حاکم کردن فرهنگ غربی و تحقیر ملت، فرهنگ و باورهای ملی
… دست و پایتان را میگیرند و با آمپول چیزی را به شما تزریق میکنند! سعی شده است از طریق رؤسای کشورها و رژیمهای فاسد، فرهنگ غربی به ملتها تزریق شود! رژیم و خاندان فاسد پهلوی - که خدا از اینها به خاطر آنچه که با ملت ایران کردند، نگذرد - از این قبیل بودند. اینها با انواع روشها و شیوهها سعی کردند فرهنگ غربی را بر کشور ما حاکم کنند. به خاطر این، ملت ایران را تحقیر میکردند؛ فرهنگ ملی را تحقیر میکردند؛ باورهای ملی را تحقیر میکردند.
کشتن استعدادها و نبود پیشرفت علمی در دوران قاجار و پهلوی
… و جوان - که اکثریت این ملت را جوانان تشکیل میدهند - از یک سو وجود منابع غنىِ زیرزمینی که در کشورهای گوناگونی که صاحب منابع هستند،کم نظیر است و از سوی دیگر، وجود نظامی است که به مردم امکان حضور، بروز استعدادها، فعّالیت، تلاش، رشد و تکامل علمی و فکری میدهد. یک روز بود که بر این کشور - بر همین زمین و بر همین منابع - حکومتهایی حاکم بودند که استعدادها را میکشتند. دلیل بر این که استعدادها را میکشتند، این بود که در طول صدسال از ورود اروپاییها به این کشور تا سال شروع انقلاب - مثلاً از حدود سالهای 1257 تا 1357 هجری شمسی - یعنی اوّل در نیمه دوم دوران قاجار، بعد هم در دوران پهلویها، در این کشور، علم، پیشرفت علمی، مغز متفکّر علمی و پدیدههای گوناگون علمی دیده نشد؛ یعنی نگذاشتند. اگر آدم برجستهای هم پیدا شد، جذب کردند، دزدیدند، جای دیگر بردند و از او استفاده کردند. در آن دورانی که همه دنیا چهار اسبه به سمت پیروزی و به سمت پیشرفت و تمدّن و نوسازی مادّی میرفت، کشور ما را در حال بدبختی نگهداشتند و به چیزهایی که برای یک ملت سمّ است، سرگرم کردند. البته در دورهای، به اصطلاح دانشگاه و مطبوعات و مجلس شورا هم داشتیم؛ اما در …
غربت قرآن و ناآشنایی مردم و جوانان با آن
قدم اوّل برای عمل کامل به قرآن، آشنایی با متن قرآن است. در دوره رژیم طاغوت، مردم ما با قرآن آشنا نبودند. کسانی که میتوانستند قرآن را از رو بخوانند - آن هم به صورت غلط - محدود بودند. جوانان و کسانی که در مدارس دوره پهلوی رشد پیدا کرده بودند، هیچ با قرآن آشنایی نداشتند. اگر یک وقت پدر و مادر مؤمنی داشتند، آنها را در گوشهای دوره قرآنی میگذاشتند و خودشان یاد میگرفتند. مدارس ما در آن روز، حامل مسؤولیت تربیت قرآنی نبود؛ قرآن در فضای جامعه، غریب بود. در این شهر تهران بزرگ، دورههای قرآن که چند نفر دور هم مینشستند و استادی به …
تحتالشعاع بودن منافع ملت به منافع انگلیس و سپس آمریکا
… بود و یکی، دو ساعت با او جلسه خصوصی برگزار کرده بود و در آن جلسه خصوصی، آنچه باید به آن شخص بگوید، گفته بود و او هم آمد چیزی را که حتّی اندکی منافع ایران را تأمین میکرد و دشمن و بیگانه آن را تحمّل نمینمود، داخل بخاری انداخت و سوزاند و از بین برد! عزیزان من! تمام تاریخ دوران پهلوی در این کشور، این گونه گذشته است. منافع ملت، اوّلِ کار تحتالشّعاع منافع انگلیس، بعد هم در این سی، چهل سال اخیر، تحتالشّعاع منافع امریکا. اگر منافع امریکا در چیزی بود، در کاری بود، در معاملهای بود، محال بود که مسؤولان این کشور برخلاف آن رفتار کنند؛ بر طبقنظر آنها رفتار میکردند. انقلابآمد، این بساط غلط، این معادله غلط و این رابطه بسیار تحقیرآمیز و ذلّتبار را به هم زد.
