در یکی از خیابانهای تهران -که نمیخواهم اسمش را ذکر کنم- به شاعری مدّعی -هم مدّعىِ شعر و هم مدّعىِ آزاداندیشی و روشنفکری- خانهای دادند و او در آن خانه اقامت گزید. اجازه هم دادند منقل تریاکش رو باشد و او بهکلّی از همهی آرمانهایش چشم پوشید! عناصری چنین، در همین شهر تهران، حاضر بودند در مقابل کسی که با رئیس دفترِ فلان شخصیّت وابسته به دربار ارتباط داشت، تا کمر خم شوند؛ برای اینکه به فلان سفر تحقیقی و علمی اعزامشان کنند، یا به آنها فلان بورس و فلان امتیاز را بدهند و یا اگر در جیبشان تریاک دیدند، …
فساد دستگاههای دولتی و تأسیس نشدن حتی یک دانشکده در استان
… در این استان خرج شده، یک چهلم مقداری است که جمهوری اسلامی در کمتر از آن مدت، در این استان خرج کرده است. به تعبیری دیگر، جمهوری اسلامی در مدتی کوتاه، نزدیک به چهل برابرِ آنچه که آنها در اینجا خرج کردهاند، در این استان اعتبارات صرف کرده و پول خرج نموده است. البته در دوران رژیم طاغوت که دستگاههای دولتی فاسد بودند- یعنی استاندار آن روز، فاسد و مسئولین ادارات و پیمانکاران، دزد و فاسد بودند- اگر پولی هم در این استان خرج میشد، برای مردم نمیشد. لذا شما میبینید که در تمام دوران حکومت پهلوی، حتّی یک دانشکده در این استان تأسیس نشد و تعداد فارغالتّحصیلان دانشگاهی در سراسر همین استان، از عدد انگشتانِ دستِ یک نفر هم تجاوز نکرد!
تندکردن عمدی اختلافات قبیلهای برای آسودگی حاکمان
… استانهای دیگر دیده میشود، با شما برادران و خواهرانی که در این میدان عظیم اجتماع کردهاید و همچنین آنهایی که بعداً سخنِ مرا از رسانهها خواهند شنید، صحبت کنم. شما بدانید که من از تعصّبات و اختلافات قبیلهای که متأسفانه در این استان رایج است، به شدّت ناراحتم. لعنت خدا بر سردمدارانِ رژیمِ منحوسِ پهلوی که عمداً اختلافات قبیلهای را در این استان، تندوتیز کردند تا خودشان بتوانند راحت زندگی کنند. عمداً این کارها را کردند! چرا باید دو قبیله، چندین سال باهم دعوا داشته باشند!؟ خدا راضی نیست. من هم که برادر شما هستم به شما عرض میکنم: راضی نیستم. بعضی از عاداتِ ناپسندِ دیگر هم هست که باید کنار گذاشته شود.
ناتوانی رژیم پهلوی در برابر مردم مبارز با فرارسیدن محرم
… در طول تاریخ کرد و ستمگرانِ حاکم، از عاشورا ترسیدند، و از وجود قبر نورانی امام حسین علیهالسّلام، واهمه داشتند. ترس از حادثه عاشورا و شهدای آن، از زمان خلفای بنیامیّه شروع شده و تا زمان ما ادامه یافته است و شما یک نمونهاش را در دوران انقلاب خودمان دیدید. وقتی که محرّم از راه میرسید، نظامِ مرتجعِ کافرِ فاسقِ فاسدِ پهلوی، میدید دیگر دستش بسته است و نمیتواند علیه مردمِ مبارزِ عاشورایی، کاری انجام دهد. در واقع مسؤولین آن نظام، ناتوانی خود را ناشی از فرا رسیدن محرّم میدانستند. در گزارشهای برجا مانده از آن رژیم منحوس، اشارتها، بلکه صراحتهایی وجود دارد که نشان میدهد آنها با فرارسیدن محرّم، دست و پایشان را حسابی گم میکردند. امام بزرگوار ما رضواناللهعلیه، آن مرد حکیمِ تیزبینِ دینشناسِ دنیاشناسِ انسان شناس، خوب فهمید که از این حادثه برای پیشبرد هدف امام حسین علیهالسّلام چگونه باید استفاده کند و کرد.
