تلاش انبیا برای ایجاد حیات طیبه و مبارزه با طواغیت
… انجام داد تا انقلاب به پیروزى رسید، و همهی تلاشهایى که بعد از پیروزى انقلاب در این کشور انجام شد، تشکیل حیات طیّبهی اسلامى بود. اسلام براى انسان یک روش زندگى مناسب و لایقى[2] قائل است. تنها اگر این شرایط محقّق شد، انسان میتواند به سعادت و به کمال برسد. تلاش همهی دلسوزان بشر و راهنمایان بزرگ انسان در طول تاریخ -انبیاى عظام و اولیا و مجاهدان فیسبیلالله- این بوده است که این حیات طیّبه را براى بشر به وجود بیاورند؛ و سعى همهی دشمنان انسان و شیاطین و طواغیت این بوده است که بشر را از این حیات طیّبه دور کنند. لذا دشمنى با شیطانها و طاغوتها، عنصر ایمان و از اجزاى اصلى دعوت همهی پیغمبران بوده؛ و عمل پیغمبران و عمل پیغمبر اسلام (صلّى الله علیه و آله و سلّم) هم بر این قرار داشته است. لذا هرگز در تاریخ، شما نخواهید توانست یک داعیهی حقّى را پیدا کنید که صاحب آن دعوتِ حق، با شیاطین و طواغیت مبارزه نکرده باشد، و طواغیت و شیاطین و زورگوها هم با او خصمانه و با بغض و کینه مواجه نشده باشند.
زنده بودن انبیا با تحقق تدریجی اهدافشان، از جمله ندای عدالت و آزادی در جهان
… در راه آن هدف کشته شد، آن هدف زنده میشود، و [چون] وجود این شخص هم همان هدف است و شخصیّت واقعى او و هویّت واقعى او، قائم به آن هدف است -[امّا] عکس قضیّه، هدف قائم به او نیست، او قائم به هدف است- لذاست که زنده میماند و از بین نمیرود. لذاست که انبیا زندهاند. انبیا و منادیان حق، امروز زنده هستند -همهی آنها زندهاند- زیرا آن فضایلى که آنها میخواستند، آن تکاملى که آنها در بشر میخواستند، آن هدفهایى که آنها دنبال میکردند، با رفتن آنها نمرد، [بلکه] بتدریج در واقعیّت عالم و در جریان تاریخ شروع کرد به تحقّق. اگرچه همهی آن اهداف هنوز برآورده نشده، امّا امروز که شما میبینید در دنیا نداى عدالت هست، نداى آزادى هست، چیزفهمهاى عالم و روشنفکران عالم هدفهایى را بهعنوان هدفهاى عالى اسم میآورند، این همان هدفهاى انبیا است؛ اگرچه آن کسانى که از این هدفها اسم میآورند، خودشان ندانند که این هدفها هدفهاى پیغمبران است؛ ولیکن درحقیقت همین است.
قابل تحقق بودن آمال انبیا، عدل جهانی و نجات مستضعفین به دست ملت متحد ایران
تا شما ملّت ایران این اتّحاد را و این آمادگى براى انجام کارهاى بزرگ را دارید، همهی آرزوهاى انبیا و اولیا به دست شما قابل عمل است؛ تمام این آمال بزرگى که انبیاى الهى داشتند- استقرار عدل جهانى، نجات مستضعفین، نابود کردن ظلم در سطح عالم- قابل عمل است. البتّه وعدهی الهى حق است که استقرار عدل جهانى فقط در دوران ظهور حضرت بقیّةالله (ارواحنا له الفداء) انجام خواهد گرفت؛ در این شکّى نیست، امّا یک ملّت مؤمن و مبارز میتواند زمینه را براى آنچنان حکومتى فراهم کند؛ همچنان که شما ملّت ایران تاکنون توانستهاید و …
