رژیم ستمشاهی، سعی میکرد مردم را به تنبلی سوق دهد. در زبان نه؛ امّا در عمل اینگونه بود. ما باید امروز - بعد از آنکه بحمداللَّه سایه شوم طاغوت از سر این کشور و ملت کم شده است - تلاش کنیم، کار کنیم و نیرو و استعدادمان را بهکار بیندازیم.
فاصلهٔ جسمی و معنوی مسئولان با مردم و نفرت مردم از آنان
… که وقتی به شهرستانی مسافرت میکند، مردم مثل بچههایی که پدرشان را دیدهاند، میریزند دور او؛ با کمال عشق و علاقه و از نزدیک، او را مشاهده میکنند؛ به او اظهار علاقه میکنند؛ کاغذشان رابه دست او میدهند و او هم به درددلهای مردم میرسد! آن روز که اینطور نبود. فاصله بین مسؤولین نظام و مردم، مثل فاصله بین آسمان و زمین بود؛ هم فاصله جسمی، هم فاصله معنوی. اصلاً مردم آنهارا چیز دیگری از یک عالم دیگر میدانستند. البته از آنها نفرت هم داشتند. (این فاصلهها موجب نفرت است.) از مسؤولین نظام یک چیزی درست کرده بودند؛ یک قدرت شکستناپذیرِ خشنِ غیرقابل دسترس! اما دیدید که مردم به میدان آمدند، و همان شکل و نظم پوشالی را، علیرغم آن ناامیدی که ترویج میشد، به کلّی زیرورو کردند؛ مثل پنبه حلاجی شده! این قدر …
فساد هر کس به نسبت نزدیکی به نظام پادشاهی
وابستگان آنها بینِ روحانیت هم، فاسد بودند. آخوندهایی بودند وابسته به آنها. حالا ما میگوییم «آخوند درباری»؛ لکن دربار به بعضی از آن آخوندها هم اعتنایی نمیکرد! یعنی وابسته به همان ساواک شهر یامنطقه خودشان بودند. اسیر رئیس شهربانی و رئیس کلانتری محل بودند. به همان نسبت، فاسد بودند.اصلا هرکس که اندکی به نظام پادشاهی نزدیک بود، فاسد بود. هرچه نزدیکتر، فاسدتر. به آن مغز و لُبّش که میرسیدید، مرکزِ فساد و عفونت بود.
خفقان و ترس مردم از بیان مخالفت در دوران طاغوت
… است. در هیچ یک از کشورهای حاشیه خلیج فارس و منطقه خاورمیانه، کشور و ملتی وجود ندارد که مزه آزادی را در کشور خود،چنین حس و لمس کند. ملت ایران، امروز به معنای حقیقی کلمه، احساس آزادی میکند؛ آزادی از تسلّط ابرقدرتها و آزادی از حکومت استبدادی و خود کامه طاغوتی. این نظام، در همان جایی است که در سالهای حکومت طواغیت بر آن، کسی جرأت نمیکرد یک کلمه حرف در هیچ نقطهای - در خیابان، در محل کار و حتّی در خانه - برخلاف نظر حکّام بگوید. در آن زمان، در حالی که اکثریّت قاطع و بلکه همه مردم، با آن حکّام مخالف بودند، اما همه جرأت نمیکردند حرفشان را بزنند. ولی امروز، اکثریّت قاطع و نزدیک به همه این ملت، طرفدار جمهوری اسلامی هستند. امروز اکثریّت و بلکه اکثریّت قاطعِ نزدیک به آحاد این ملت، طرفدار نظام جمهوری اسلامی، مرتبط و دارای پیوند با جمهوری اسلامی و با همه وجود، دوستدار مسئؤولین نظامند و به آنها عشق میورزند. …
حکومت جبار، فاسد و وابسته و برانداختهشده به دست ملت