کسب تکلیف شاه از آمریکا در انتصاب مقامات کشور
… من! مبارزه از دیر باز بر ملت ایران تحمیل شده بود و مسأله امروز نیست. البته بعد از آنکه انقلاب اسلامی در این کشور پیروز شد و نظام قبلی که دربست در اختیار قدرتهای استکباری بود، برافتاد، قدرتهای بزرگ استکباری، بیشتر عصبانی شدند و مبارزه، تندتر و خشنتر شد. شما ملاحظه کنید که روزگاری نه چندان دور، در این تهرانِ مرکز کشور، حکومتی بر سرِکار بوده است که شاهِ آن وقتی میخواست نخستوزیری برای خود انتخاب کند، اوّل از امریکاییها میپرسید: شما موافقید من فلانی را انتخاب کنم یا نه؟ وقتی میخواست مدیر شرکت نفت یا وزیر دفاع و یا رئیس ستاد ارتش را عوض کند - «زید» را بردارد و «عمرو» را بگذارد - از سفیر امریکا خواهش میکرد که «شما یک تُکِ پا به محلّ اقامت من تشریف بیاورید تا ببینیم سیاست شما با چنین تعویضهایی مخالفت دارد یا ندارد؟» به معنىِ سادهتر،از آنها کسب تکلیف میکرد! استکبار هم عادت به تعارف کردن ندارد که تا ببیند طرف کوتاه آمد، بگوید: «ببخشید! ما با شما عرضی نداریم.» هرگز این طور نیست! شما در مقابل استکبار و استعمار، هر چه بیشتر خم شوید، بیشتر فشار وارد میکند. اگر سرتان را پایین آورید، فشار خود را راحتتر وارد میکند تا …
موافقت یا مخالفت آمریکا با عزل و نصبهای شاه
باری؛ آنها در مقابل چنان شاهی، که چنین کسب تکلیف میکرد، گاهی میگفتند: «عیبی ندارد. اگر شما فلان کس را به فلان سمت منصوب کنید ما حرفی نداریم و موافقیم.» البته، گاهی هم با انتصابهای او مخالفت میکردند و نمیگذاشتند هر کس را که دلش میخواست عزل و یا نصب کند! فکرش را بکنید! چنان حکومتی، تا پانزده سال پیش در این کشور و در این شهرِ تهران حاکمیت داشته است!
تحکم شاه بیلیاقت بر مردم به صرف وراثت از پدر قلدر
… قوّت بزرگِ ملت ایران این است که حکومتی مردمی دارد. دستگاه، مردمی است؛ رئیس جمهور، مردمی است؛ نمایندگان، مردمی و از متن ملتند و سلطان و پادشاه نیستند که تحکّم بر مردم را حقّ خودشان بدانند و آنها را نوکران خود به حساب آورند. عمّال حکومت ستمشاهی این گونه بودند. مردکِ بیسوادِ بیشخصیّتِ بیارزش، به صرف اینکه پدرش فردی قُلدر همچون خود وی بود، صاحب اختیار مردم شده بود. مردم هم اگر در مقابلش به خاک میافتادند، حقّشان بود؛ باید میافتادند! او هم حقِّ خود میدانست که هر چه را میخواهد بر مردم تحمیل کند. آن چه حکومتی بود! آن چه ننگی برای یک ملت بود!
