و البتّه زندگی امام صادق (علیه السّلام) زندگی فوقالعادهای است، زندگی عجیبی است، زندگی موفّقی است از لحاظ اشاعهی احکام الهی و روایات فراوانی که از آن بزرگوار و اصحاب ایشان داریم. البتّه این چهار هزار شاگردی که [برای حضرت] نقل میشود، شنونده خیال میکند که حضرت یک درسی شروع میکردند، چهار هزار نفر آنجا مینشستند؛ این [جور] نیست. در طول عمر این بزرگوار چهار هزار نفر از ایشان روایت کردهاند ــ آنطور که حالا در آن کتاب هست ــ ایشان چهار هزار نفر راوی دارند؛ چهار هزار شاگرد به این معنا است؛ نهاینکه حالا چهار هزار نفر مینشستند پای درس ایشان و ایشان درس میدادند.اصحاب ائمه (ع)گروه و سازمان
نامهای دیگر: اصحاب امام حسن (ع)، اصحاب امام صادق (ع)، اصحاب سر
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
یاران و پیروان نزدیک امامان شیعه و نقش آنان در زمان هر امام.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در مراسم افتتاحیه کنگره جهانى حضرت رضا (علیهالسلام) در مشهد— ۱۳۶۵/۰۴/۲۸
سیر زمانی
از ۱۳۶۵ تا ۱۴۰۴۱۳۶۵۱۴۰۴
فقط سال ۱۳۶۵همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
لذا شما میبینید در روایات، بعضی از اصحاب امام باقر علیهالصلاةوالسلام بهعنوان اصحاب سرّ شناخته شدند، مثل جابربنیزید جُعفی؛ جابر جعفی بهعنوان اصحاب سرّ، رازداران. رازداران چه کسانیاند؟ همین افرادی هستند که در گوشه و کنار دنیای اسلام، در همهجا اینها حضور دارند، و راهنمایی و دستگیری و هدایت و خلاصه اشباعِ[6] ذهنهای مردمانِ مستعد و علاقهمند به عهدۀ اینهاست. دستگاه هم هروقت اینها را پیدا میکرد، اینطور افراد را زیر سختترین فشارها قرار میداد. (1366/5/9)در چنین مواردی لازم است میان امام و اینکسان ـ که احیاناً به اشاره و فرمان امام یا اطلاع او از راز و گزارششان محتاجند ـ کسی واسطه باشد. این واسطه، «باب» است. باب قاعدتاً باید از زبدهترین و نزدیکترین یاران امام باشد؛ و نیز از پُربارترینِ آنها، ازلحاظ خبر و اطلاع. باید همان زنبور عسلی باشد که اگر حشرات موذی بدانند در اندرون او چیست، قطعهقطعهاش میکنند و شهدش را میربایند.[22]و تصادفی نیست که میبینیم این بابها غالباً مورد تعقیب و انتقام سرسختانۀ حکومت قرار گرفتهاند. یَحیَیبناُمّطَویل، باب امام سجاد، با آن وضع فجیع کشته میشود. جابربنیَزید جعفی، باب امام باقر، جنون تصنّعیاش را برملا میسازد و از کشتهشدن، که دستور آن ازطرفِ خلیفه چند روز پیش از دیوانگیاش به حاکم کوفه رسیده بود، میرَهد. محمدبنسَنان، باب امام صادق نیز، اگر در معرض چنین خطراتی قرار نمیداشت، شاید امام ـ که در مواردی بهصراحت از او اظهار رضایت و تمجید فرموده ـ او را بهظاهر مورد طرد خود قرار نمیداد. تبرّیجستن و اظهار بیزاری امام از یک راویِ معروف و شناختهشده که بارها رضایتمندی امام از وی به گوش نزدیکان و خواص رسیده، به گمان قوی، هیچ موجبی جز یک تاکتیک تشکیلاتی نخواهد داشت.شاهدها (۳ پاراگراف)
انتظار اصحاب از ائمه برای خروج و قیام
یک بحث دیگری که قابل توجّه است، برداشت اصحاب ائمّه است، از حرکت ائمّه. اصحاب ائمّه خب از ما که به امام نزدیکتر بودند؛ آنها دربارهی ائمّه چه خیال میکردند؟ آیا شما در روایات ائمّه برنخوردید به اینکه اصحاب ائمّه، از ائمّه انتظار خروج داشتند؟ خب بیخودی انتظار خروج داشتند؟ آن کسی که بلند میشود میآید میگوید یابن رسولالله! چرا قیام نمیکنی درحالیکه پانصد هزار مرد در خراسان، منتظر اشارهی تو هستند، و حضرت دائم با او چانه میزنند تا میرسد بالاخره به تعداد کمتری، او چرا میگوید قیام کنید؟ یا آن افراد متعدّدی که به امام صادق دائم مراجعه میکردند، [البتّه] غیر از جاسوسهای بنیعبّاس؛ آنها را نمیگویم؛ آن کسانی که جاسوس بودند، از جواب امام معلوم میشود اینها جاسوسند امّا آن کسانی که واقعاً جاسوس نبودند و از جواب امام میشود فهمید که جاسوس نبودند، آنها …انتظار همه یا اکثر اصحاب برای قیام و تشکیل زودهنگام حکومت حق
… گفتم، یعنی امام نفرموده بود»[73] تا حرف امام دروغ درنیاید. خب چرا زراره چنین اشتباهی را ممکن است بکند؟ این واقعاً اشتباه است؟ یا نه، برداشت [اصحاب] از ادّعاهای ائمّه و از آیندهی دنیای اسلام در مورد ائمّه، یک چیز قابل توجّه است؛ ما که به نزدیکی آنها نیستیم؛ همهی آنها منتظر بودند. و بدانید که اصحاب ائمّه، همه یا اکثر، منتظر بودند که خروج بشود و قیام بشود و حکومت حق بزودی تشکیل بشود، که داستانهای مفصّلی در این باب هست. برداشت اصحاب ائمّه از حرکات آنان، که همان انتظار خلافت است، این هم یک فصل است که قابل بررسی است.تندی و بدگویی آشکار برخی اصحاب ائمه
یکی دیگر از عناوین، آن اصحاب ائمّه که تندی کردند، [است]. بین صحابهی ائمّه کسانی هستند مثل یحییبنامّطویل که اینها حرکات تندی داشتند و آشکارا بدگویی میکردند. یحییبنامّ طویل میرفت در مسجد مدینه، رو میکرد به مردم و میگفت: اِنّا بُرَاؤُا مِنکُم وَ مِمّا تَعبُدونَ مِن دونِ اللهِ کَفَرنا بِکُم وَ بَدا بَینَنا وَ بَینَکُمُ العَداوَةُ وَ البَغضاّْء؛[77] حرف ابراهیم به کفّار را یحییبنامّطویل به مسلمانهای آن زمان …