نمیخواهم ادّعا کنم که ملّت ایران از روزى که وارد این مبارزه شد، به این هدف عالىاى که امروز در پیش روى ملّت ایران است و این بار مسئولیّت سنگینى که امروز بر دوش ما است، به طور آگاهانه و دقیق فکر میکرد. آنچه مسلّم است، ملّت از ادامهى حکومت جبّارانه و فاسد و وابسته و نوکربابِ رژیم پهلوى و مشکلاتى که از این طریق براى این کشور به وجود آورده بودند، به جان آمده بود و عشق اسلام و علاقه و محبّت به دعوت اسلامى او را به میدان آورد و آن نظام فاسد و ضدّاسلامى را با همهى دنبالههایش از صحنهى این کشور خارج کرد تا یک نظام اسلامى را برقرار کند؛ همچنان که امام و رهبر عظیمالشّأن این ملّت آن را مطرح کرده بود و مردم آن را فهمیده بودند و پای آن جان دادند و خون دادند و مبارزه کردند؛ این مقدار مسلّم است. امّا قضیّه بعد از تشکیل جمهورى اسلامى ابعاد بسیار وسیعترى پیدا کرد. مسئله ابعاد جهانى پیدا کرد؛ چرا؟ …
برچیدن مکتبخانههای آموزش قرآن
ما در سالهای قدیم، دورهی بیقرآنی را در این مملکت گذراندیم؛ قرآن بتدریج داشت از همه جای کشور جمع میشد. در گذشتههای دور، مکتبخانهیی بود که بچهها قرآن را در آنجا یاد میگرفتند؛ لیکن در دوران پهلوی اینها را بکلی از بین برده بودند؛ این مدارس رسمی هم که مطلقاً چنین چیزی نداشت. البته فقط تعدادی از این جلسات و دورههای قرآن فعالیت داشتند و بعضی از افراد در گوشه و کنار کشور - تهران، مشهد، اصفهان و سایر جاها - مشغول بودند؛ اما هیچ چیز نبود؛ هرچه شده، از انقلاب به این طرف است؛ درعینحال ما …
کارهای عمرانی نادر پیش از انقلاب نه برای رفع محرومیت بلکه برای مقاصد دیگر
… است، بهرهمندتر است؛ و هر دستگاهی که از مرکز قدرت دورتر است، بهطور عادی محرومتر است؛ مگر این که بتواند با چنگ و دندان خودش را بهنحوی سرپا نگهدارد! این یک هندسهی معیوبی است که همیشه در نظامهای باطل وجود داشته است و در ایران پادشاهی هم این معنا وجود داشت. چیزی که کسی به فکر آن در مرکز نبود، رفع محرومیت در نقاط محروم بود. اگر یک وقت شما مشاهده میکردید که در آن دوران کاری هم انجام میگرفت که به نحوی در خدمت محرومان بود - که البته نادر و کم بود - این بهخودیخود بهخاطر رفع محرومیت نبود؛ بهخاطر دلسوزی برای محرومان نبود؛ بهخاطر جهت دیگری بود. فرض بفرمایید برای فلان پایگاه جاده درست میکردند تا بتوانند ارتباط امریکاییها را با منطقهی دریا از راه زمین آسان کنند؛ یا جاده میکشیدند تا مثلاً کشورهای عضو پیمان سنتو[5] را به هم وصل کنند؛ البته قهراً چهار تا شهر و روستا هم از این جاده استفاده میکردند. برای …
رها کردن مناطق فاقد اهمیت راهبردی برای رژیم در محرومیت
ما بعد از انقلاب جاهایی را در این کشور پهناور و بزرگ دیدیم که با وجود جمعیت فراوان، از آبادانی بویی نبرده بودند؛ محرومیت، طبیعت ثانوی پارهیی از مناطق - عمدتاً مناطق دوردست - شده بود؛ بخصوص آن منطقهیی که جنبهی استراتژیک برای آن دستگاه نداشت و هدف و کاری در آنجا نبود، دیگر در آنجا نه راهآهنی بود، نه جادهی آسفالتهی درستی بود، نه از آب و برق مردم خبری بود، نه از ارتباطات مردم خبری نبود، نه از کارخانجات در آنجا خبری بود؛ این طبیعت آن دستگاه بود!