وابسته نگه داشتن فنی، صنعتی و اقتصادی کشور از بزرگترین جرائم آن
عنوان دیگر این است که این کاری که شما میکنید، کشور را از بیگانگان - که بسیاری از آن بیگانگان، فقط بیگانه و غریبه نیستند، بلکه دشمن هم هستند - بینیاز میکند. به گمان من، یکی از بزرگترین جرائم و گناهان رژیم محمّدرضا پهلوی، عبارت بود از اینکه کشور را از لحاظ فنّی، صنعتی و اقتصادی، وابسته نگهداشت و وابستهتر کرد. سرنوشت یک کشور را در نانش، در گندمش، در سیلوی گندمش، در وسیله آرد کردن گندمش، در مواد غذاییش و در همه چیزش، به خارج وابسته کرد! شما از این مواد غذایی و نان بگیرید، تا سایر چیزها، ایران به خارج از مرزها وابسته شد؛ به طوری که اگر یک وقت دشمنان اراده کنند، …
سوق دادن جوانان به ابتذال اخلاقی، هویتی و شخصیتی
… و درست هم گفتند، قبل از انقلاب، همه دوران جوانی من غالباً با جوانان گذشته است. وقتی انقلاب پیروز شد، من حدوداً سیونه ساله بودم. تمام مدت دوره از هفده، هجده سالگی من تا آن تاریخ، با جوانان بود؛ چه جوانان حوزه علمی و تحصیلی دینی و چه جوانان خارج از این حوزه. چیزی که حس میکردم این بود که رژیم محمّدرضا پهلوی کاری کرده بود که جوانان به سمت ابتذال میرفتند. ابتذال، نه فقط ابتذال اخلاقی؛ ابتذال هویّت و ابتذال شخصیّت.
ادارهٔ کشور به شیوهای که لازمهاش دوری جوانان از مسائل سیاسی و زندگی بود
البته من نمیتوانم ادّعا کنم که خودِ آن رژیم برنامهریزی کرده بود که جوانان مملکت را به ابتذال بکشاند - ممکن است اینطور بوده، ممکن هم هست نبوده باشد - اما آنچه مسلّم میتوانم بگویم، این است که آنها برنامههایی ریخته بودند و به گونهای مملکت را اداره میکردند که لازمهاش این بود؛ یعنی از مسائل سیاسی دور، از مسائل زندگی دور.