ترویج ایرانیگری افراطی و جدا کردن ملت ایران از ملتهای مسلمان
یک وقت هست که در ملّتهاى مسلمان جنبههاى قومى و ناسیونالیستى و زبان و خون و مانند این چیزها در آنها تقویت میشود؛ خب بدیهى است که این آغاز جدا شدن بخشهاى امّت اسلامى از یکدیگر است. دیدید که مسئلهى فارسىگرى و ایرانىگرىِ افراطى و برگشت به تصوّرات و افسانههاى غلطِ مربوط به نژاد و نسب و خون، چطور در دوران رژیم گذشته در این کشور عمده شد؛ براى چه؟ این چه فایدهاى براى ملّت ایران داشت؟ جز ضرر هیچ اثر دیگرى نداشت. مهمترین ضرر این بود که ملّت ایران را در قبال ملّتهاى دیگر اسلامى، یک مَنِش جدایىطلبانه بدهد و بین این ملّت و ملّتها حالت نقار[4] و طلبکارى ایجاد کند؛ عین این مطلب را با ملّتهاى عرب انجام دادند؛ عین این مطلب را با بعضى از قومیّتهاى دیگر این منطقه انجام دادهاند و میدهند. ما مخالفتى نداریم با اینکه هر قومى خصوصیّات و اختصاصات کشور خود و ملّت خود را در قالب نام ملّیّت براى خودش حفظ کند امّا تا حدّى که …
پنجاه سال تبلیغ علیه روحانیون
یک مشکلى که در تحلیل، انسان احساس میکند روحانیّون در نظام جمهورى اسلامى دارند البتّه ما مشکلات زیادى داریم این است که حکومت پهلوى پنجاه سال علیه روحانیّون در این مملکت تبلیغ کرد؛ البتّه مخصوص حکومت پهلوى هم نبود؛ اینها بدترینش را کردند، فظیعترینش[12] را کردند، وَالّا کسى اگر به تاریخ این قرن اخیر و حول و حوش قرن اخیر مراجعه کند، خواهد فهمید که مبارزهى با روحانیّت از زمان ناصرالدّین شاه شروع شد، از دوران قاجار شروع شد. وقتى دیدند که …
تبلیغ بیسوادی روحانیون در میان قشرهای متجدد
… چه شد؟ نتیجه این شد که توانستند یک قشرى را البتّه تودهى مردم، عامّهى مردم و اکثریّت مردم، باز هم نسبت به علما علاقه دارند، ارادت دارند، جامعهى علمىِ مذهبى را از اعماق قلب دوست دارند و به آنها عاطفاً و فکراً وابستگى دارند نسبت به روحانیّون بدبین کنند. علماى دینى و طلّابى که همهى عمرشان را در علم گذراندهاند و جز به علم دین به چیز دیگرى فکر نکردهاند، واقعاً شاید این را باور نکنند که تبلیغات در بین عدّهاى از قشرهاى متجدّد در دوران رژیم پهلوى این بود که روحانیّون اصلاً سواد ندارند! اینها اصلاً اهل علم نیستند، هیچ علمى را اینها بلد نیستند! حالا این را عرض کردم که اهل علم ما باور نمیکنند، چون همهى عمرشان را در علم گذراندهاند؛ میگویند مگر ممکن است کسى اینجور اشتباهکارى کند؟ بله آقا! ممکن است؛ کردند این کار را.
حکومت پنجاهسالهٔ پدر و پسر بیسواد و وابسته و فاسد
… را مىبینند، عدالتطلبىها را مىبینند، ظلمستیزىها را مىبینند، مردمگرایىها را مىبینند، اُنس با مردم و از مردم بودن مسئولین جمهورى اسلامى را مىبینند، در عین حال دشمنند! چرا دشمنند؟ براى اینکه پنجاه سال علیه روحانیّت در این مملکت، تبلیغات شده است. یک قزّاق قلدر بىسواد بىمعرفت وابستهى فاسدِ معتادِ بدبختى، خودش و پسرش آمدند و پنجاه سال بر این مملکت حکومت کردند، آن آقایانى [هم] که خودشان را، بهاصطلاح منوّر هم میدانند، تا کمر در مقابل آن بىسوادهاى بىمعرفتِ بىدین و بىانسانیّت واقعاً سلسلهى پهلوى هیچ چیز نداشتند؛ باز گذشتگان گاهى یک چیزکى در وجودشان از علم و معرفت و فهم و عقلانیّت و مانند اینها وجود داشت [امّا] اینها که بیچارهها پدر و پسر بکلّى برّانى[21] بودند از همهچیز خضوع کردند و تسلیم شدند امّا نظام جمهورى اسلامى را که بر مبناى معرفت و علم و بر مبناى تقوا و …