به جا گذاشتن اختلاف، تبعیض و بیتوجهی به مردم در گوشه و کنار کشور
پنجاه سال ضربه زدن لازم است تا سرزمین و منطقهیی، به مثابهی یک طبیعت، به محرومیت خو بگیرد! در همین خصوص، پنجاه سالهایی گذشت! خدا نگذرد از سردمداران این دو رژیم خبیث منحوس - یعنی رژیم قاجار و رژیم پهلوی - که حدود دویست سال بر این کشور حاکم بودند و در گوشه و کنار این کشور بد خاطرههایی گذاشتند؛ بد نشانههایی از اختلاف و تبعیض و نامردمی و بیتوجهی به مردم باقی گذاشتند.
بیاعتنایی مردم مشهد به شاه و ظاهرسازی کارگزاران با کاشت درختان بیریشه در مسیر او
ما در آن سالهای حاکمیت طاغوت دیده بودیم که وقتی شاه به مشهد میآمد، کسی به استقبالش نمیرفت؛ و چون میخواستند به مسیری که او عبور میکرد و درخت و گلکاری هم نداشت، سر و صورتی بدهند، من دیده بودم که شهرداران بیعُرضه و استاندارانِ بخوربخورِ آنچنانی در آن سالها، درخت سبز میآوردند و روی همین خاکهای اطراف آن خیابانی که مسیر او بود، آن را میکاشتند! اگر بد میآوردند و او آمدنش چهار روز عقب میافتاد، همهی درختها خشک شده بود!
مبارزه با اسلام در همین کشور در دوران پهلوی
… فکر کردند، آدمها کشتند، شهرها ویران کردند، حکومتها بردند و حکومتها به جاى آنها آوردند؛ در همهجاى کشورهاى اسلامى علما را کشتند، مدارس را ویران کردند، نام دین را از صفحهى در و دیوار شهرها شستند، شاید بتوانند اسلام را از بین ببرند. این کارها کِى انجام گرفت؟ مال هزار سال و پانصد سال و دویست سال قبل نیست؛ مال همین عمر من و شما است؛ در دوران رژیم منحوس پهلوى در همین کشور این کارها شد. در همین شهرها، در همین روستاها حتّى، و در همهجاى دنیاى اسلام داشتند خصمانه، با دل پر از کین با اسلام میجنگیدند تا اسلام را بکلّى از صفحهى روزگار زایل کنند و از بین ببرند. چرا؟ چون اسلام با قدرتطلبىهایشان، با سلطهگرىهایشان، با غارتگرىهایشان، با …
بیحجابی و بیبندوباری بیش از شهرهای اروپا در زمان شاه
… گذاشتیم کنار، فرضاً آن مقنعهى کذائى و آن لباسهاى «وَ لیَضرِبنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلیٰ جُیوبِهِن»[10] و همانهایى که در قرآن هست، درست کردیم، دست از سر ما برمیدارند؟ نه، آنها قانع نیستند به این چیزها؛ آنها میخواهند همان فرهنگ منحوس خودشان عیناً اینجا عمل بشود؛ مثل زمان شاه که عمل میشد؛ زن اصلاً پوششى نداشت، حجابى نداشت. حتّى وقتى نوبت به اینجاها میرسد، خیلى بىبندوبارى بیشتر هم میشود؛ کمااینکه زمان شاه، بىبندوبارىاى که در همین شهر تهران و بعضى از شهرهاى دیگر کشور ما بود، از معمول شهرهاى اروپا بیشتر بود. زن معمولى در اروپا، لباس و پوشش خودش را داشت؛ [امّا] اینجا آنجورى نبود؛ آنطور که دیده بودیم و شنیده بودیم و میدانستیم و مناظرى الان جلوی نظر من هست از آنوقت که انسان واقعاً حیرت میکند که چرا بایستى اینجور بشود! کمااینکه متأسّفانه در خیلى از کشورهاى …