تعیین حاکمان ایران از سوی انگلیس؛ بالاترین ننگ برای ملت ایران
برای یک ملت - برای ملت ایران - هیچ ننگی بالاتر از این نیست که حکام، فرمانروایان، سیاستمداران و سررشتهداران امور کشور را دولت انگلیس به وسیله سفارتخانه خود بیاورد و ببرد! کدام ننگ برای یک ملت، از این بالاتر است!؟ خاطراتی را که از عناصر دوران پهلوی نوشتهاند، بخوانید! بعد از آنکه در سال ۱۳۲۰ رضاخان را بردند، پسر او محمدرضا تا چند روز نمیدانست که آیا پادشاه خواهد بود یا نه! کسی را به سفارت انگلیس فرستاد، آنها گفتند که بله، عیبی ندارد، پادشاه باشد، به شرطی که فلان کار …
حکومت دیکتاتوری و طاغوتی دستنشاندهٔ بیگانگان بدون نقش مردم
پنجاه سال حکومت ایران که حکومت دیکتاتوری، سلطنتی، طاغوتی، فاسد و آن چنانی بود، به وسیله دو نفری انجام گرفت که آنها را بیگانگان بر سرِ کار آوردند و مردم هیچ نقشی نداشتند. قبل از آن هم که حکومت قاجار و حکومت سلاطین بود. شرحِ حال این سلاطین را ببینید! مردم که هیچ، مردم که اصلاً برای آنها قابل ذکر نبودند! عمّال دولت را از صدر اعظم تا پایین، نوکران خودشان میدانستند و به آنها میگفتند شما در بین نوکران ما چنین هستید، چنان هستید! …
وابسته کردن اقتصاد کشور به نفت، از خیانتهای رژیم گذشته
چند سال است که این مطلب را به مسؤولین گفتهایم؛ مسؤولین هم - چه در دولت قبل، و چه در دولت فعلی - جدّاً این قضیه را دنبال کردند و میکنند که شاید بتوانند؛ اما کار دشوار است. این خشت کجی است که در زمان رژیم پهلوی گذاشته شده است. آن جوانانی که نمیدانند رژیم گذشته با این کشور چه کرده است، بدانند یکی از دهها کار خیانت آمیزی که کردند، این است! اقتصاد این کشور را متّکی به نفت کردند که به آسانی هم نمیشود آن را تغییر داد و دگرگون کرد! این ملت اگر بتواند، باید با صادرات گوناگون - صادرات میوه، صادرات معادن گوناگونی که در این کشور هست، تولیدات صنعتی، کشاورزی و خدمات - این کشور را اداره کند.
آلوده کردن عمدی و برنامهریزیشدهٔ محیطهای عمومی به فساد
… بود، ماها هم خانوادههایى بودیم که پدرها و مادرها مقیّد بودند، نمیتوانستیم اصلاً برویم. [برای] امثال من در دورهى جوانى امکان اینکه بتوانند از این مراکز عمومىِ تفریحى استفاده کنند وجود نداشت؛ به خاطر اینکه مراکز، مراکز خوبى نبود و مراکز غالباً آلودهاى بود. یک خُرده هم دستگاههاى آن روز سعى داشتند که مراکز عمومى را آلودهى به شهوات و فساد بکنند؛ تعمّداً این کار انجام میشد، واقعاً با برنامهریزى این کار انجام میشد. آن وقتها ما حدس میزدیم، بعدها که قرائن بیشتر و اطّلاعات بیشترى پیدا کردیم، معلوم شد که واقعاً همینجور بوده؛ یعنى با برنامهریزى محیطهاى عمومى را فاسد میکردند، لذا ماها نمیتوانستیم برویم؛ بنابراین تفریحهاى آن وقت ماها از این قبیل نبود. تفریح من در محیط طلبگى و در دورهى نوجوانى، حضور در جمع طلبهها و مدرسهى خودمان [بود؛] مدرسهاى داشتیم [به نام] مدرسهى نوّاب که میرفتیم. جوّ طلبهها براى ماها جوّ شیرینى بود؛ جوانهای طلبه دُور هم جمع میشدند، …
بیگانگی مردم و دولت، فشار بر مردم و نبود آزادی
… در مبارزات سیاسى از خیلى چیزها خبر دارند، [مثلاً] دولت امروز چه اقدامى کرده، چه تصمیمى گرفته؛ آن زمان اصلاً دولتها مىآمدند، میرفتند، مردم نمیفهمیدند! یعنى یک نخستوزیر میرفت، یک نخستوزیر دیگرى مىآمد، کابینه عوض میشد، انتخابات میشد، اصلاً مردم خبر نمیشدند؛ بکل بىتفاوت نسبت به مسائل دولت بودند. دولت خودش براى خودش کارهایى میکرد؛ مردم راه خودشان را میرفتند، دولت راه خودش را میرفت؛ فشار روى مردم خیلى زیاد بود، آزادى اصلاً نبود.