تلاش برای زایل کردن محبت ملت به امام با ترور شخصیت او
دستگاه جبّار پهلوى میخواست محبّتى را که ملّت ایران به امام بزرگوارشان که آن روز در تبعید بودند داشتند و روزبهروز آن را بیشتر ابراز میکردند، زایل کند و از بین ببرد؛ چه جورى؟ با ترور شخصیّت، با کوبیدن شخصیّت آن بزرگوار، با متّهم کردن امام. امام را در معرض تهمتهایى قرار دادند و به آن بزرگوار اهانت کردند؛ صریحاً این کار را در مطبوعات کشور که دربست در اختیار دستگاه جبّار و فاسد پهلوى بود نشر کردند و نوشتند.[2]
خفقان شدید دوران پهلوی که سخن و اعلامیه خطر مرگ داشت
امروز جوانهاى ما و مردم ما درست نمیدانند که خفقان دوران پهلوى چه جور چیزى بود. آن کسانى که آن روز را درک کردند و در میدان مبارزه بودند، آنها میدانند که چه خبر بود. به اندکچیزى یک جمعیّتى را تارومار میکردند. با حرف، با اعلامیّه، کسى گاهى خطر مرگ را براى خودش میخرید. مگر شوخى بود؟ در یک چنین اوضاع و احوالى بود که مردم قم از خطر نترسیدند، از سلطهى دستگاه پهلوى ملاحظه نکردند و به خاطر دفاع از حقیقت، در یک اجتماع عظیمى شرکت کردند؛ دستگاه هم از روى خامى و نشناختن مردم فکر کرد آنها را بترساند که منجر به درگیرى شد؛ و در این …
دستگاه وابستهٔ عامل استکبار که مملکت را برای بقای سلطنت به اربابان میسپرد
… که چه کار کردهایم و چه کار باید بکنیم. امروز هم همانجور است؛ با این تفاوت که امروز بحمدالله ملّت ایران یکپارچه است، آگاه است، مسلّح است، یک دنیا افتخارات در کولهبار خود دارد و پشت سر خود دارد، دنیا را متوجّه به خودش کرده است [امّا] آن روز این خبرها نبود. امروز ملّت ایران حکومتى دارد از خودش و متعلّق به خودش [امّا] آن روز در مقابل ملّت ایران، دستگاه فاسد و وابستهى یکى از عمّال استکبار بود؛ یعنى دستگاه سلطنت پهلوى که مملکت را حاضر بودند به مفت به اربابان خودشان بدهند و به فکر ملّت ایران نباشند، در مقابل اینکه چند صباح بیشتر سلطنت کنند؛ همین. امروز دیگر در مقابل ملّت ایران آن دستگاه ظالم و فاسد نیست، از بین رفته است، این مانع برداشته شده است، ملّت ایران یک سنگر جلو آمده است امّا پشتیبانان آن نظام جبّار و فاسد، امروز روبهروى ملّت ایرانند.
سرکوب مردم با تانک در شهرها در سالهای ۴۲ و ۵۶ و ۵۷
… با ابتکار همراه است، امروز ملّت ایران نوکر کسى نیست، گوشبهفرمان کسى نیست، اینهمه تجربهى جنگ و پانزده سال حیات جمهورى اسلامى را دارد؛ امروز شما ملّت ایران قوىتر از آن روز هستید. دشمن هم آنجورى که آن روز میتوانست با شما مقابله کند، امروز نمیتواند. آن روز دشمن در خیابانهاى تهران و قم و مشهد و تبریز و شیراز و بقیّهى شهرها تانک مىآورد؛ در خیابانها ملّت را با تانکى که از پول این ملّت تشکیل شده بود به آتش مىبستند و نابود میکردند. در همهى شهرهاى بزرگ ایران چنین حادثهاى رخ داده است؛ در بسیارى از شهرهاى کوچک و درجهى دو و سه هم در طول سالهاى ۵۶ و ۵۷ از این حوادث رخ داد؛ قبل از آنها هم که در سال ۴۲ اتّفاق افتاده بود. امروز دشمن از این غلطها نمیتواند بکند با ملّت ایران. امروز مشت ملّت ایران آهنین است؛ مگر جرئت میکنند با ملّت ایران صریحاً دشمنى بکنند و اعلام جنگ بکنند؟ یک بىعقلى را پیدا کردند و هفت هشت سال با ملّت ایران به …
