نابودی استهزاکنندگان پیامبران بزرگ به دست همان دین خدا
البته در این آیه، بحث همهی پیغمبران نیست. ظاهراً در یک آیهی دیگر، تعبیر همهی پیغمبران هم هست؛ اما در این آیه میفرماید: به پیغمبران پیش از تو استهزا شده است. خیلی پیغمبران، از جمله پیغمبران بزرگ - حضرت عیسی، حضرت موسی، حضرت ابراهیم و حضرت نوح - مورد استهزا قرار میگرفتند؛ تعجّبی ندارد؛ منتها همهی استهزاکنندگان هم، همان چیزی که آن را استهزا میکردند - یعنی دین خدا - به سراغشان آمد و آنها را نابود کرد و از بین برد. عین همین قضیه امروز اتّفاق افتاده است. این حرکت هم، حرکت انبیاست. حرکتی که امام بزرگوار در این کشور به وجود آورد، حرکت انبیاست.
ناگزیری همهٔ پیامبران از مبارزه و رویارویی با دشمنیها
بنابر این قدم اوّل بعد از بعثت، نهضت، مبارزه و حرکت است. هیچ پیغمبری نتوانست این راه را بدون مبارزه بپیماید؛ این بار را به منزل برساند و این پیام را به مردم ابلاغ کند. این طور نیست که مردمی که بعثت در قلب آنها، در میان آنها و در محیط آنها انجام گرفته است، آن دنیای جدیدی را که بعثت پیشنهاد میکند، به آسانی بپذیرند. لذا مبارزات با پیغمبران شروع میشود و پیغمبران، پر دشمنترین انسانهایی هستند که حامل یک بار امانت و یک حقّی هستند؛ و بعثت از روز اوّل، با این دشمنیها مواجه شد و مبارزه پیغمبر نیز از روز اوّل آغاز گردید و این مبارزه، تا لحظه وفات نبىّ اکرم - بیستوسه سال - طول کشیده است.
معرفی مقصد هستی و صراط الیالله و نقش قوای انسانی در پیمودن آن
به ادّعاها و انگیزههای ظاهری و کج فهمی و بدفهمی انسانهای ناقص و قاصر، نگاه نکنید. همه عالم وجود، مثل یک رودخانه و یک شطّ جاری، به طرف یک نقطه حرکت میکند و به یک سمت راه میبَرد. هنر بزرگ پیامبران الهی این است که این غایت قصوی و این مقصد اعلی را به بشر معرفی کنند و بشناسانند و راه را نشان دهند و بگویند که صراط مستقیم، یعنی صراط الی اللَّه، و بفهمانند که هر چه از قوای انسانی در اختیار اوست - عقل و احساسات و حواس ظاهری و توانایی و دست و پا و چشم و نعمتهایی که در طبیعت هست - همه و همه وسایلی هستند، برای این که انسان بتواند راحتتر این راه را طی کند. بهترین انسانها، آن انسانی است که این راه، یعنی راه خدا و هدف عالم وجود را میشناسد - که هدف خلقت هم همین است - و از نیروهای خود و طبیعت، برای رسیدن به این راه، استفاده میکند.
بعثت برای فهماندن ظاهری بودن اختلافات و بهکارگیری همه چیز در خدمت هدف هستی
انبیا، برای این حقیقت مبعوث شدهاند و به میان بشر قدم نهادهاند تا به بشر بفهمانند که این اختلافات، ظاهری و سطحی است و همه آنچه که در اختیار شماست - اراده و چشم و زبان و ثروت و قدرت و مقام و آگاهیهای سیاسی و فنّی و علم و صنعت و قدرت بازوی شما - همه و همه میتواند در خدمت هدف عالم وجود قرار گیرد؛ مثل انسانی که در مسیر آب رودخانهای - نه بر خلاف آن - شنا میکند، زندگی راحت میشود، روح آسایش پیدا میکند، امنیت بر تمام وجود انسان سایه میاندازد و از درگیریها و حسدها و بغضها و کینهها در درون انسان، خبری باقی نمیماند. این، زندگىِ توصیه شده به وسیله پیامبران …
ماندگاری و فراگیری معارف انبیا با وجود قلع و قمع ایشان
همه راز تداوم معارف انبیا - از اوّل تا آخر - کلمه توحید و فضایل و ارزشهای دینی بود که به وسیله اینها تکرار شد و امروز همین معارف، دنیا را گرفته است و به هر جای آن که نگاه کنید، معارف انبیا را میبینید؛ در حالی که تقریباً همه انبیا را - به جز تعداد معدودی - قلع و قمع کردند. موسی را آن همه زجر کردند و عیسی بن مریم را آن طور مورد تعقیب و فشار قرار دادند ؛ اما معارفشان تا امروز باقی است.