خفقان شدید و ناممکن بودن سخن سیاسی آشکار در برابر مردم
… کردم در پارک مگر کسی میتواند اعلامیّه به کسى بدهد. او از تعجّب من تعجّب کرد؛ گفت چرا نشود؟ خب پارک است دیگر، انسان درمىآورد اعلامیّه را میدهد به آن طرف. گفتم مگر چنین چیزى میشود؟ حالا این مال دوران مبارزات ما بود که من دورهى نوجوانى را هم گذرانده بودم؛ یعنى اینقدر اختناق در ایران زیاد بود که اصلاً تصوّرش را نمیکردیم کسى ممکن است به زبان صریح، روشن، روز روشن، جلوى چشم مردم حرف سیاسى به کسى بزند، به دوستى بزند، یا کاغذى را به او بدهد، یا کاغذى را از او بگیرد؛ از بس فشار و خفقان بود. به کوچکترین سوء ظنّى افراد را میگرفتند، به خانههاى مردم میریختند. بارها به منزل ما ریختند و منزل ما را گشتند؛ منزل پدرم، منزل خودم. کاغذهاى من را، نوشتههاى من را، بارها بردند؛ خیلى از نوشتههاى علمى، یادداشتهاى علمى و غیر علمى من از بین رفته، غارت شده؛ جمع کردند، بردند، بعد دیگر ندادند یا وقتى دادند، همه را ندادند. …
بازجویی به سبب تفسیر آیات بنیاسرائیل و سیاستهای وابسته و ضدمردمی
… رسیدیم به یک بخشى از قرآن که راجع به قضایاى بنىاسرائیل بود. خب، قهراً تفسیر قرآن میگفتیم دیگر؛ من راجع به بنىاسرائیل یک مقدار صحبت کردم؛ راجع به یهود؛ بعد از مدّت کمى من را بازداشت کردند! البتّه نه به این بهانه، به جهت دیگرى، به عنوان دیگرى بازداشت کردند. در زندان جزو بازجویىهایى که از من میکردند، این بود که شما علیه اسرائیل و علیه یهود حرف زدید! یعنى کسى اگر آیهى قرآنى را که راجع به بنىاسرائیل در آن حرف زده شده بود، تفسیر میکرد و دربارهى آن حرف میزد، بعد باید جواب میداد که چرا این آیهى قرآن را مطرح کرده، این حرفها را زده و چرا راجع به بنىاسرائیل بدگویى کرده؛ یعنى اینجور وضع سیاسى، وضع سخت و دشوارى بود و سیاستها اینقدر ضدّمردمى و وابستهى به خواست اربابها بود. البتّه با این دو سه کلمه اوضاع و احوال دوران اختناق را نمیشود بیان کرد. این را من به شما بگویم که حقّاً و انصافاً اگر ده کتاب هم نوشته بشود و همه تشریح و توصیف [باشد، باز هم] نمیشود بیان کرد. البتّه بعضى از حرفها هست که اصلاً با زبان معمول نمیشود بیان کرد. …
سلطهٔ آمریکاییها و اسرائیلیها بر شئون کشور در دوران طاغوت
چنین انقلابى را این ملّت به راه انداخته است و این انقلاب و این ارزشهاى انقلابى و این اسلام عزّتبخش توانسته است این کشور را که یک روز به صورت پاانداز استکبار جهانى محسوب میشد، [به عزّت برساند.] این تهرانى که شما مشاهده میکنید، یک روزى محلّ امن صهیونیستهایى بود که براى تفریح مىآمدند در باغهاى شمال تهران و در خانهى اشراف و اعیان رژیم طاغوت استراحت میکردند، تا [بعد] بروند آنجا با برادران مسلمان فلسطینى با خیال راحتترى مبارزه کنند و آنها را سرکوب کنند. صدها هزار اسرائیلى و آمریکایى در این کشور بر همهى شئون این کشور مسلّط بودند؛ بهترین مناطق این کشور در دست نوکران جیرهخوار استکبار جهانى بود؛ بهترین مناطق و بهترین چیزهاى این کشور مال بیگانهها بود؛ ارزش این ملّت، در دنیا، در صحنهى بینالمللى و سیاستهاى بینالمللى، به هیچ وجه ارزش یک کشور کوچکى در فلان گوشهى مناطق اروپایى یا حتّى آمریکاى لاتین نبود. این کشور امروز به برکت اسلام آنچنان عزیز شده است که حتّى دشمنان هم اعتراف میکنند که این ملّت، ملّت …