طرد معنویت و ناکامی در پیشرفت مادی؛ خسران دنیا و آخرت
… آن مطلوب است و دنبال میشود، اگر به این جهت توجّه کردیم و از آن جهت غفلت کردیم، یک جهت زندگى ناقص است و آن جنبهى معنوى است. حالا یک وقت است که یک جامعهاى، مثل جوامع غربى در جنبهى علوم مربوط به ابزار زندگى هم پیشرفتى دارد؛ یک وقت در همان هم پیشرفت ندارد؛ مثل بسیارى از جوامع تابع غرب که معنویّت را حذف کردند، مادّیّت را هم نتوانستند جلب کنند؛ مثل وضع زندگى خود ما در دوران حکومت پهلوىها. معنویّت را طرد کردیم، مادّیّت را هم نتوانستیم به شکل مدرن و جدیدش، علمى و واقعىاش بیاوریم داخل کشور؛ شدیم «خَسِرَ الدُّنیا وَ الأخِرَة».[3] [پس] آن میشود «خَسِرَ الدّنیا و الآخرة». این طرف قضیّه هم همینجور است؛ یعنى اگر یک جامعهاى فقط بپردازد به جنبههاى معنوى و از علوم، از پیشرفت علمى، از کشفیّات علمى، از نوآورىهاى علمى، از تحصیل علم میان فرزندان میهن، از ساختن انسانهایى که بتوانند زندگى را به شکل متناسب با نیازهاى بشر، با سهولت و …
اشتغال بیشتر دختران دانشگاهی به مد و روابط نامشروع در فضای فاسد
یک دستهى دیگرى نه، جرئت میکردند و وارد دانشگاه میشدند؛ حالا یا برایشان اهمّیّت نداشت آن فضاى فاسد، یا نه، یک گستاخىاى داشتند، میگفتند که محیط فاسد است، باشد؛ ما وارد میشویم و نمیگذاریم که فساد به ما سرایت بکند که البتّه تعداد معدودى داشتیم؛ خیلى معدود دخترهایى داشتیم در آن زمان که با چادر و با حجاب و غیره، در دانشگاهها مشغول آموزش گوناگون آموزشهاى علمى، پزشکى و غیره بودند که آن عدّهى مؤمنین عدّهى کمى بودند امّا غالب آن کسانى که وارد محیطهاى علمى میشدند و این جرئت را میکردند که وارد بشوند، وقت زیادى از آنها صَرف میشد براى اینطور چیزها؛ براى رسیدگى به مُد، براى مسائل مربوط به چیزهایى که در یک محیط غیر اسلامى براى زنها حتماً وجود دارد؛ ارتباطات نامشروع، ارتباطات خطرناک، گفتگوها و مذاکرات در آن زمینههایى که بین خود زنها و دخترها هست؛ ببینید، اینها یک چیزهایى است که وقت را میگیرد که البتّه وقت، مهمترین سرمایه انسان است و هیچ سرمایهاى در دنیا عزیزتر از وقت نیست امّا بیش از وقت هم، همّت آنها را میگیرد. یک دخترى که همّتش به مسئلهى لباس و مُد و رفیق پسر و مذاکرات اینجورى و چه جورى در فلان …
بیاعتقادی به گذشتهٔ اسلامی ایران و روی آوردن به ایران پیش از اسلام
… را در نظر نمیگیرد، راحتِ خودش را در آنجا در نظر میگیرد؛ این چیز بدیهى و طبیعى است؛ لذاست که واقعاً ضایعهاى ایجاد شد و این ادامه پیدا کرد. اگرچه در دوران پهلوى، بخصوص این سى چهل سال اخیر، آن وضعیّت دوران قاجار به آن وضوح وجود نداشت امّا خطر از آن بیشتر بود؛ براى خاطر اینکه اینها به معناى واقعى کلمه نسبت به گذشتهى ایران بىاعتقاد شدند؛ بخصوص آن بخش برجستهى این گذشته، یعنى همان تاریخ ۱۳۰۰ سال بعد از اسلام. لذا بود که شما ملاحظه میکنید ناگهان پا را میگذارند به قبل از اسلام؛ یعنى این فاصلهى زمانى را ندیده میگیرند و میروند سراغ قبل از اسلام؛ دلشان میخواهد آن را احیا کنند؛ غافل از اینکه آن یک تمدّن بَدَوى بود نسبت به تمدّن اسلامى. شما ایران دورهى قرن چهارم و پنجم و ششم و هفتمِ بعد از هجرت را نگاه کنید و مقایسه کنید با ایرانِ مثلاً دوران ساسانى یا دوران فلان؛ اصلاً اینها با همدیگر قابل مقایسه است؟ …