خسته نشدن و ترک نکردن میدان، راز ماندگاری معارف انبیا
… آنها، باعث نشد که دیگری به مصاف باطل نرود.همه انبیا - مگر تعداد کمی - در زمان حیات خود، از طرف دشمنانشان ضربه خوردند. در عین حال نتیجه کار این مجموعهای که یا کشته یا سوزانده شدند و یا زندان رفتند و یا زنده زنده ارّه شدند و آن همه از قدرتمندان شکنجه کشیدند؛ این است که امروز دنیا زیر پرچم معارف انبیا علیهمالسّلام است و هر جای دنیا که شما بروید، میبینید که معارف انبیا مطرح است و همه اخلاقیاّت خوب و این همه نامهای زیبا، مثل عدالت و صلح و ... به خاطر تعلیمات انبیاست. راز همه اینها، خسته نشدن و از میدان در نرفتن است. در دوران امام حسین علیهالسّلام و آن بخش از تاریخ اسلام که این قدر فاجعه آفرینی شده است؛ این اصل وجود نداشت؛ به خاطر این که آنها با هم پیوند و ارتباط نداشتند و زود احساس شکست میکردند و زود خسته میشدند و میدان را خالی میکردند؛ در نتیجه دشمن هم جلو میآمد.
نشان دادن تعالیم در عمل و پیمودن راه پیش از دیگران
این، مخصوص نبوّت خاتم هم نیست. انبیا حرکت میکنند و آنچه را که در مقام تعلیم به انسانها هدیه میکنند، در عمل هم نشان میدهند. خودشان اوّلین کسانی هستند که این راه را طی میکنند.
ذکر و تأمین عدالت، دو هدف اصلی همهٔ انبیا
اوّلین هدف همه انبیا، در کنار آن ذکر، تأمین عدالت است. این دو هدف اصلی است. البته یکی اصلیتر است و آن، همان موضوع تذکّر است. آن، ریشهای و اساس قضیه است. اگر غفلت بیاید، چیزی عاید نخواهد شد و عدالت هم بهوجود نمیآید. لذا، شما دیدید آن نظامها و کسانی که مدّعىِ عدالت اجتماعی بودند، نتوانستند چیزی از نوع عدالت، به مردم جوامع خودشان هدیه کنند. چرا؛ چیزهای دیگر دادند! فضانوردی به آنها دادند، موشکهای قارّهپیما …
هدف پیامبران ایجاد جامعه بر اساس ارزشهای الهی، نه فقط نصیحت
… و میگذشت. که: «انّک میّت و انّهم میّتون.»[1] امّا این حادثهی الهی و معنوی، با رفتن پیغمبر، منقطع نمیشود؛ بلکه هر دو جنبهاش باقی میماند. یکی جنبهی اقتدار الهی، حاکمیّت دین و ارادهی پروردگار در میان بشر است. انبیا مظهر اقتدار پروردگار در میان بشر بودند. انبیا که نیامدند مردم را فقط نصیحت کنند. نصیحت و تبلیغ، بخشی از کار پیغمبران است. پیغمبران همه آمدند تا جامعهای را بر اساس ارزشهای الهی به وجود آورند؛ یعنی در واقعیتِ زندگىِ مردم تأثیر بگذارند. بعضی توانستند و مبارزاتشان به نتیجه رسید؛ بعضی هم نتوانستند. این جنبه از زندگی پیغمبر که مظهر قدرت خدا در زمین و در میان بشر و مظهر حاکمیّت و ولایت الهی در میان مردم است، استمرار پیدا میکند؛ برای اینکه معلوم شود، دین در هیچ زمانی نمیتواند اثر خود را ببخشد، …
رفع موانع تکامل و گشودن راه کمال به روی انسان
درمورد موجودات دیگر، پیدا کردن مانعِ تکامل، مشکل نیست؛ اما در مورد انسان، چون موجودی پیچیده و دارای ابعاد گوناگون است، پیداکردن موانع رشد و تکامل، بسیار دشوار به نظر میرسد؛ چون موانع تکامل انسان بسیار متنوّع است. انبیای الهی آمدند تا موانع رابرطرف کنند و جاده تکامل را که خدا پیش پای انسان گذاشته، بگشایند و راه رابه اونشان دهند. این، یک مسأله مهم و موضوع یک بحث بسیار طولانی است. آنچه من در این جلسه عظیم و در این مکان حسّاس به شما عزیزان عرض میکنم، تنها بخشهایی کوتاه و کلیاتی ازاین بحث است.