بیاعتقادی بدنهٔ رژیم گذشته به زبان فارسی
در گذشته اینجور فکر نمیکردند، حالا زمان قاجار و مانند اینها که آن مسئولین دولتی اصلاً کمتر از این بودند ــ مگر افراد خاصّیشان ــ که به این چیزها فکر کنند. در زمان رژیم گذشته هم یک عدّهای از همان ادبیّاتیهای سنّتی بودند، وَالّا بدنهی نظام، اعتقادی به زبان فارسی نداشتند؛ اصلاً و ابدا. اگر گفته میشد که اینجا زبان انگلیسی، بنا است مثلاً بشود زبان رسمی، ککشان نمیگزید! کمااینکه دیدیم عدّهای از اینها آزادانه مسئلهی خطّ لاتین را بارها مطرح کردند؛ زبان اسپرانتو[14] بارها مطرح شد. من در عمر خودم، دو سه مرتبه در دو سه مقطع، همین مسئلهی خطّ لاتین و زبان اسپرانتو را در مطبوعات زمان رژیم قبل خوانده بودم. حالاها کسی جرأت نمیکند …
حاکمیت تفکر وابستگی فنی به غرب در دوران عوامل آمریکا
دو طرز تفکّر وجود دارد در کشورهایى که از کاروان پیشرفتهاى علمى و صنعتى عقب ماندهاند؛ یک طرز تفکّر، غلط است، مایهى بدبختى ملّت است؛ یک طرز تفکّر، درست است. آن طرز تفکّر غلط، همان تفکّرى است که در دوران حاکمیّت عوامل آمریکا بر این کشور حاکم بود و آن اینکه علم و صنعت و تکنولوژى و امور فنّى باید بهوسیلهى خارجىها، اروپایىها، غربىها آماده بشود و به صورت محصول در اختیار ما قرار بگیرد؛ ما باید پول بدهیم، نفت بدهیم، از محصول کار آنها استفاده کنیم. این یک طرز تفکّرى بود. الان هم متأسّفانه این طرز تفکّر در بعضى از کشورهاى استعمارزده هنوز وجود دارد. میگویند ما پول میدهیم، غربىها براى ما میسازند، مىآورند اینجا نصب میکنند. گاهى احمقانه تصوّر …
بیاعتنایی به امنیت بلوچستان و سپردن آن به بلوچهای فقیر مسلح
دستگاه کاری به کار امنیت منطقه نداشت. وقتی که من در آنجا بودم، بین همین ایرانشهر و چابهار، به اصطلاح حافظ امنیت این مناطق، دلاورهای آن رژیم بودند. دلاورها چه کسانی بودند؟ یک چند نفر بلوچِ فقیرِ محرومِ مظلومِ بدبختی که به آنها چوبدستی یا تفنگ برنو داده بودند و گفته بودند که شما در این جاده مواظب باشید. آنها مواظب بودند؛ حالا مواظب چه چیزی، آن هم خیلی روشن نیست؛ طبیعتاً طبق معیارهای خود آنها عمل میکردند.
اجرای سیاست فاسد کردن نسل جوان در ایران
… از کتابها یا مقالهها خواندهاید که در بعضى از کشورهاى آمریکاى لاتین یا شرق آسیا، نسل جوان غرق در فسادهاى گوناگون است ــ از مواد مخدّر و فساد جنسى و موادّ سکرآور ــ این طبیعى نیست؛ اینجور نیست که از اوّل، روال کار چنین بوده است؛ این، سیاستِ پیادهشده است. ما هم البتّه در دوران ستمشاهى برکنار نبودیم؛ متأسّفانه در این کشور هم به دست خاندان خائن و سیهروى پهلوى و دستیارانشان این سیاست را تا هرجا توانستند پیاده کردند.