مسئولیت دودمان پهلوی و قاجار در عقبماندگی علمی دویستسالهٔ ملت
البتّه علم پیشرفته است. یک عدّهاى مىنشینند به پیشرفتهاى علمى آمریکا و بقیّهى جاها نگاه میکنند و دائماً حسرت میخورند. البتّه پیشرفت علمى مسلّماً ستایش دارد؛ عقبماندگى علمى کشورهاى عقبافتادهىِ علمى، مسلّماً یک نکبت است و خدا آن کسانى که این نکبتها را بر سر ملّتهاى مسلمان آوردهاند، مورد عذاب متزاید خودش قرار بدهد و لعنت خدا بر دودمان پهلوى و دودمان قاجار که این دو خاندان مشئوم[9] و ننگین این بدبختى را بر سر ملّت ما در طول دویست سال آوردند؛ وَالّا در یک روزگارى ما از آمریکا از لحاظ علمى بسیار جلوتر بودیم، ما از اروپا از لحاظ علمى بسیار جلوتر بودیم. همین سلاطین، همین حکومتهاى جائر، همین فرعونها و طاغوتها، همینهایى که حالا پسماندهها و تفالههایشان، مجلّه و روزنامه در اینجا و آنجا منتشر میکنند و دم از همهچیز میزنند، همینها بودند که نگذاشتند این ملّت پابهپاى ملل عالم بلکه جلوتر از ملل عالم پیش برود. بله، عقبماندگى علمى تأسّف دارد، راهش هم این است که جوانها، بزرگها، پیرها، دانشمندان، مسئولین، همه تلاش کنند که این خلأ را جبران کنند، پُر کنند.
تحقیر و کوچک کردن ادیبان و اهل فرهنگ
آقایان و خانمها! حتّى با این طبقهى ادبا و اهل فرهنگ ما در آن رژیم گذشته کارى کرده بودند که آنها را هم کوچک کرده بودند. یکى از ادباى نامآور این کشور ــ که اگر الان اسم بیاورم، از جمعیّت شما شاید ده نفر نباشند که او را نشناسند ــ از اساتید معروف، یک وقتى در یک مراسمى که شاه از مقابل او عبور میکرده، افتاده بود به پاى شاه و کفش او را بوسیده بود! بعد شاگردانش گفتند که استاد، آخر شما با این عظمتت، با این مقامت ــ شاه کیست؟ یک آدم بىسواد نادان؛ آخر علم ارزش دارد آقا! عالِم آن کسى است که براى علم خودش احترام قائل است؛ ممکن است خیلى از کسانى که چیزهایى را در دنیا دارند، براى آن داشتهى خودشان احترامى …
رواج باور ناسازگاری محیط ادارات با دین
… کار، در همهجا، این اعتقاد به غیب و این ایمان معنوی، کارایی دارد و معجزنماست. این را در خودتان تقویت کنید. کارمندان دستگاههای دولتی، باید ایمانشان از مردم عادّی بیشتر باشد. در دوران طاغوت البته این «دوران طاغوت» که عرض میکنم، مال همهی دورانهای گذشته نیست. در برخی از دورانهای قبل از پهلوی، در بعضی جاها، خلاف اینکه عرض میکنم بوده است بخصوص در دوران حاکمیت منحوس پهلوی، یک چیز باور عمومی شده بود و آن اینکه بعضی از محیطها، با دین سازگار نیست. کسانی که در این محیطها هستند، لزومی ندارد که خیلی دیندار باشند؛ یا نمیشود دیندار باشند. یکی از آنها، ادارات دولتی است. از نظر مردم، اداری یعنی یک آدم بیدین! هر فردی میتواند متدیّن باشد. قاعدهاش، متدیّن بودن است؛ اما اداری، نه. یکی محیط ادارات است یکی هم محیط دانشگاهها!
