و معدوم؛ یک وزیر از یک دستگاه و از یک خاندان اشرافى جدا میشود، مى‌آید میشود وزیر؛ در گذشته‌ى ایران هم همین‌جور بود دیگر. وزراى دوران پهلوى و رجال دوران پهلوى غالباً بازماندگان رجال …