از میان بردن حرمت و حجاب و قداست زن
آن روز چیزى از زن باقى نمانده بود؛ آن روز چیزى به نام حرمت و حجاب و حفاظ و قداست و طهارت زن نگذاشته بودند باقى بماند؛ بخصوص در شهرهاى بزرگ. امروز وضعیّت قابل مقایسهى با آن روز نیست؛ البتّه باید بهتر از این بشود؛ شکّى نیست، امّا آنچه امروز هست، قابل مقایسهى با آن روزگار نیست. این نیست آن چیزى که ما به عنوان ضایعهى فرهنگى و پوسیدگى جامعهى خودمان به عنوان خطر دشمن و حملهى دشمن باید به آن توجّه …
رژیم وابسته، فاسد، عیاش و ضدمردمی که امکانات کشور را صرف خوشی سران میکرد
… روزهایى است که در تاریخ عمر ملّتها شبیه آن بندرت پیش مىآید. چقدر خونها ریخته میشود، زجرها کشیده میشود، مصیبتها تحمّل میشود تا یک ملّتى بتواند به آن اوج حرکت انقلابىاى برسد که در دههى فجر سال ۵۷ شما رسیدید و خدا آن میوهى شیرین را در دامن او بگذارد؛ میوهى آزادى از چنگ شیطانىِ خونریزِ قدرت ظالمانهى رژیم وابستهى به بیگانه، رژیم کافرمنش، رژیم فاسق و فاجر، رژیم عیّاش، رژیم ضدّمردمى، رژیم بىاعتناى به مصالح ملّت، و سرانى که فقط خوشىهاى خودشان را در نظر داشتند و همهى امکانات عظیم این مملکت را صرف میکردند براى یک چنین چیزى؛ از چنگ اینها ملّت ما نجات پیدا کرد؛ و این خیلى حادثهى عظیمى است.
حاکمیت ولایت آمریکا و صهیونیستها بر کشور در دوران طاغوت
… لِلّٰهِ الَّذى جَعَلَنا مِنَ المُتَمَسِّکینَ بِوِلایَةِ اَمیرِالمُؤمِنین وَ اَولادَهُ المَعصومین عَلَیهِمُ السَّلام،[6] خیلىها شک میکردند که این حرف راست است و حق هم داشتند شک کنند. [میگفتند] ما خدا را حمد کنیم که متمسّک به ولایت امیرالمؤمنین هستیم؟ آن روزى که در این کشور، ولایت، ولایت آمریکا بود، ولایت صهیونیستها بود، ولایت اسرائیل بود، ولایت اعداءالله بود و نظام اجتماعى تحت تأثیر افکار و فرهنگ و رفتار و خواست و اراده و عاطفهى دشمنان خدا بود، ما چطور حق داشتیم بگوییم «اَلحَمدُلِلّهِ الَّذى جَعَلَنا مِنَ المُتَمَسِّکین»؟ بله، بخش بزرگى از مردم در دلها متمسّک بودند به محبّت و اعتقاد داشتند به ولایت امّا ولایت بیش از این است؛ امروز ملّت ما میتواند حمد کند خدا را بر تمسّک به ولایت امیرالمؤمنین. راه انقلاب ما، راه ولایت امیرالمؤمنین بود، راه حکومت علوى بود، راه اسلام بود که على …
حکومت نوکران آمریکا مانع آبادی کشور در گذشته
… شما سفارش میکنم، مردهایى که سواد ندارند، زنهایى که سواد ندارند، سواد را یاد بگیرند؛ براى خودشان مفید است. همهى ملّت ایران در شرق و غرب کشور، در استانهاى این منطقه، در استانهاى دیگر، در شهرها، در روستاها آستینها را بالا زدند براى اینکه کشورشان را آباد کنند. جوانها که از گذشته یادشان نیست، مخصوصاً بچّهها که از گذشته خبر ندارند بدانند؛ در گذشته نوکران آمریکا در این مملکت حکومت میکردند و نگذاشتند این مملکت آباد بشود. حالا مملکت مال خود مردم است، دست خود مردم است؛ همه باید براى آبادى کشور انشاءالله زحمت بکشند. مسئولین، دولت، دستگاههاى دولتى، جهاد سازندگى و دیگران هم مشغولند تا انشاءالله کشور را آباد کنند و آباد هم خواهد شد؛ انشاءالله. در جنگ هم بحمدالله شما آزمایش …