آمدن انبیا برای پدید آوردن جامعهٔ الهی
انبیا آمدند تا چنین جامعهای را به وجود آورند. اگر جامعهای که انسانها و مردمش درست میاندیشند و عمل میکنند، دارای رحم و مروّتند، دارای احساس مسؤولیت در پیش خدای بزرگند، دارای احساس معنویّتند، غرق در مادّه نیستند و همه چیز رابرای خود نمیخواهند؛ قدرت و رفاه مادّی بیابند، آن پول و قدرت و آن پیشرفت ورفاه …
تلاش انبیا برای ایجاد حیات طیبه و مبارزه با طواغیت
… انجام داد تا انقلاب به پیروزى رسید، و همهی تلاشهایى که بعد از پیروزى انقلاب در این کشور انجام شد، تشکیل حیات طیّبهی اسلامى بود. اسلام براى انسان یک روش زندگى مناسب و لایقى[2] قائل است. تنها اگر این شرایط محقّق شد، انسان میتواند به سعادت و به کمال برسد. تلاش همهی دلسوزان بشر و راهنمایان بزرگ انسان در طول تاریخ -انبیاى عظام و اولیا و مجاهدان فیسبیلالله- این بوده است که این حیات طیّبه را براى بشر به وجود بیاورند؛ و سعى همهی دشمنان انسان و شیاطین و طواغیت این بوده است که بشر را از این حیات طیّبه دور کنند. لذا دشمنى با شیطانها و طاغوتها، عنصر ایمان و از اجزاى اصلى دعوت همهی پیغمبران بوده؛ و عمل پیغمبران و عمل پیغمبر اسلام (صلّى الله علیه و آله و سلّم) هم بر این قرار داشته است. لذا هرگز در تاریخ، شما نخواهید توانست یک داعیهی حقّى را پیدا کنید که صاحب آن دعوتِ حق، با شیاطین و طواغیت مبارزه نکرده باشد، و طواغیت و شیاطین و زورگوها هم با او خصمانه و با بغض و کینه مواجه نشده باشند.
زنده بودن انبیا با تحقق تدریجی اهدافشان، از جمله ندای عدالت و آزادی در جهان
… در راه آن هدف کشته شد، آن هدف زنده میشود، و [چون] وجود این شخص هم همان هدف است و شخصیّت واقعى او و هویّت واقعى او، قائم به آن هدف است -[امّا] عکس قضیّه، هدف قائم به او نیست، او قائم به هدف است- لذاست که زنده میماند و از بین نمیرود. لذاست که انبیا زندهاند. انبیا و منادیان حق، امروز زنده هستند -همهی آنها زندهاند- زیرا آن فضایلى که آنها میخواستند، آن تکاملى که آنها در بشر میخواستند، آن هدفهایى که آنها دنبال میکردند، با رفتن آنها نمرد، [بلکه] بتدریج در واقعیّت عالم و در جریان تاریخ شروع کرد به تحقّق. اگرچه همهی آن اهداف هنوز برآورده نشده، امّا امروز که شما میبینید در دنیا نداى عدالت هست، نداى آزادى هست، چیزفهمهاى عالم و روشنفکران عالم هدفهایى را بهعنوان هدفهاى عالى اسم میآورند، این همان هدفهاى انبیا است؛ اگرچه آن کسانى که از این هدفها اسم میآورند، خودشان ندانند که این هدفها هدفهاى پیغمبران است؛ ولیکن درحقیقت همین است.