خرید گزاف تجهیزات نظامی تحت کنترل فروشندگان و منع ساخت قطعات در ایران
در رژیم گذشتهى کشور عزیز ما، پولهاى بىحسابى [برای خرید تجهیزات نظامی] داده میشد که هنوز پروندهى آن پولها و آن معاملات در دادگاههاى جهانى گشوده است و جمهورى اسلامى ایران دنبال آن پروندهها است؛ آنها را ما رها هم نکردهایم. پولهاى گزاف را میگرفتند، ابزارهاى نظامى را در اختیار اینها قرار میدادند امّا کاملاً تحت اختیار و زیر کلید خودشان و در کنترل خودشان. هواپیماهایى که به ایران میفروختند، اجازه نمیدادند حتّى قطعات یدکى آنها در اینجا ساخته بشود، یا حتّى قطعات مرکّب آنها در اینجا باز بشود و شناخته بشود؛ آن قطعه را همینطور دربسته سوار طیّاره میکردند، میبردند در کشور سازنده، آنجا یک قطعهاى دیگر با قیمت گزافى میفروختند میفرستادند ایران، در حالى که ایرانى میتوانست [آن را بسازد]. این جوان صنعتگر ایرانى که امروز در نیروى هوایى ارتش جمهورى اسلامى ایران به خود این گستاخى و جرئت را میدهد که یک هواپیماى شکارى، بمبافکن، یا یک جنگندهى مجهّز و پیشرفته بسازد، همینها در ارتش آن روز ایران و در سراسر کشور ایران بودند [ولی] کارایى نداشتند؛ …
معرفی یاران امام بهعنوان افراطی و دیگران بهعنوان معتدلِ قابل مذاکره
… اتّفاق بیفتد، سیاست رژیم ستمشاهى به دنبال این بود که ملّت ایران را تقسیم کند؛ مبارزین و به تَبَع آن ملّت ایران را تقسیم کند به تندرو و کندرو، افراطى و معتدل. این خیلى نکتهى قابل توجّهى است که امروز این معنا مثل آئینهاى، مانند همهى عبرتها به ما درس میدهد. کسى که روزنامههاى آن وقت را و اظهارات مسئولین رژیم ستمشاهى را مطالعه میکرد، میفهمید که اینها میخواهند کسانى را که در مقابل آنها هستند و دارند مبارزه میکنند، از هم جدا کنند. یک عدّهاى را که طرفداران امام بودند، علاقهمندان مخلص امام بودند و راه امام را علناً اظهار میکردند، به عنوان تندرو و افراطى و متعصّب معرفى میکردند؛ و در مقابلِ اینها هم، بعضى از کسانى را که علاقهمند به مبارزه بودند [ولی] خیلى جدّى در آن راه نبودند، یا جدّى بودند و دستگاه آنجور خیال میکرد که اینها جدّیّتى ندارند، به عنوان افرادى که معتدلند و با اینها میشود مذاکره کرد و صحبت کرد، معرّفى میکردند. بنده این احساس خطر را آن روز کردم. در جیرفت آن وقت من تبعید بودم؛ برداشتم از همان محل ــ شاید روز چهاردهم پانزدهم شهریور بود ــ یک نامهاى نوشتم به یکى از آقایان معروفى که در قم بود،[6] و این سیاست رژیم را براى آن آقا تشریح کردم؛ گفتم اینها با این تدبیر …
کیفیت مخدوش کارها بهسبب وابستگی و بیتوجهی به استقلال ملت