بیگانگی رجال سیاسی تحصیلکردهٔ نسل دوران رضاخان با دین
… به هیچ وجه نمیشود همهى تحصیلکردگان دانشگاه را از دین و از مصالح دینى و مصالح کشور بیگانه توصیف کرد؛ این ادّعاى درستى نیست؛ امّا آن کسانى را که اینها میخواستند از میان این جمع به مسندهاى قدرت برسانند، براحتى این کار را کردند و در اختیار خودشان قرار دادند. لذا رجال سیاسى، تحصیلکردههاى این دانشگاهها، کسانى که در سرتاسر کشور به پُستها یا به کارهاى مؤثّر و حسّاس احتیاج داشتند، در یک نسل، با دین بکلّى بیگانه شدند؛ آن نسل پرورشیافتهى دوران رضاخانى و اوایل دوران نفوذ دانش جدید و فرهنگ اروپایى در ایران، غالباً نسل بىاعتقادى بود. البتّه بعدها وضع عوض شد؛ کسان زیادى با پیشرفتهاى دینى، با آگاهىهاى مذهبى آشنا شدند، احساسات در دلها بیدار شد، تفکّرات صحیحى پیدا شد، روشنفکران متدیّنى پیدا شدند، روحانیّون نافذالکلمهاى در دانشگاهها رسوخ کردند، امثال شهید مفتّح، شهید مطهّرى، شهید بهشتى، این …
کشتار مردم در خیابانها به دست حاکمان نوکر آمریکا
… سازمان ملل و کمیسیون حقوق بشر و مفاهیم انسانى را به مسخره گرفتهاید و همه را بازیچهى دست خودتان میخواهید. براى ما ارزش انسان و ارزش حقوق انسان، آن قدر زیاد بوده و زیاد است که به خاطر آنها حاضر شدیم با همهى قدرتهاى استکبارى جهان مقابل بشویم، مواجه بشویم. نوکرهاى آمریکا و دیگر دولتهاى استکبارى که در طول سالیان متعدّد بر این کشور حکومت کردند، صدصد و هزارهزار از این مردم را در خیابانها کشتند و خونشان را بر زمین ریختند! همین الان هم نظیر این، از بقیّهى نوکرهاى آمریکا در جاهاى دیگر سر میزند؛ زندانهایشان پُر از انسانهاى مظلوم [است] و در محافل جهانى صدا از هیچ کس بلند نمیشود!
انتصاب رؤسای دانشگاهها با ملاحظات سیاسی و منافع شخصی
… منشعبات و توابع آن ــ مشکل اساسى این است که در یک محیط دانشگاهى ایمان به آن کار وجود نداشته باشد، مسئولین براى کشور نسوزند، احساس درد نکنند، یک آقایى را بیاورند بگذارند در رأس یک دانشگاهى ــ دیدید چه کسانى در دانشگاه تهران رئیس بودند؛ غالباً مسائل سیاسى بود؛ دانشگاههاى دیگر هم، بخصوص دانشگاههاى بزرگ و مهم، کم و بیش همینجور [بود] ــ یکى را آنجا بگذارند، او هم به فکر شغل سیاسى خودش و موقعیّت سیاسى خودش و منش سیاسى خودش باشد، به فکر نزدیکى به دربار آن روز باشد، به فکر پُر کردن کیسهى خودش باشد. چیزى که براى او در درجهى اوّل نیست، عبارت است از محیط زیر کلید او و زیر نگین او؛ آن اشکال اساسى است، آن اشکال ساختارى است که بحمدالله امروز نیست. در گذشته وزارتها را چه جورى تقسیم میکردند؟ چه کسانى وزیر میشدند؟ به چه اعتبارى وزیر میشدند؟ چقدر صلاحیّتهاى …