ریشهکن کردن دین به تقلید از اروپاییان و مصطفی کمال
… پیدا میکرد، یا در محیط کار او خودی نشان میداد، با مشت میکوبید توی مغز دین و دیندار. اینطوری بودند اینها! محمّد شاه نیز همین گونه بود. «ناصرالدین شاه» هم از همهشان بدتر بود. «مظفرالدین شاه» نیز همینطور بود. اینها در عمل شخصی خودشان، تدیّن ظاهری داشتند. به دوران پهلوی که رسید، به کلّی همه چیز از بیخ و بن کنده شد. چون بنای تقلید از اروپاییها و از «مصطفی کمال پاشا» و امثال اینها بود.
لزوم فاصله گرفتن ارتش و ادارات نزدیک به حکومت از دین
«مصطفی کمال» چون با دین دشمنی کرده بود، آن احمق ما[3] هم آمد، با دین بنا کرد دشمنی کردن. یک بیعقل، از یک بیعقل دیگر، یک خائن، از یک خائن دیگر و یک مزدور، از یک مزدور دیگر درس میگرفت. آن دستگاه با دین، با ظاهر و باطنش، با تظاهرش، شخصیاش، اجتماعیاش، مخالف بود و مبارزه میکرد. دستگاههایی که به آنها نزدیک بود، هرچه نزدیکتر بود، باید با دین فاصله میداشت. طبعاً ارتش به آنها نزدیک بود؛ دستگاههای اداری نزدیک بود و لذا باید از دین فاصله میداشت. اما امروز چه؟
محروم ماندن ملت از استعدادهایش و عقب ماندن از حرکت علمی و صنعتی در دوران پهلوی و قاجار
برادران و خواهران عزیز! دهها سال در دوران پادشاهان پهلوى و قاجار ملّت ایران از استعدادهاى خود، از توانایىهاى خود محروم مانده بود؛ دهها سال ما را از حرکت علمى و صنعتى دنیا عقب نگه داشتند. امروز در دوران آزادى، دوران انقلاب، دوران اسلام، ما باید این فاصله را با سرعت طى کنیم و عقبماندگىها را جبران بکنیم؛ مسلمانها میتوانند، ملّت ما میتواند. ملّت بزرگ ما قادر است فاصلهاى را که میان او و کشورهاى پیشرفته ایجاد کردهاند، پُر کند؛ تلاش لازم است. هر …
سپردن کشور و منافع ملی و ثروتها به دشمنان در پنجاه و چند سال
… که من به مناسبت مسائل جهانی امروز میخواهم به شما برادران عزیز و خواهران عزیز عرض بکنم و این بحث قرآنی را برای استحکام پایهی سخن مطرح کردم، این است که انقلاب اسلامی و ملّت ایران باید این درس قرآنی را فراموش نکند. انقلاب یک حرکت عظیمی بود از سوی یک ملّت؛ ملّتی که دستگاه حاکمهی کشورش، در طول پنجاه و چند سال، کشور را و مصالح ملّی را و منافع مردم را و ثروتهای زیرزمینی را و قدرت فرهنگی را یکسره به دست دشمنان داده بود؛ ملّتی که دچار فقر، دچار بیسوادی، دچار ذلّت، دچار بیخبری، دچار فساد اخلاقی، دچار ضعف فرهنگی و دچار بسیاری دیگر از مشکلات بود و توانست در مقابل همهی این مشکلات قیام کند، دشمن را بشناسد و دشمن را از سر راه خود بردارد و نهفقط دشمن را، بلکه دشمنپرورها را هم …
مجلس فرمایشی و پادشاه دستنشاندهٔ انگلیس و آمریکا
… است. امروز هنوز هم در دنیا و در این منطقه، کشورهایی وجود دارند که تاکنون روی مجلس قانونگذاری به خود ندیدهاند و یک انتخابات در این کشورها انجام نگرفته است. در همین منطقه خودمان، مردم در هیچ یک از مسائل کشوری حضور ندارند و اراده آنها محترم شمرده نمیشود. قبل از تشکیل جمهوری اسلامی و قبل از پیروزی این انقلابِ مبارک، پنجاه سال کشور ایران همین وضع را داشت. انتخاباتی نبود، امّا مجلسینی فرمایشی داشت! پادشاه ساخته شدهای بهوسیله انگلیسیها و استخدام شدهای بهوسیله امریکاییها در رأس کار بود. آن روز در این کشور و امروز در کشورهای مرتجع منطقه، حرفی از نقض حقوق بشر به میان نمیآمد و نمیآید. در جمهوری اسلامی، همه چیز روی دوش مردم و با اراده مردم انجام میگیرد. امروز به فضل الهی، آزادیای در این کشور وجود دارد که در تاریخ گذشته ایران اگر نگوییم بینظیر، …