شاید در طول دوران رژیم گذشته، حتّی بخشی از آنچه در این چند سال در بازسازی این کشور انجام گرفت، انجام نگرفته بود؛ چون کار را با کیفیّت و کمیّت - هر دو - باید دید. آنها اگر کاری هم برای کشور میکردند - که از لحاظ کمیّت هم نسبت به آنچه در این دوره کوتاه انجام گرفته است، حقیقتاً کم است - از لحاظ کیفیت، مخدوش بود؛ زیرا در آن، استقلال این ملتْ ملاحظه نشده بود. اساسِ سیاست آن رژیم، بر وابستگی بود. چند نفر دولتمردِ نسبتاً شجاع یک روز در زمان رضاخان پیدا شدند و یک قرار داد نفتی را نوشتند که منافع ملت ایران، تا حدودی در آن ملاحظه شده بود. بهخاطر انگلیسیها، رضاخان با چکمههایش وارد اتاق هیأت دولت شد و نوشتههای آنها - پرونده نفت - را گرفت، در آتش بخاری …
اختصاص امنیت به خوانین و طبقات ویژه و بیپناهی مردم عادی
… برای حفظ امنیت طبقات ویژه بود و بقیه مردم هر چه بر سرشان میآمد، اهمیتی نداشت! من در همان زمان رژیم گذشته، در مناطق مرزی کشور به صورت تبعید زندگی میکردم و میدیدم که وضع آنجا چگونه بود. در آنجا، امنیت به دست گردنکلفتها و باجبگیرهای منطقه سپرده شده بود. امنیت، عبارت بود از امنیت خوانین و بزرگان و سرمایهداران منطقه و دیگران حقی از آن نداشتند. به همینخاطر، اگر در مناطق مختلف این کشور و بخصوص در دوردستها، آدم متنفّذی، نوکران، کارگران و زیردستان خود را میزد، میکشت، حبس میکرد، از زندگی و هستی میانداخت و امنیت آنها و زن و فرزندشان را سلب مینمود، ایرادی نبود و کسی نمیگفت که شما چرا این کار را کردید! اگر به پاسگاه هم شکایت میکردند، شکایتکننده محکوم میشد! یعنی امنیت، امنیت طبقات ویژه بود، نه امنیت عمومی.
بیاعتنایی به سرنوشت ملت و جوانان و سوق دادن کشور به وابستگی
آن نظام سیاسیای که امام بزرگوار ما با نهضت خود و به کمک این ملت از بین برد - یعنی نظام فاسد و وابسته پادشاهی - نظامی بود که سردمداران و مسؤولان و رؤسای آن، به سرنوشت ملت ایران و جوانان این کشور اهمیتی نمیدادند و کشور و ملت را به سمت وابستگی هر چه بیشتر سوق میدادند. سعادت مردم به عنوان یک هدف، برای آنها مطلقاً مطرح نبود. اداره کشور، با الگوهای غلط و نامتناسبی انجام میشد، که از کشورهای بیگانه به طور ناقص گرفته شده بود و تازه همان هم اجرا نمیشد؛ یعنی یک نظام استبدادی و دیکتاتوری محض، تحت نامهای گوناگون و با روشهایی که هیچکدام از آن روشها، برخاسته از اراده و خواست ملت و متوجّه …
سوق دادن مردم به فساد، بیبندوباری و بیایمانی
در نظام وابسته منسوخ و برافتاده قبل از انقلاب، مردم دچار فساد و بیبند و باری بودند، یا به تعبیر درستتر، به سمت فساد و بیبند و باری و خودباختگی و بیایمانی سوق داده میشدند. یعنی حرکت ملت را این طور تنظیم کرده بودند که روز به روز در کشور، بیایمانی همهگیرتر شود و مردم از ایمان معنوىِ درست محروم بمانند و به فساد و بیبند و باری کشانده شوند و خودباختگی در مقابل بیگانگان در آنها تقویت گردد و استقلال اقتصادی و فرهنگی در کشور، مفهومی نداشته باشد. جهت کلّىِ حرکت در آن نظام منسوخ و فاسد، این بود.