قابل تحقق بودن آمال انبیا، عدل جهانی و نجات مستضعفین به دست ملت متحد ایران
تا شما ملّت ایران این اتّحاد را و این آمادگى براى انجام کارهاى بزرگ را دارید، همهی آرزوهاى انبیا و اولیا به دست شما قابل عمل است؛ تمام این آمال بزرگى که انبیاى الهى داشتند- استقرار عدل جهانى، نجات مستضعفین، نابود کردن ظلم در سطح عالم- قابل عمل است. البتّه وعدهی الهى حق است که استقرار عدل جهانى فقط در دوران ظهور حضرت بقیّةالله (ارواحنا له الفداء) انجام خواهد گرفت؛ در این شکّى نیست، امّا یک ملّت مؤمن و مبارز میتواند زمینه را براى آنچنان حکومتى فراهم کند؛ همچنان که شما ملّت ایران تاکنون توانستهاید و …
کمک مقطعبهمقطع پیامبران به حرکت بشر به سوی کمال
… نمیتوانست یک قدم جلوتر از این بردارد. آن مقدار از اخلاق و معنویّت و نورانیّتى که به طور ضعیف، آن روز در بشریّت وقت بعثت پیغمبر وجود داشت، آخرین فروغ چراغ هدایت الهى در میان بشر بود؛ بعد از آن، بشر یکسره در ظلمت محض گرفتار شد؛ یک چنین وضعیّتى را فرض کنید. همان طور که گفتم، این کاروان بشر که از اوّل دوران تاریخ شروع شده، حرکتش به سمت کمال است، به سمت تعالى است. و این یکى از حرفهاى دقیق و زیربنائى است که بشر به طور عمومى به سمت کمال حرکت میکند و انبیا هستند که موضعبهموضع و مقطعبهمقطع بشریّت را کمک میکنند و هدایت را در او تزریق میکنند که او بتواند به سمت کمال، چند قدم جلوتر برود. آنجایى که بشر تاب و توان جلوتر رفتن به سمت کمال را ندارد، نوبت آمدن نبىّ بعدى است؛ و در دوران پیغمبر، بشریّت واقعاً زمینگیر شده بود، دیگر هیچ حرکتى به سمت کمال وجود نداشت، تاریکى مطلق بر دنیا حکومت میکرد. حالا دربارهى هند و چین و این تمدّنهاى دوردست هم اگر بخواهم حرف بزنم، مطالبى هست. هند هم از یک تمدّن قدیمى و از ادیان قدیمى بهرهمند …
دعوت به بندگی خدا برای مهار خودخواهی و سلطهجویی و پرورش فضیلتها
… خصوصیات جغرافیائی و نژادی. برتریجوئی و انحصارطلبی برادری را به جان برادری افکند و خونی که جاری شد دیگر فرو ننشست، و شبیه آن ضربه و آن انگیزه، جویهای خون به راه انداخت و میان برتری جویان و قربانیان برتریجوئی دریاهای خون پدید آورد و آسایش از بشر گرفته شد. پیغمبران مردم را به بندگی خدا - که پتکی بر سر خودخواهی و برتریجوئی است - فرا خواندند، و آئینی که بهشت صفا و آرامش را حتی پیش از بهشت اخروی به بشر ارزانی میداشت بدو عرضه کردند، و او را به مهار کردن غریزهی افزونخواهی و سلطهجویی تشویق نمودند، و از تباه شدن و هرز رفتن استعدادها و غلتیدن در لجنزار فساد اخلاقی برحذر داشتند، و سرچشمههای فضیلت و راستی و محبت و کار و ابتکار و دانش و آگاهی را در او جاری ساختند، و یاد خدا و عشق به او را - که ضامن این همه و تعالی بخش روان اوست - بدو تلقین کردند.