اقامهٔ قسط و نجات مردم از ظلم، نخستین کار پیامبران
… تأمین عدالت در جامعه، جامعه، اسلامى نخواهد بود. اگر کسى تصوّر بکند که ممکن است ما تحقّق دین الهى -هر دین واقعى، نهفقط اسلام- را در جایى داشته باشیم که در آن، عدل اجتماعى -به معناى صحیح و وسیع این کلمه- تحقّق پیدا نکرده باشد، باید بداند که اشتباه میکند. هدف پیغمبران اقامهی قسط است، لِیَقومَ النّاسُ بِالقِسط؛[14] اصلاً پیغمبران آمدند تا اقامهی قسط کنند. البتّه اقامهی قسط، یک منزل است در راه؛ هدف نهایى نیست؛ لکن آنها که آمدند، کار اوّلشان این بود: اقامهی قسط و مردم را از شرّ ظلم و جور طاغیان و ظالمان نجات دادن. هدف حکومت ولیعصر (عجّل الله تعالى فرجه الشّریف) در آخرالزّمان هم، باز همین عدل است. شما این روایات مربوط به امام زمان و دعاها و زیارتهاى مربوط به امام زمان را که میخوانید، نگاه کنید و ببینید روى چه چیزى تکیه میشود؛ وَ اَنتَ الَّذى تَملَأُ الاَرضَ قِسطاً وَ …
مقابلهٔ زورگویانهٔ مستکبران با دعوت پیامبران به توحید
… که قرآن براى ما ترسیم میکند ابلیس است؛ شیطانِ اوّل: اَبیّْ وَ استَکبَر؛[5] او اوّلین مستکبر است.ممکن نیست فرض کنیم که یک مسلمان، یک مؤمن، یک موحّد، حتّى یک روز یا یک لحظه از دشمنى با ابلیس و شیطان منصرف بشود. اصلاً خطّ اسلام یعنى خطّ ضدّ ابلیس و شیطان. در طول دعوت نبوّتها و پیغمبران، مستکبرینْ آن کسانى بودند که دعوت الهى را و توحید را قبول نکردند و با آن مقابله کردند و زور گفتند: قالَ المَـلَاُ الَّذینَ اسـتَکبَروا مِن قَومِه لَنُخرِجَنَّکَ یّْشُعَیب؛[6] وقتى پیغمبر سخن حق میگوید و مردم را به حق دعوت میکند، مستکبرها میگویند اگر زیاد حرف بزنى، تو را اخراج میکنیم، بیرون میکنیم! لحن زورگویانه در مقابل داعى به حق؛ این معناى استکبار است، این تصویر روشن استکبار است، این در دنیاى امروز همان نظام سلطه است، در محیط سیاسىِ دنیا همان روح ابرقدرتى است و هر چیزى که به سمت ابرقدرتى کشش داشته باشد و تمایل پیدا بکند؛ یعنى قدرتهایى که هنوز ابرقدرت هم نیستند امّا خودشان را …
اقامهٔ قسط و ایجاد حکومت اسلامی، هدف آمدن پیامبران
… را روشن میکند: غرض، اقامهی حق است، اقامهی عدل است، بر هم زدن بنیان ظلم و جور و طغیان است؛ غرض، اقامهی دین خدا در جامعه است، ایجاد حاکمیّت شریعت است؛ غرض، ادامهی راه پیغمبر است -که «یا وارِثَ آدَمَ صَفِىِّ الله، یا وارِثَ نوحٍ نَبِىِّ الله»[7] تا آخر؛ در زیارت وارث میخوانیم- و پیغمبران هم معلوم است که براى چه آمدند، لِیَقومَ النّـاسُ بِالقِسط،[8] اقامهی قسط، اقامهی حق، ایجاد حکومت اسلامى، ایجاد نظام اسلامى.