بیعدالتی مطلق در رأس قدرت و گسترش ظلم تا پایین جامعه
… است؟ اموال مردم را میگرفتند. رضاخان هرجا ملک خوبی بود، هرجا چیز چشمگیری بود، هرجا عمارت زیبایی بود، دست میگذاشت و ثروت انبوه عظیمی برای خودش درست میکرد و چقدر از مناطق کشور را که یکجا دست گذاشت و آن را متعلّق به خودش کرد! بازماندگان او هم همینطور بودند. در رأس قدرت، بیعدالتىِ مطلق بود. هرچه از رأس قدرت پایینتر میآمدیم، این بیعدالتی هم پایینتر میآمد و گسترش پیدا میکرد. هر کس در آن نظام دستش میرسید که به دیگری ظلم کند، ظلم میکرد. جلوگیری هم نداشت. جلوداری هم نبود. آن نظامها، اینگونه بودند.
شهرت ایران در دنیا به ولخرجی و قماربازی پادشاهان با اموال ملت
روزی بود که مردم دنیا، اگر از ایران خبری داشتند، به خاطر داستانهای افسانهوار و ولخرجیهای فساد آمیز دستگاه حکومت خائن پادشاهی بود! از این طریق اسم ایران را میشنیدند. در ولخرجیها و قماربازیهایشان در کازینوهای معروف دنیا، از ایران اسم میآوردند؛ به مناسبت این که پادشاهان و حکمرانان این کشور و این ملت مظلوم، اموال این ملت را به آنجاها میبردند و میباختند و بر میگشتند!
فساد سراسری دستگاهها از وزیر تا پادشاه رشوهگیر
… را -چه در بخشهای اجرایی، چه در بخشهای قضایی و چه در نیروهای مسلّح- میشناختیم که انسانهای پاکدامن و شریفی بودند؛ امّا آن انسانهای شریف، در محیط کار خودشان، برای حفظ شرافت خودشان مبارزه میکردند. یعنی چه؟ یعنی اقتضای عمومىِ دستگاهها در آن وقت، فساد بود. چرا؟ چون از بالا تا پایین فساد بود. وقتی وزیر فاسد است؛ وقتی مقاطعهکارِ درجه یک کشور، با بیگانهها دستش روی هم است؛ وقتی رئیس کشور -که خود پادشاه وقت باشد- رشوهبگیرِ از بیگانگان و از مردمِ خود و از بقیّهی کسانی است که میشود از آنها رشوه گرفت، حالِ بقیّهی مردم معلوم است!
نابودی ثروت و کشاورزی و وابستگی صنعت و تباهی اخلاق
… دهها سال جلو هستیم. ما در طول این هفده سال، راهی طولانی را طی کردهایم. روزی که این ملت، به وسیله انقلاب شکوهمند شما مردم از چنگ مزدوران بیگانه - یعنی از چنگ خاندان پهلوی و نظامیها و مزدورانشان - خارج شد، در واقع یک ظاهر بیباطن و یک قالب و هیکل پوچ بود. ثروتهایش را نابود کرده بودند. زراعت آن را از بین برده بودند. صنعتش را صددرصد وابسته به وجود آورده بودند. کار سازنده را به میزان نزدیک به صفر رسانده بودند. معنویّات و اخلاق را هم به کلّی ضایع کرده بودند. آنچه که میبینید، در طول این هفده سال به همّت شما مردم و و باقدرت مسؤولان دلسوز و با وجود همه موانع و مشکلات به وجود آمده است و امروز دشمنان خارجی میبینند و حسد میبرند و ناراحت میشوند. چارهای هم ندارند!