تقابل مصالح حکومت وابسته به آمریکا با مصالح مردم
… متّکى به مردم، جزو مردم، همراه با مردم، متّصل به مردم ــ به تمام معناى اتّصال ــ هستند و جدا نیستند. آن جاهایى که دستگاههاى حکومت به راهى میروند و مصالح مردم به راه دیگرى، به خاطر همین احساس جدایى است؛ مصالح دستگاه حاکم یک چیز است، مصالح مردم یک چیز دیگر. مصالح دستگاه حاکم پیوند با آمریکا و قدرتهاى مسلّط و استعمارگران و غارتگرانِ منابع نفتى مانند و این چیزها است ــ همچنان که در دوران رژیم منحوس پهلوى در کشور ما بود و امروز در خیلى از کشورهاى دیگر هست ــ مصالح مردم یک چیز دیگر است؛ مصالح مردم در این است که آن دستگاه حاکم را، آن نوکران و پیوستگان بیگانه را از سر راه کمال خودشان بردارند؛ [یعنی] بکلّى مصالح این دو در دو جهت قرار دارد؛ لکن در نظام اسلامى [این طور] نیست؛ در نظام اسلامى، حاکم، ولىّ است، دوست است، سرپرست است، برادر است، مرتبط …
ویرانی و وابستگی کشور در دهها سال رژیم ستمشاهی
… شد. همهى آحاد مردم وظیفه دارند در کار سازندگى کشور تا حدّى که میتوانند و براى آنها وظیفه معیّن میشود شرکت کنند؛ علاقهى به امام یعنى این. همه باید از دولت حمایت کنند و پشت سر دولت، خرابىهاى جنگ را و خرابىهاى ناشى از دوران سلطهى طاغوت را ترمیم کنند. دهها سال رژیم ستمشاهى، این کشور را، این مملکت را از لحاظ اقتصاد، از لحاظ تولید، از لحاظ فرهنگ، از لحاظ اخلاق، از لحاظ تحقیق و علم، به سمت خرابى و ویرانى برده، آن را وابستهى به بیگانگان کرده؛ امروز دورانى است که ملّت ایران آن ویرانىها را ترمیم کنند و این جز با سازماندهى دولت و پیشاهنگى دولت و برنامهریزى دولت امکانپذیر نیست. اگر ملّت ایران به توفیق الهى بتوانند با وحدت کلمه، با حفظ شعارهاى انقلاب، با حفظ خصومت و دشمنى خود نسبت به ابرقدرتها و …
فروختن ایران به بیگانگان و هدر دادن منابع و استعدادها
… یعنى در دورانى که جهان، تازه به جادّهى دانش و صنعت قدم نهاده بود و ایران میتوانست با بیدارى و تحرّک مناسب، سهم خود را در پیشرفت علمى و صنعتى بشریّت ایفا کند و از نتایج آن بهرهمند شود، در اسارت حکّام ظالم و مستبد و بىخبر و وابسته، از قافله عقب ماند. پادشاهان پهلوى و قاجار به جاى سازندگى کشور و زنده کردن استعدادهاى خدادادى بشرى و طبیعى آن، ایران را به خارجیانِ سوداگر و چپاولگر فروختند و منابع را به غارت بیگانگان دادند و یا راکد و معطّل گذاردند و استعدادهاى انسانى را به هدر دادند و به جاى مصلحت ملّت، مصالح دولتها و کمپانىهاى خارجى را مقصد خود ساختند؛ به طورى که خطّ آهن وقتى با صد سال تأخیر به کشور ما وارد شد، در تعیین مسیر آن، به جاى رعایت مصالح ملّت و نیازهاى بازرگانى، مصلحت نظامى دشمنان در نظر گرفته شد.