ادارهٔ دستگاه قضای طاغوت با سیاست غلط و مدیریت ناحق
… و بنده هم این معنا را تصدیق میکنم. نه فقط قضاتی که بعد از انقلاب آمدهاند چنین ویژگیهایی دارند، بلکه پیش از انقلاب هم، قضات شریف، دارای شجاعت اخلاقی و پاکدامن را میشناختیم. خود من، از نزدیک و دور چنین کسانی را میشناختم که در همان دستگاه قضایی بودند؛ و این در حالی بود که دستگاه قضای دوران طاغوت، با سیاست غلط و با مدیریت زشت و ناحق اداره میشد. آن روز کسانی در رأس قضا بودند که بویی از عدالت اسلامی نبرده بودند و ذرهای عواطف انسانی و صحیح در آنها وجود نداشت. کسانی که اولین پایههای دادگستری ایران را گذاشتند و کسانی که پایههای قدرت طاغوتی رضاخانی را مشید کردند، به جزایشان رسیدند؛ که «من اعان ظالماً سلطهاللَّه علیه». آنها دستگاه قضا را در خدمت سلطنت پهلوی و در خدمت به اهداف خباثتآمیز و ظالمانهی رضاخانی درست …
بیمعنا بودن قضای عادلانه در دستگاه رضاخانی تا پایان دوران پهلوی
در دستگاه رضاخانی و در کشوری که در رأس جامعه رضاخان است، مگر عدالت معنا و مفهوم دارد؟ آن دستگاه قضایشان بود؛ آن دستگاه سیاستشان بود؛ آن دستگاه اطلاعات و تأمیناتشان بود! معنی نداشت که قضا در آن وقت عادلانه باشد! همان برنامهها و همان روشها، تا آخر دوران پهلوی، در این کشور بود. اما با وجود آن مدیریت خبیث و فاسد، قضات مؤمن، عادل و شجاعی وجود داشتند که بعضی به رحمت خدا رفتند، بعضی شاید بازنشسته شدند، بعضی هم هنوز بحمداللَّه در دستگاه قضا حضور دارند و عدهای هم بعد از انقلاب به این دستگاه پیوستند.
دشمنی با دانشآموز مؤمن و قصد فاسد کردن یا کشتن او
جوانان مسلمان و بچههای مؤمن ما، در این انقلاب نقش داشتند. امروز سالروز به خون غلتیدنِ عدّهای از همین دانشآموزان است. رژیم منحوس پهلوی هم با دانشآموز مؤمن و انقلابی، مخالف بود و میخواست او را یا ضایع و فاسد کند، یا اگر نشد، بکُشد. امروز خوشبختانه استکبار و استبداد جهانی، دستش نمیرسد که به دانشآموزان عزیز ما آسیب جسمانی برساند. بحمداللَّه سدّی به ارتفاع جمهوری اسلامی جلو تجاوز دشمن را با قدرت گرفته است. اما ممکن است از لحاظ تضییع و افساد معنوی، بتواند کاری انجام دهد. باید مواظب بود. …
ظاهربینی سران رژیم و دلخوشی به آبادی مسیر حرکتشان
یادم مىآید، آن زمانها - زمان طاغوت - یکى از مسائلى که ما را وادار مىکرد به ریش آن دستگاه بخندیم، همین کارها بود. ما که فریب این چیزها را نمىخوریم. آنها ظاهربین بودند، آنها سطحى نگاه مىکردند، آنها دلشان به همین خوش بود که مسیر حرکتشان آباد باشد و هرجاى دنیا خراب بود، باشد! ما که این حرفها سرمان نمىشود. اگر مسیر حرکت بنده ویرانه باشد، اما روستاهاى شهرکرد آباد باشد، این را بیشتر دوست مىدارم. من که نمىنشینم به من گزارش رسمى بدهند. دیدید امروز چندهزار نفر پیش من آمدند. بعضى فقط مصافحه کردند و رفتند، بعضى حرفهایشان را زدند. من هم …