در امیرالمؤمنین عدالت شخصی در حدّ اعلی بود؛ همان چیزی که از آن به تقوا تعبیر میکنیم. همین تقواست که در عمل سیاسی او، در عمل نظامی او، در تقسیم بیتالمال توسط او، در استفاده او از بهرههای زندگی، در هزینه کردن بیتالمال مسلمین، در قضاوت او و در همه شؤونِ او خودش را نشان میدهد. در واقع در هر انسانی، عدالت شخصی و نفسانی او، پشتوانه عدالت جمعی و منطقه تأثیر عدالت در زندگی اجتماعی است. نمیشود کسی در درون خود و در عمل شخصىِ خود تقوا نداشته باشد، دچار هوای نفس و اسیر شیطان باشد، اما ادّعا کند که میتواند در جامعه عدالت را اجرا کند. چنین چیزی ممکن نیست. هرکس که بخواهد در محیط زندگی مردم منشأ عدالت شود، اوّل باید در درونِ خود تقوای الهی را رعایت کند. تقوا - به همان معنایی که در ابتدای خطبه عرض کردم - یعنی مراقبت برای خطا نکردن. البته معنای این حرف آن نیست که انسان خطا نخواهد کرد؛ خیر. بالأخره هر انسانِ غیر معصومی دچار خطا میشود؛ اما این مراقبت، یک صراط مستقیم و یک راه نجات است و از غرق شدن انسان جلوگیری میکند و به انسان قدرت میبخشد. انسانی که مراقب خود نیست و در عمل و کلام و زندگی شخصىِ خود دچار بیعدالتی و بیتقوایی است، نمیتواند در محیط جامعه منشأ عدالت اجتماعی باشد. این جاست که امیرالمؤمنین علیهالصّلاةوالسّلام درس همیشگی خودش را به همه کسانی که در امور سیاسی جامعه خود نقشی دارند، بیان کرده است: «من نصب نفسه للنّاس اماما فلیبدأ بتعلیم نفسه قبل تعلیم غیره»؛[1] هر کس که خود را در معرض ریاست، امامت و پیشوایىِ جامعه میگذارد - در هر محدودهای - اوّل باید شروع به تأدیب و تربیت خود کند؛ بعد شروع به تربیت مردم کند. یعنی اوّل خودش را اصلاح کند، بعد به سراغ دیگران برود. میفرماید: «ولیکن تأدیبه بسیرته قبل تأدیبه بلسانه»؛[2] اگر میخواهد دیگران را تربیت کند، باید با سیره و روش و رفتارِ خود تربیت کند؛ نه فقط با زبان خود. به زبان بسیار چیزها میشود گفت؛ اما آن چیزی که میتواند انسانها را به راه خدا هدایت کند، سیره و عمل کسی است که در محدودهای - چه در آفاق یک جامعه و، چه در محدودههای کوچکتر - او را به عنوان پیشوا و معلّم و کسی که مردم بناست از او پیروی کنند، منصوب کنند. بعد میفرماید: «و معلّم نفسه و مؤدّبها احقّ بالأجلال من معلّم النّاس و مؤدّبهم»؛[3] کسی که خود را تعلیم میدهد و تأدیب میکند، بیشتر مستحقِّ اجلال و تکریم است، از آن کسی که میخواهد دیگران را تأدیب کند، در حالی که خودش را تأدیب نکرده است. این، منطق و درس امیرالمؤمنین است. حکومت، فقط فرمانروایی نیست. حکومت، نفوذ در دلها و مقبولیت در ذهنهاست. کسی که در چنین موقعیتی قرار میگیرد یا خود را قرار میدهد، اوّل باید در درونِ خود به صورت دائمی مشغول تأدیب باشد؛ خود را هدایت کند، به خود تذکّر دهد و خود را موعظه نماید.توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
قدرت سیاسی و ادارهٔ جامعه، ماهیت، انواع و دشواریهای آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در اولین کنگره بینالمللی نهجالبلاغه— ۱۳۶۰/۰۲/۲۹
سیر زمانی
از ۱۳۶۰ تا ۱۴۰۲۱۳۶۰۱۴۰۲
فقط سال ۱۳۷۹همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