در دست بودن امور به دست بازماندگان رجال قاجار
… پیکان و بیاورد نماز جمعه؛ با دوچرخه یا با موتورگازی آورد. این خیلى چیز مهمّى است. در دستگاههاى دیگر دنیا یک وزیر، یا وزیر است، یا مطرود و معدوم؛ یک وزیر از یک دستگاه و از یک خاندان اشرافى جدا میشود، مىآید میشود وزیر؛ در گذشتهى ایران هم همینجور بود دیگر. وزراى دوران پهلوى و رجال دوران پهلوى غالباً بازماندگان رجال دوران قاجار بودند؛ حالا رژیم عوض شده بود امّا اینها فرزندان همانها بودند. شما نگاه کنید ببینید اینها چه کسانى بودند؟ بازماندگان همان خاندانهاى دورهى قاجار، باز در دوران پهلوى امور در دستشان بود!
بیخبری ملت از رویدادها و وظایف خود در دوران طاغوت
روزهاى مهمّى است از چند جهت؛ یکى از علامتهاى بیدارى یک ملّت این است که لحظهها را بشناسد، بفهمد حالا چه زمانی است و اهمّیّت این لحظه چقدر است. ما در دوران طاغوت، لحظههایى را پىدرپى میگذراندیم بدون اینکه بفهمیم که چه شد، چه اتّفاق افتاد، چه بر سر ما آمد، چه وظیفهاى به ما متوجّه شد؛ شاید خیلى زمان گذشت و ما اینجور بودیم. یکى از برکات این نهضت و از خصوصیّات آن رهبر استثنائى بىنظیر همین بود که لحظهها را به حساب آورد، سرانگشت ذهن ما را حسّاس کرد. سرانگشتهاى حسّاس، کوچکترین ذرّهاى را که با آنها تماس پیدا کند، حس میکنند؛ برخلاف سرانگشتى که بىحس شده باشد، کرخ شده باشد که هیچ …
رواج فساد به دست طبقات مرفه وابسته و سقوط رژیم به سبب اتکا به آنان
یک جملهاى را مکرّر امام میفرمودند که در این یازده سال آن جمله مکرّر تجربه شد؛ امام این مضمون را همواره تکرار میکردند که این انقلاب و این نظام مدیون پابرهنهها است[4] و آن نیرویى که آن را حفظ خواهد کرد، همین پابرهنهها و طبقات محروم جامعه هستند. در دوران رژیم فاسد و مفسد پهلوى، فساد را طبقات مرفّه بىدرد، سرمایهداران فاسد، آن کسانى که متّکى بودند به پولى که از راههاى نامشروع و بندوبستهاى سیاسى و فساد در عمل به دست آمده بود، در جامعه رایج میکردند. همانها موجب شدند که آن رژیم ساقط شد، چون رژیم منحوس پهلوى متّکى به آنها بود. این نظام را قشرهاى محروم، قشرهاى متوسّط ــ که غالب مؤمنین را اینها تشکیل میدهند ــ به وجود آوردند و حمایت کردند و از آن دفاع کردند و اینها وفادارند و پشتیبان این نظام هم اینها هستند؛ لذا این نظام به پشتیبانى این تودهى عظیم مردم مؤمن، ماندنى و پایدار و بادوام …
برچیدن مکتبخانههای تعلیم قرآن
مکتبهاى قرآن، بچّههاى چهارساله و پنجساله را قرآن درس میداد. من خودم پنج سالگى رفتم مکتب و قرآن یاد گرفتم؛ و امثال بنده در همان مکتبى که ما میرفتیم زیاد [بودند] و اصلاً مکتبخانهها همینجور بود. این مکتبخانههایى که رژیم منحوس پهلوى شجاعت کرد و شهامت کرد و رعد و برق کرد و اینها را برچید، خانههایى بودند براى تعلیم قرآن. یک زنى مىنشست، یک مردى مىنشست، بچّههاى مردم را قرآن یاد میداد. بعد مىافتادند در یک جامعهاى که در آن جامعه سواد و علم و فرهنگ مال یک عدّهى خاصّى بود، امّا قرآن را بلد بودند. جامعهى اسلامى اینجورى است؛ جایى که مسلمانها هستند، اینجورى …