گشودن غل و زنجیر از انسانها نخستین کار پیامبران
… اوج میگیرد، اما همین انسان را شما در این مجامع غربی میبینید اسیر تمایلات پست مادی، اسیر ظلمها، اسیر تبعیضها، اسیر تلقینهای پست کننده، اسیر خفتها، ذلتهاست؛ این چه چیزی است که انسانها را اینجور اسیر میکند؟ این همان «اصر»هاست؛ این همان غلها و زنجیرهاست. پیغمبرها وقتی وارد جامعه میشوند، اولین کارشان این است که غلها را، زنجیرها را از گردن این زندانی باز کنند. لذا شما میبینید که وقتی رسول گرامی اسلام میآید و دعوت خودش را میگوید و لاالهالّاالله را میگوید، یک غلام سیاه که در آن جامعه آنقدر محکوم هست به ذلت و نکبت و حقارت، در مقابل ارباب خودش که یک آقازادهی بزرگ یا یک آقای متنفذ هست میایستد، حرفش را میزند، سخن دلش …
رسالت برهم زدن نظام جاهلی و استقرار نظام توحیدی
نبی در این جامعه ظهور میکند، با رسالتی که آن رسالت، رسالت بر هم زدن نظام جاهلی است و استقرار دادن نظام توحیدی؛ یعنی استقرار دادن توحید، استقرار دادن برابری به همان معنایی که گفتم ــ یعنی از بین بردن استضعاف و استکبار، هر دو ــ استقرار تکریم انسان، ارزش دادن به انسان، ارزشمند دانستن انسان و ارزشمند کردن انسان؛ انسانها را باارزش بکنند؛ چون انسان، بالقوّه دارای همهی ارزشهای مثبت و عالی است؛ اینها را بالفعل کنند، از مرتبهی بالقوّه بیاورند به مرتبهی بالفعل. وَ یُثیروا لَهُم دَفائِنَ العُقول؛[13] دفینههای اندیشمندی را در اینها برشورانند. «یُثیروا» هم از همان مادّهی …
طبیعی بودن معارضه با دعوتی که بنیانهای جامعه را تغییر میدهد
… به همان اندازهی نکتهی ابرازشده ــ کوچک یا بزرگ ــ به هم بخورد؛ این یک چیز طبیعی است. یک سطح آب ثابت ساکن آرامی را در نظر بگیرید؛ یک ریگ را هم که شما در این آب بیندازید، به اندازهی خودش یک نوع حرکاتی و یک نوع عکسالعملهایی به طور قهری به وجود میآورد. انبیا آمدند برای اینکه پایهها و ارکان این جامعه را بکلّی عوض کنند، مبناهای اجتماعی را بکلّی تغییر بدهند؛ [لذا] طبعاً یک نوع معارضاتی با اینها به وجود میآید. این معارضات از طرف چه کسانی است؟ از طرف دو طبقه: یک طبقه کسانی که مستقیماً از پیام نبی صدمه میبینند و ضربت میخورند، یعنی طبقهی مستکبرین؛ و دستهی دوّم آن کسانی که بر اثر ناآگاهی یا بر اثر غلبهی خصال و روحیّات پستکننده و ذلّتبخش، تحت تأثیر طبقهی مستکبر …
سیاست و تشکیل نظام اسلامی برای اقامهٔ قسط، هدف همهٔ پیامبران
… عبادت قرآن ایمان میآورند؛ به سیاست قرآن ایمان نمیآورند! «لَقَد اَرسَلنا رُسُلَنا بِالبَیِّناتِ وَ اَنزَلنا مَعَهُمُ الکِتابَ وَ المیزانَ لِیَقومَ النّاسُ بِالقِسطِ»[14]. قسط چیست؟ قسط یعنی استقرار عدالت اجتماعی در جامعه. چه کسی میتواند این را انجام بدهد؟ تشکیل یک جامعۀ همراه با عدالت و قسط، یک کار سیاسی است؛ کار مدیران یک کشور است. این، هدف انبیاست، نهفقط پیغمبر ما؛ عیسی و موسی و ابراهیم و همۀ پیغمبران الهی برای این آمدند، برای سیاست، برای تشکیل نظام اسلامی. (1385/5/31)
