تأسیس به دست آیتالله حائری و ورود به مرحلهٔ تاریخی نو با قیام امام
اساساً در تاریخ پُرفرازونشیب ایرانِ مظلوم و خونین ما، قم یک نام برجسته و نمایشگر یک جهتگیرى و یک حرکت خاص است. تقریباً هفتاد سال قبل از این، شهر قم حوزهى علمیّهاى را که به وسیلهى مرحوم آیتاللهالعظمى حاج شیخ عبدالکریم حائرى تأسیس شد، صمیمانه در آغوش گرفت. بعد از تشکیل این حوزه که تقریباً چهل سال گذشت، اوّلین نشانههاى برکات جهانگیر حوزه یعنى نهضت اسلامى و گوهر یکتاى درخشان امام عظیمالشّأن درخشید؛ اگرچه در این چهل سال هم علما و بزرگانى از حوزهى قم بیرون آمده بودند و برکاتى بر آن مترتّب شده بود امّا در مقطع تقریباً چهلسالگى حوزه که امام قد برافراشت و حوزهى علمیّه وارد یک مرحلهى جدید تاریخى شد، یک داستان دیگرى است.
تشکیل نظام اسلامی بزرگترین ثمرهٔ حوزه و بیسابقه در تاریخ حوزهها
تقریباً شصت سال بعد از تشکیل حوزهى علمیّه به وسیلهى آیتالله حائرى، بزرگترین ثمرهاى که بر وجود همهى حوزههاى علمیّه و علماى دین ممکن است مترتّب شود، یعنى تشکیل نظام اسلامى، مترتّب شد و نهال به ثمر رسید. هیچ حوزهى علمیّهاى در تاریخ تشیّع و غیر تشیّع ــ از محیطهاى اسلامى ــ هرگز چنین برکتى را به جهان اسلام نداده بود که حوزهی قم داد. سال ۱۳۴۰ قمری حوزه تشکیل شد، سال ۱۳۹۹ [قمری] نظام اسلامی تشکیل شد؛ از حوزه درخشید، از حوزه جوشید و قم و اهل قم در تمام این مدّت مانند یار وفاداری، صمیمانه و مهربانانه این حوزه را در آغوش گرفتند، آن را حفظ کردند، از آن حراست کردند. از آن روز تا حالا هم ــ که قریب دوازده سال میگذرد ــ شما مردم قم در میدان جنگ، در میدانهاى …
پاسداشت فرهنگ جبهه و ایثار در حوزه با گرامیداشت یاد او
… این یار باوفای رزمندگان و همسنگر دلسوختهی بسیجیان که درس و بحث را به سنگر رزم و دفاع آورد و عطر خوش جهاد و شهادت را از مدرس و مدرسه گستراند، ما را افسرده و محزون ساخت. او ثمرهی پربهای شجرهای طیّبه بود و راه و رسم عشق و ایثار را از پدر مجاهدش فراگرفته بود. اطمینان داریم حوزهی علمیّهی قم و روحانیّون رزمنده با گرامیداشت خاطرهی او فرهنگ جبهه و ایثار و سنگر علم و تقوا را در محیط مبارک حوزه همچنان متعالی و ماندنی نگاه خواهند داشت.
کانون اصلی مبارزات پانزدهساله و هدف حملات دشمن
در دوران مبارزات پانزدهساله نیز حوزههاى علمیّهى قم و دیگر حوزههاى علمیّه و چهرههاى سرشناس روحانیّت، کانونهاى اصلى مبارزه و بالطّبع هدفهاى اصلى حملات وحشیانهى دشمن بودند؛ لیکن این شدّتعملهاى بىحدوحساب، به ارادهى الهى، موجب آن نشد که روحانیّت از راه پُرافتخار خود ــ که پیمودن آن، وظیفهى تخلّفناپذیر اسلامى او بود ــ قدم باز پس نهد بلکه در این دوران، فکر اسلامى شکوفاتر و صیقلخوردهتر، و فقه قرآن پُربارتر، و شخصیّت …