هدر رفتن منابع مادی، انسانی و معنوی کشور در دوران سلطهٔ دستگاههای فاسد
روزگاری بر اثر سلطه دستگاههای فاسد و نفوذ بیگانگان در همه اعماق این کشور بزرگ، همه منابع حیاتی، به نحوی هدر میرفت. منابع مادّی و انسانی نابود میشد و منابع معنوی، فکری و عقیدتی، رو به اندراس میرفت. آن روز، کسانی که در دنیا داعیه صاحب اختیاری همه عالم را داشتند، از ایران راضی بودند. آن روز، کسانی که ملتها را برده خویش میخواندند، ایرانِ دوران استبداد را تعریف و ستایش میکردند. ایرانِ آن روز، برای بیگانگان و طمعکاران خارجی، بهشت بود. برای کسانی که جز به …
تلاش برای خالی کردن مازندران از دین با فرهنگ منحط
یکی جریان فرهنگ منحطِّ فاسد رژیم ستمشاهی بود که با همه توان و قدرت، در این استان فعّالیت و تلاش میکرد. میخواستند این منطقه سرسبز و حاصلخیز و پربرکت را از معنویّت و دین خالی کنند، تا راحتتر بتوانند از آن سوء استفاده نمایند. یک جریان هم موج چپ بود - گرایشهای چپ و مارکسیستی؛ گرایشهای ضدّ خدا و ضدّ دین و ضدّ ارزشهای اسلامی - که در این استان و در این خطّه،فعّالیّت میکرد. میخواستند کاری کنند که دین و ایمان اسلامی را از این مردم بگیرند.
ضدیت با دین و منزوی کردن و بدنامسازی علما پیش از انقلاب
یک نکتهى اساسى وجود دارد که روحانیان را در مقابل یک سؤال بزرگ قرار مىدهد؛ سؤالى که پاسخ آن از لحاظ نظرى و در گفتار آسان است؛ اما از لحاظ عملى و در عمل، مشکل. البته تا حدود زیادى حل شده است؛ ولى باز هم کم است. آن نکتهى اساسى و سؤال بزرگ این است: «آیا غربت دین، بعد از انقلاب نیز همچنان باقى بوده است؟» قبل از انقلاب، دین در این کشور غریب و دولت از دین جدا بود. اصلاً در چند ده سال قبل از انقلاب، دولت ضدّ دین بود و بنا داشت دین و هر آنچه که مربوط به آن بود - مثلاً علما، طلّاب و حتى مراجع را - منزوى کند. حال یا از طریق برداشتن عمامه و سوزاندن لباس و زىّ آنها و یا اگر این روش را بىفایده مىدید، از طریقِ بد نام کردنشان و تبلیغات سوء علیه آنها، به شکلهاى غیرمستقیم و بعضاً مستقیم. این، روش آن حکومتها و دستگاهها بود.
اوج وابستگی ایران در دوران حکومت پهلوی
برای یک ملت، بدبختیای از این بالاتر نیست. مادرِ همه آفتهای ملی، وابستگی است. برادران و خواهران عزیز! کشور ایران، قبل از پیروزی انقلاب اسلامی، یک کشور وابسته بود. این وابستگی، بخصوص در پنجاهوچند سالی که نظام منحوس و فاسد پهلوی بر سرِ کار بود، به اوج خود رسیده بود.
تعیین تصمیمهای شاه به دست سفیران آمریکا و انگلیس
در اواخر حیات رژیم منحوس پهلوی هم، خاطرات و گفتههای خودِ آن کسانی که جزو دوستان اینها بودند، همین را مشخّص میکند. در سال پنجاه هفت، سفیر امریکا و حتّی انگلیس - در آنوقت که دولت انگلیس دیگر قدرتی جهانی هم به حساب نمیآمد - در تعیین وضع محمّدرضا، سرنوشت او و تصمیمی که بایستی میگرفت، مؤثّر بودند. به او مراجعه میکردند و میگفتند: باید این کار را بکنی، باید این حرکت را انجام ندهی. به او نظر میدادند و او هم از آنها میپذیرفت. در طول این پنجاه سال هم، همیشه همینطور بود. قرارداد نفت را به مدّت شصت سال، با رضاخان تمدید کردند. دولتهایی را به اسم، معیّن کردند، که فلانی باید در رأس حکومت و دولت باشد. ببینید در طول این پنجاه سال، چقدر به این ملت بزرگ بیاعتنایی و اهانت شده است!