درک امروز بشر از تعالیم انبیا چون عدالت، آزادی و کرامت انسان
امروز جامعۀ بشری با پیشرفت فکر و مدنیت و معرفت، بسیاری از تعالیم انبیا را ـ که دهها قرن پیش از این، برای بشر قابل درک نبود ـ درک کرده است. همین مسئلۀ عدالت، مسئلۀ آزادی، مسئلۀ کرامت انسان، این حرفهایی که امروز در دنیا رایج است، اینها حرفهای انبیاست. آن روز مردم، عامۀ مردم و افکار عمومی مردم این مفاهیم را درک نمیکردند. پیدرپی آمدنِ پیغمبران و انتشار دعوت پیغمبران، این افکار را در ذهن مردم، در فطرت مردم، در دل مردم، نسلبهنسل نهادینه کرده است. امروز این داعیان الهی، سلسلهشان قطع نشده است، وجود مقدس بقیةاللهالاعظم ارواحنافداه ادامۀ سلسلۀ داعیان الهی است، که در زیارت آل یاسین میخوانید: «اَلسَّلامُ عَلَیکَ یا داعِیَ اللهِ وَ رَبّانِیَّ آیاتِهِ»۱»[4]. این یک نکته است. یعنی شما امروز همان دعوت …
نزدیک کردن قدمبهقدم بشر به جامعهٔ آرمانی و ناکام نماندن هیچ پیامبری
… میکَند و گود میکند، و کس دیگری پس از او میآید تا پایهها را شالودهریزی کند و بلند کند، و کس دیگری پس از او میآید تا دیوارها را بچیند، و یکی پس از دیگری مأموران و مسئولان میآیند تا این کاخ مرتفع، این بنیان رفیع بهتدریج در طول زمان ساختهوپرداخته بشود. انبیای الهی از آغاز تاریخ بشریت یکی پس از دیگری آمدند تا جامعه را و بشریت را قدمبهقدم به آن جامعۀ آرمانی و آن هدف نهایی نزدیک کنند. انبیا همه موفق شدند، حتی یک نفر از رسولان الهی هم در این راه و در این مسیر ناکام نمانْد. باری بود که بر دوش این مأموران عالیمقام نهاده شده بود، هرکدام قدمی آن بار را به مقصد و سرمنزل نزدیک کردند؛ کوشش کردند، هرچه توان داشتند بهکار بردند، آنوقتیکه عمر آنان سر آمد این بار را دیگری از دست آنان گرفت و همچنان قدمی و مسافتی آن بار را به مقصد …
مبارزهٔ سیاسی و حتی نظامی پیامبران، مانند موسی با فرعون و ابراهیم با نمرود
لذا پیغمبرها که میآمدند، مبارزۀ سیاسی میکردند. تمام انبیا مبارزۀ سیاسی کردند که در قرآن این مبارزات سیاسی منعکس است؛ مبارزۀ موسی با فرعون، مبارزۀ ابراهیم با نمرود. حتی مبارزات نظامی میکردند. در حدیثی هست: «اَوَّلُ مَن قاتَلَ فی سَبیلِاللهِ اِبراهیمُ»[8] اولکسی که جنگ مسلحانه در راه خدا کرد، ابراهیم بود. و در قرآن دربارۀ پیغمبران دیگر هم هست: «وَ کَاَیِّن مِن نَبِیٍّ قاتَلَ مَعَهُ رِبِّیّونَ کَثیرٌ»[9] بسیاری از پیامبران بودند که در راه خدا …
پرهیز از ظلم و تکبر و ارتباط نزدیک با مردم عادی