صبر و استعانت از خدا، دو عامل لازم در راه دشوار پیامبران
پیغمبران در راه دشوار خودشان یک چیزهایى را ملاحظه میکردند؛ از جمله، آن چیزى است که پیغمبر عظیمالشّأن الهى حضرت موسى به اصحاب خود و مؤمنینِ به خود توصیه کرد که قرآن از قول موسى نقل میکند: قالَ موسىّْ لِقَومِـهِ اسـتَعیـنوا بِاللهِ وَ اصـبِروِّا اِنَّـ الاَرضَ لِله یورِثُهـا مَن یَشـاّْءُ مِن عِبادِه وَ العـاقِبَةُ لِلمُتَّقین؛[2] یعنى این دو عامل را باید رعایت کرد: اوّل صبر و استقامت، و دوّم استعانت به خدا و کمک گرفتن از خدا و تکیهی به خدا. این دو عامل حتماً لازم است؛ اگر نباشد، راه طى نخواهد شد. اگر امام نمیداشت، راه را نمیتوانست طى کند. اوّل: صبر و استقامت؛ بر مشکلات، بر سختیها، بر کمبودها، بر فشارها، بر طعنهی دشمن، بر شایعهپراکنى و شماتت انسانهاى پستْ در سطح عالم، بر همهی اینها باید صبر کرد. از دشمن نمیشود انتظار داشت که توطئه نکند، دشمنى نکند …
هدف پیامبران، حاکم کردن ارزشهای الهی و شکستن بتهای زر و زور، هدف امروز ملت ایران
… آن شعار را میدادند، هدفهایى را دنبال کردند که عباد صالحین و بندگان شایستهی خدا آن هدفها را دنبال میکردند. کسانى هم با آنها دشمنى کردند و خصومت کردند که معمولاً با پیغمبران و اولیاى الهى دشمنى میکردند. استکبار جهانى امروز، وارث حقیقى فرعونها و نمرودها است. هدفهاى پیغمبران، هدفهاى ابراهیم و موسى و دیگر انبیاى الهى یعنى حاکم کردن ارزشهاى الهى و شکستن بتهاى زر و زور، امروز هدف ملّت ایران و آحاد مردم در جمهورى اسلامى است و این بسیار افتخار بزرگى است. و ما مشاهده میکنیم که روح ایمان و توکّلى که در امام بزرگوار ما بود -که در طول دهسالهی حیات مبارک ایشان پس از انقلاب، مردم ما را هدایت کرد- امروز هم مردم را، مسئولین را به سمت هدفهاى الهى دارد هدایت میکند. همانطورى که خود امام بزرگوارمان یک وقتى بهمناسبتى …
راه روحانیت راه پیامبران بیاعتنا به دنیا
… هم همین را فرمود-[8] لکن میتوانیم ورع را، تقوا را، بیاعتنائى را، بیطمعى را در خودمان حفظ کنیم، آن را تقویت کنیم. و این امروز براى روحانیّون یک وظیفه است؛ یک وظیفهی مبرم. و طلّاب و فضلا و مسئولیّتدارهاى روحانى و شاغلین، به این جهت باید خیلى توجّه کنند؛ چون راه، راه پیغمبران است، راه کسانى است که کمترین اعتنائى به این دنیا نکردند، راه امیرالمؤمنین، راه پیغمبر و راه انبیاى الهى (علیهم الصّلاة و السّلام) است؛ این راه را باید اینجورى رفت. و [دو مسئلهی دیگر هم] شجاعت و شهامت در مقابل زورمندان، و تکیهی به مردم.
گویندگان حق، کوبندگان باطل و شکنندگان بتهای جاهلیت
بارالها ! بر محمّد مصطفىٰ (صلّى الله علیه و آله) و همهی سلسلهی نورانى انبیا و اوصیا و اولیا، گویندگان حق و کوبندگان باطل و شکنندگان بتهاى جاهلیّت و ناصحان مشفق امّت، سلام و صلوات نازل فرما و راه آنان را روزبهروز در چشم خلایق روشنتر و در دل آنان محبوبتر فرما.
نهراسیدن پیامبرانی چون نوح و ابراهیم از تنهایی، همانند امام
… کار نمیکرد، خدا به او کمک کرد؛ خدا بندهی صالحش را هدایت کرد؛ خدا به دل او و ذهن او صفا و روشنى داد تا راه را پیدا کند؛ خدا به او جرئت و شهامت داد تا در مقابل دنیایى از دشمن بِایستد؛ خدا با دل او اُنس گرفت تا از روگردانى انسانها در روزگار غربت، وحشت نکند. یک روزى امام ما تنها بود، در غربت بود، در اقلّیّت بود؛ مثل پیغمبران -مثل نوح، مثل ابراهیم- که از تنهایى نترسیدند، وحشت نکردند، خدا را از همهی خلایق بیشتر دانستند و بزرگتر شمردند، او هم از روگردانیها وحشت نکرد، از دشمنیها مرعوب نشد. عامل موفّقیّتهاى او هم همین بود. پس قضیّه این است برادران و خواهران!