بعد میفرماید: «وَ مُعَلِّمُ نَفسِهِ وَ مُؤَدِّبُها اَحَقُّ بِالاِجلالِ مِن مُعَلِّمِ النّاسِ وَ مُؤَدِّبِهِمْ» آنکسیکه خود را تعلیم میدهد، خود را تأدیب میکند، این بیشتر از آنکسیکه دیگران را میخواهد تأدیب کند، مستحقِ اجلال و تکریم است، درحالیکه خودش را تأدیب نکرده است. این منطق امیرالمؤمنین، درس امیرالمؤمنین است. آنکسیکه میخواهد بر مردم حکومت کند ـ چون حکومت، فقط فرمانرواییکردن نیست؛ حکومت، نفوذ در دلهاست، حکومت، مقبولیت در ذهنهاست ـ کسی که در یکچنین موقعیتی قرار میگیرد یا خود را قرار میدهد، اول باید در درونِ خود، در وجودِ خود، بهصورت دائمی مشغول تأدیب باشد؛ خود را تأدیب کند، خود را هدایت کند، به خود تذکر بدهد، خود را موعظه بکند...همۀ نابسامانیها، به هواها و هوسها برمیگردد؛ هواها و هوسها وقتیکه تعیینکنندۀ وضع زندگی انسانها شدند، زندگی انسانها به این بدبختی و تیرهروزی امروز دنیا درمیآید. و توحید میآید این هواوهوس را تحتالشعاع امر خدا قرار میدهد. کسی که برای خاطر خدا کار میکند، دنبال هوس خودش نیست، دنبال حکومت خودش نیست. حکومتی که برای خاطر خدا کار میکند، اگر یکوقتی دید که این حکومتکردنِ او برخلاف امر خداست، خودش میبوسد میرود کنار. آن حکومتی که برای انسانها ارزش قائل است، اگر یک روز این مردم گفتند آقا ما شما را نمیخواهیم؛ میآید کنار، مقاومت نمیکند. اجبار و زور بهوجود نمیآید. لذا در حکومت الهی استبداد نیست، دیکتاتوری و تحمیل و فشار بر مردم نیست. اما هیچ حکومت طاغوتیای، اینطور عمل نکرده و نمیکند. حکومت الهی چنین حکومتی است که فقط برطبق امر خدا و فرمان الهی است. آنجایی که خدا میگوید بکن، انسانی که بندۀ خداست میکند؛ آنجایی که میگوید نکن، نمیکند. آنجایی که مصلحت اسلام و عالم اسلامی میداند، بیستوپنج سال از حق قطعی خودش هم دست برمیدارد. امام مجتبی صلواتاللهعلیه آنجایی که مصلحت مسلمین و مصلحت اسلام میداند، بعد از شش ماه حکومتی که مردم هم آن حکومت را خواسته بودند، کنار میکِشد؛ و ده سال ـ تا وقتی به شهادت میرسد ـ بهطرف حکومت نمیرود. انسانی که برای خدا کار میکند، اینطوری است. پس ببینید؛ تمام نابسامانیها، رنجها، بدبختیها، جنگها، نزاعها، گرسنگیها، فقرها، و جهلها ناشی از این است که کسانی از انسانها، تابعِ هواوهوس خودشان هستند و میخواهند این هواوهوس را بر مردم تحمیل کنند. درحالیکه خدا انسانها را برده و بندۀ هواوهوس اینوآن قرار نداده. لاالهالاالله یعنی این. لاالهالاالله یعنی انسانها بردۀ هواوهوس طاغوتها و بتها و ظالمها و ستمگرها نیستند. حکومت بر مردم از سوی خداست و شایستهترین انسانها باید بر مردم حکومت کنند. صالحترینِ انسانها حق دارد زمام کار مردم را بهدست بگیرد. و تازه همانطوریکه در اسلام و فرهنگ اسلامی هست، حکومت بهمعنای سلطهمندی و سلطهگری نیست. حکومت یعنی یک خدمت سطح بالاتر، یک خدمت سنگینتر و مشکلتر، یک مسئولیت بزرگتر.شاهدها (۲ پاراگراف)
حکومت به معنای نفوذ در دلها، نه فقط فرمانروایی
… «و معلّم نفسه و مؤدّبها احقّ بالأجلال من معلّم النّاس و مؤدّبهم»؛[3] کسی که خود را تعلیم میدهد و تأدیب میکند، بیشتر مستحقِّ اجلال و تکریم است، از آن کسی که میخواهد دیگران را تأدیب کند، در حالی که خودش را تأدیب نکرده است. این، منطق و درس امیرالمؤمنین است. حکومت، فقط فرمانروایی نیست. حکومت، نفوذ در دلها و مقبولیت در ذهنهاست. کسی که در چنین موقعیتی قرار میگیرد یا خود را قرار میدهد، اوّل باید در درونِ خود به صورت دائمی مشغول تأدیب باشد؛ خود را هدایت کند، به خود تذکّر دهد و خود را موعظه نماید.دشواری مسئلهٔ حکومت و گرفتاری کشورها به استبداد و فساد
مسأله حکومت و نظام سیاسی و حاکمیت سیاسی، یکی از دشوارترین مسائل برای کشورهاست. بعضی کشورها دچار استبداد و دیکتاتوریاند؛ بعضی دچار حکومتهای فاسدند؛ بعضی دچار حکومتهای ضعیفند؛ بعضی دچار حکومتهای دست نشاندهاند. اگر حکومت اسلامىِ به معنای حقیقی - یعنی همان ولایت - به عنوان شعار برای مسلمانان مطرح شود، علاج ضعف را هم میکند؛ علاج اقتصاد را هم میکند؛ علاج دستنشاندگی را هم میکند؛ علاج دیکتاتوری را هم میکند. …