خب، پس نظام خلافت معنایش این است که ما خلیفۀ پیغمبر هستیم؛ یعنی خصلتهای ما، خصلتهای پیامبرگونه است، نه خصلتهای پادشاهگونه. خصلتهای پیغمبرها معلوم است؛ پیغمبرها از ظلم و جور پرهیز میکردند، از تکبر پرهیز میکردند، با مردم عادی از نزدیک در ارتباط بودند. امیرالمؤمنین میفرماید: «وَ کانوا اَقواماً مُستَضعَفینَ»[6] پیغمبران جزو طبقات مستضعف جامعه بودند. مستضعف، نه بهمعنای فقیر و بیپول که امروز در اصطلاحات ما مستضعف را بهمعنای آدم فقیر و بیپول میگیرند؛ مستضعف یعنی آنکسیکه در نظام اجتماعی، هیچگونه نقشی و مأموریتی در ادارۀ امر عمومی زندگی به او واگذار نشده؛ مستضعف یعنی مقهور، آنیکه ضعیف شمرده شده، ضعیف …
هدف آمدن پیامبران: اسلامی کردن نظام اجتماعی انسانها، نه فقط نماز و روزه
اگر کسی خیال کند که پیغمبران الهی و پیغمبر اسلام برای غیر این آمده بودند، اشتباه کرده. پیغمبران برای این آمدند که نظام اجتماعی انسانها را بهشکل اسلامی دربیاورند. بهشکل اسلامی یعنی چه؟ یعنی جامعهای که در آن، حکومت و زمامداران و روشهای اقتصادی و روابط بین مردم و تقسیم ثروت و ادارۀ جامعه و رابطۀ با کشورهای دیگر و جنگ و صلح و کار فرهنگی و کار علمی و همۀ فعالیتهای اجتماعی، بر مبنای اسلام [باشد]، یعنی نظام اسلامی با …
آغاز دعوت انبیا با احساس و عاطفهٔ صادق نه استدلال فلسفی
… فریاد میزند: نگاه کنید به این بتها و ببینید که اینها ناتوانند! در وهلۀ اول میگوید نگاه کنید که خدای متعال واحد است: «قُولوا لااِلَهَ اِلَّاالله تُفلِحوا»[3]. به چه دلیل «لااِلهَاِلَّالل»هه موجب فلاح است؟ اینجا کدام استدلال عقلانی و فلسفی وجود دارد؟ البته در خلال هر احساسی که صادق باشد، یک برهان فلسفی خوابیده است؛ اما بحث سرِ این است که نبی وقتی میخواهد دعوت خود را شروع کند، استدلال فلسفی مطرح نمیسازد، بلکه احساس و عاطفۀ صادق را مطرح میکند. البته آن احساس صادق، احساسِ بیمنطق و غلط نیست؛ احساسی است که در درون خود، استدلالی هم دارد. اول، توجه را به ظلمی که در جامعه جاری است، اختلاف طبقاتیای که وجود دارد و فشاری که «اَندادُ الل»هه[4] از جنس بشر و شیاطین انس بر مردم وارد میکنند، معطوف میسازد. این همان عواطف و احساسات است. البته بعد که حرکت وارد جریانِ معقول و عادی خود شد، نوبت استدلال …
تفاوت رهبران الهی با سیاستمداران جهان در ایمان به گفتهٔ خود
با توجه به چند آیهای که امروز ما تلاوت میکنیم و در آن ورقه نوشته شده است، دو، سه حقیقت دیگر در زمینۀ ایمان بهدست میآید. اولاً ایمان یک خصلت برجستۀ پیامبران خدا و مؤمنان و دنبالهروان آنهاست؛ ایمان داشتن، باورداشتنِ به رسالت خود. فرق میان رهبران الهی و رهبران سیاستمدار جهانی در همینجاست. رهبر الهی مانند راهروِ این راه، به آنچه میگوید، به گامی که برمیدارد، به راهی که میپیماید، با همۀ وجودش صمیمانه مؤمن است. درحالیکه سیاستمداران عالم، احیاناً سخنان زیبایی و بیانات دلکش و شیوایی ممکن است داشته باشند، اما به آنچه میگویند، ایمان، یا ایمانِ بهقدرِ لازم ندارند.
ایمان با تمام وجود و پیشگامی در عمل به دعوت خود
شأن یک عده رهبر سیاستمدارِ دور از مسئولیتهای معنوی و ایمانی و الهی همین است. اما پیغمبران خدا نه، به آنچه گفتهاند، با تمام وجودشان مؤمن بودهاند؛ به آنچه مردم را به آن دعوت کردهاند، خود پیش از همه، شتابان رسیدهاند. معنی ندارد که من پای قُلۀ کوه بِلَمَم و بخوابم، عطشْ تمام وجود مرا بپژمرد و بیَفسُرد، بعد به شما بگویم آقایان، آن بالای کوه یک آب خوشگواری هست، بدوید، بروید، زود باشید، شتابان باشید، سارِعوا، سابِقوا؛ خود من از اینجا جُنب نخورم. حق دارند همه بگویند اگر راست …
یگانگی هدف و راه همهٔ پیامبران و احترام یکسان به آنان
همه ساربان یک قافله، قافلهسالار یک راه، راهبران بهسوی یک هدف، با مردم همهجا، همه همراه بودهاند و بهسوی یک مقصد پیش میتازیدهاند. ﴿لا نُفَرِّقُ بَينَ اَحَدٍ مِن رُسُلِهِ﴾ ـ این از زبان مؤمنین است ـ ما تفاوت نمیگذاریم میان هیچیک از پیغمبرانش. برای ما عیسی محترم است، همچنانکه موسی، همچنانکه ابراهیم، همچنانکه ادریس،[11] همچنانکه یعقوب، همچنانکه جرجیس،[12] همچنانکه نوح، همچنانکه تمام پیامبران از آغاز تا انجام؛ همه مأموران خدا بودند، مأموران یک هدف، مبشّران یک سعادت و یک بهشت، همه بر روی یک خط. ﴿لا نُفَرِّقُ بَينَ اَحَدٍ مِن رُسُلِهِ﴾ تفاوت نمیگذاریم میان هیچیک از پیامبرانش. (در بحثی که در زمینۀ اعتقاد به نبوت در همین سلسله انشاءالله در روزهای دیگر خواهم کرد، در وقت و نوبت خود، ممکن است به این مسئله هم اشارهای بکنم.)
هدف فرستادن همهٔ پیامبران: زندگی انسانها بر اساس قسط و عدل
… ﴿لَقَد اَرسَلنا رُسُلَنا بِالبَيِّناتِ﴾[6] فرستادیم پیامبران خود را با برهانهای روشن، ﴿وَ اَنزَلنا مَعَهُمُ الكِتابَ وَ الميزانَ﴾ با آنها مجموعۀ فکری و وسایل عملی را، وسایلی که بتواند میان مردم، در اختلافاتشان حکم کند و قضاوت کند، بهطرف مردم فرستادیم. چرا این کارها را کردیم؟ ﴿رُسُلَنا﴾، نهفقط یک پیغمبر، نهفقط موسی، نهفقط پیغمبر خاتم، نهفقط عیسی، ﴿اَرسَلنا رُسُلَنا﴾ همۀ پیغمبرها با این منظور و با این ایده و با این هدف فرستاده شدند. چیست آن هدف؟ ﴿لِيَقومَ النّاسُ بِالقِسطِ﴾ تا انسانها بر اساس قسط و عدل و داد زندگی بکنند. دین این است. اگر دینی دیدی که در جهت عکس فلسفۀ ادیان حرکت میکند، بدان یا الهی نیست یا خرابش کردند. اگر دیدید برخلاف فلسفه و جهت مشی پیغمبران الهی و رسولان الهی دارد مشی میکند، بدان که مسلّم زاییدۀ وحیِ پروردگاری و پیغمبران نیست. این خیلی روشن است.